ΜΕΡΟΣ 3 – ΓΕΝΝΗΣΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΝΩ ΟΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΛΗΣΙΑΖΑΝ — ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΚΛΑΙΓΑ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Η Έμμα γεννήθηκε ένα βροχερό πρωινό.
Όταν την κράτησα για πρώτη φορά, ξέχασα για λίγα δευτερόλεπτα όλα όσα με φόβιζαν.
Ήταν τόσο μικρή.
Τα δαχτυλάκια της τυλίχτηκαν γύρω από το δικό μου.
Και τότε κατάλαβα ότι δεν ήμουν πια μόνη.
«Γεια σου, αγάπη μου», της ψιθύρισα.
«Είμαι η μαμά σου.»
Τα δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά μου.
Είχα φανταστεί πολλές φορές αυτή τη στιγμή.
Αλλά δεν είχα φανταστεί πόσο δύσκολες θα ήταν οι ημέρες που θα ακολουθούσαν.
Το μικρό μας διαμέρισμα γέμισε πάνες.
Μπιμπερό.
Παιδικά ρουχαλάκια.
Και βιβλία.
Παντού βιβλία.
Πάνω στο τραπέζι.
Στον καναπέ.
Δίπλα στην κούνια.
Οι τελικές εξετάσεις πλησίαζαν.
Και εγώ προσπαθούσα να μάθω πώς να είμαι μητέρα, ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να ολοκληρώσω τις σπουδές μου.
Υπήρχαν νύχτες που η Έμμα έκλαιγε για ώρες.
Την κρατούσα στην αγκαλιά μου και περπατούσα πάνω κάτω στο δωμάτιο.
«Ησύχασε, μικρή μου», της ψιθύριζα.
«Η μαμά είναι εδώ.»
Όταν επιτέλους κοιμόταν, καθόμουν στο γραφείο.
Άνοιγα τα βιβλία.
Και προσπαθούσα να συγκεντρωθώ.
Μερικές φορές τα γράμματα θόλωναν μπροστά στα μάτια μου.
Άλλες φορές ξυπνούσα με το κεφάλι πάνω στις σημειώσεις.
Ένα βράδυ κοίταξα το πορτοφόλι μου.
Είχα ελάχιστα χρήματα.
Έπρεπε να αγοράσω πάνες.
Και γάλα.
Και να πληρώσω το ρεύμα.
Στο ντουλάπι υπήρχε μόνο ένα πακέτο στιγμιαία νουντλς.
Το έβρασα.
Το έφαγα όρθια στην κουζίνα.
Και μετά κάθισα στο πάτωμα.
Άρχισα να κλαίω.
«Δεν μπορώ», ψιθύρισα.
«Δεν μπορώ άλλο.»
Η Έμμα κοιμόταν στην κούνια της.
Την κοίταξα.
Ένιωσα ντροπή που είχα σκεφτεί να τα παρατήσω.
Όχι επειδή η κόρη μου ήταν βάρος.
Αλλά επειδή φοβόμουν ότι δεν ήμουν αρκετά δυνατή για να της προσφέρω τη ζωή που άξιζε.
Πήρα το κινητό μου.
Άνοιξα την ιστοσελίδα της σχολής.
Βρήκα τη διαδικασία διακοπής σπουδών.
Κοίταξα την οθόνη για πολλή ώρα.
Ένα μόνο πάτημα.
Και όλα θα τελείωναν.
Δεν θα χρειαζόταν να δίνω εξετάσεις.
Δεν θα χρειαζόταν να ξενυχτώ πάνω από βιβλία.
Δεν θα χρειαζόταν να τρέχω από τη δουλειά στη σχολή και από τη σχολή στο σπίτι.
Αλλά τότε η Έμμα ξύπνησε.
Έβγαλε έναν μικρό ήχο.
Σηκώθηκα και την πήρα αγκαλιά.
Με κοίταξε με τα μεγάλα, κουρασμένα ματάκια της.
Και ξαφνικά ένιωσα κάτι να αλλάζει μέσα μου.
«Δεν θα σταματήσω», της ψιθύρισα.
«Όχι τώρα.»
Την κράτησα κοντά στην καρδιά μου.
«Δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρουμε, αλλά θα προσπαθήσουμε.»
Το επόμενο πρωί πήγα στη σχολή.
Κρατούσα την Έμμα στο καρότσι της.
Ζήτησα να μιλήσω με τη σύμβουλο σπουδών.
Η κυρία Ελένη με υποδέχτηκε στο γραφείο της.
«Τι συμβαίνει;» με ρώτησε.
Προσπάθησα να μιλήσω.
Αλλά τα δάκρυα με πρόδωσαν.
«Φοβάμαι ότι θα αποτύχω.»
Η κυρία Ελένη με κοίταξε ήρεμα.
«Γιατί;»
«Δεν κοιμάμαι. Δεν έχω αρκετά χρήματα. Δεν ξέρω πώς να τα συνδυάσω όλα.»
Κοίταξε την Έμμα.
Ύστερα γύρισε προς το μέρος μου.
«Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα χωρίς βοήθεια.»
Την κοίταξα.
«Δεν θέλω ειδική μεταχείριση.»
Χαμογέλασε.
«Δεν μιλάμε για ειδική μεταχείριση. Μιλάμε για τις δυνατότητες υποστήριξης που δικαιούνται οι φοιτητές.»
Εκείνη την ημέρα με βοήθησε να ενημερωθώ για οικονομική ενίσχυση, προγραμματισμό μαθημάτων και διαθέσιμες υπηρεσίες φροντίδας παιδιών.
Δεν λύθηκαν όλα τα προβλήματα.
Αλλά για πρώτη φορά δεν αισθανόμουν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσω τα πάντα μόνη μου.
Και τότε άρχισα να πιστεύω ότι ίσως μπορούσα πραγματικά να φτάσω μέχρι το τέλος.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment