ΜΕΡΟΣ 4 – «ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗ ΣΧΟΛΗ» — ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΟΥ
Οι επόμενοι μήνες ήταν μια ατελείωτη δοκιμασία.
Ξυπνούσα πριν χαράξει.
Ετοίμαζα την Έμμα.
Πήγαινα στη δουλειά.
Παρακολουθούσα μαθήματα.
Διάβαζα.
Και το βράδυ επέστρεφα σπίτι τόσο κουρασμένη, που πολλές φορές δυσκολευόμουν να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά.
Υπήρχαν ημέρες που όλα πήγαιναν καλά.
Και άλλες που τίποτα δεν λειτουργούσε όπως έπρεπε.
Μια φορά η Έμμα ανέβασε πυρετό.
Έμεινα ξύπνια όλη τη νύχτα δίπλα της.
Το επόμενο πρωί είχα σημαντική εξέταση.
Έφτασα στη σχολή με το κεφάλι βαρύ.
Τα μάτια μου έκαιγαν.
Κάθισα στην αίθουσα.
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ.
Αλλά το μυαλό μου ήταν συνεχώς στην κόρη μου.
Όταν τελείωσα, ήμουν βέβαιη ότι είχα αποτύχει.
Βγήκα στον διάδρομο.
Δύο συμφοιτήτριές μου στέκονταν κοντά στο παράθυρο.
Δεν με είχαν δει.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένει», είπε η μία.
«Ποια;»
«Η κοπέλα με το μωρό.»
Η άλλη γέλασε.
«Μια μητέρα σαν αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ τη σχολή.»
Έμεινα ακίνητη.
«Θα έπρεπε να ασχοληθεί με το παιδί της αντί να προσπαθεί να κάνει τα πάντα.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
Ήθελα να τους πω ότι αγαπούσα την κόρη μου περισσότερο από οτιδήποτε.
Ότι δεν την παραμελούσα.
Ότι προσπαθούσα να της προσφέρω ένα καλύτερο μέλλον.
Αλλά δεν είπα τίποτα.
Πέρασα δίπλα τους.
Κράτησα το κεφάλι ψηλά.
Και βγήκα από το κτίριο.
Εκείνο το βράδυ, όταν η Έμμα κοιμήθηκε, κάθισα στο γραφείο.
Άνοιξα το βιβλίο μου.
Τα λόγια τους συνέχιζαν να αντηχούν στο μυαλό μου.
«Δεν θα τελειώσει ποτέ τη σχολή.»
Έβγαλα ένα μικρό χαρτί.
Έγραψα πάνω του:
«Θα τελειώσω. Για μένα και για την Έμμα.»
Το κόλλησα στον τοίχο.
Κάθε φορά που κουραζόμουν, το κοιτούσα.
Κάθε φορά που ήθελα να σταματήσω, το διάβαζα.
Κάθε φορά που φοβόμουν, θυμόμουν γιατί είχα ξεκινήσει.
Οι εβδομάδες πέρασαν.
Οι εξετάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.
Μερικές φορές τα αποτελέσματα ήταν καλά.
Άλλες φορές χρειαζόταν να προσπαθήσω περισσότερο.
Αλλά συνέχισα.
Και μια ημέρα, όταν μπήκα στην ηλεκτρονική πλατφόρμα της σχολής, είδα το αποτέλεσμα της τελευταίας μου εξέτασης.
Είχα περάσει.
Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Άνοιξα ξανά τη σελίδα.
Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Είχα ολοκληρώσει όλες τις απαιτήσεις.
Ήμουν απόφοιτη.
Γύρισα προς την Έμμα.
Καθόταν στο χαλάκι της και έπαιζε με ένα μικρό λούτρινο ζωάκι.
Την πήρα αγκαλιά.
«Τα καταφέραμε!»
Η Έμμα γέλασε.
Δεν καταλάβαινε τι της έλεγα.
Αλλά το γέλιο της ήταν το ομορφότερο χειροκρότημα που είχα ακούσει ποτέ.
Έκλαψα.
Όχι από φόβο.
Όχι από ντροπή.
Από ανακούφιση.
Και τότε ήρθε η πρόσκληση για την τελετή αποφοίτησης.
Ένα επίσημο χαρτί.
Με την ημερομηνία.
Την ώρα.
Και το όνομά μου.
Το κράτησα στα χέρια μου για πολλή ώρα.
Είχα φτάσει μέχρι το τέλος.
Αλλά δεν γνώριζα ότι η ίδια η τελετή θα γινόταν η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment