ΜΕΡΟΣ 3 – «ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ» — ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΘΗΚΗ, ΟΠΟΥ ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΘΑΨΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΗΣ

Κρατούσα το γράμμα της Άνα και ένιωθα ότι ο κόσμος γύρω μου είχε σταματήσει.

«Μην εμπιστευτείς τον αδελφό μου».

Ο Γκουστάβο.

Ο άνθρωπος που είχαμε φιλοξενήσει δεκάδες φορές.

Ο άνθρωπος στον οποίο η Άνα έδινε χρήματα ακόμα κι όταν εμείς δυσκολευόμασταν.

Ο άνθρωπος που την ημέρα της κηδείας της έμοιαζε περισσότερο τρομοκρατημένος παρά θλιμμένος.

Η επιθεωρήτρια Λουσία διάβασε προσεκτικά το χαρτί.

«Γνωρίζετε αυτή τη διεύθυνση;»

Κούνησα το κεφάλι.

«Όχι».

Ήταν μια μικρή αποθήκη στα νότια του Σάο Πάολο.

Η Άνα δεν μου είχε μιλήσει ποτέ γι' αυτήν.

«Θα πρέπει να ελέγξουμε ποιος τη νοικιάζει και να ακολουθήσουμε τη νόμιμη διαδικασία», είπε η Λουσία.

Δεν διαμαρτυρήθηκα.

Ήθελα απαντήσεις.

Αλλά περισσότερο από όλα ήθελα να ζήσει ο Μιγκέλ.

Το επόμενο πρωί, πριν πάμε στην αποθήκη, πέρασα από το νοσοκομείο.

Μια νοσηλεύτρια με οδήγησε στη μονάδα νεογνών.

Και εκεί τον είδα.

Τον γιο μου.

Ήταν τόσο μικρός που έμοιαζε να χωράει στις δύο παλάμες μου.

Καλώδια και σωληνάκια τον περιέβαλλαν.

Ένα μηχάνημα παρακολουθούσε συνεχώς την καρδιά του.

Τα ματάκια του ήταν κλειστά.

Ακούμπησα το χέρι μου στο τζάμι της θερμοκοιτίδας.

«Γεια σου, Μιγκέλ. Είμαι ο μπαμπάς σου».

Η φωνή μου έσπασε.

«Η μαμά σου σε αγαπούσε τόσο πολύ».

Η νοσηλεύτρια στάθηκε δίπλα μου.

«Μπορείτε να του μιλάτε. Ακόμα κι αν δεν αντιδρά όπως περιμένετε».

Έσκυψα.

«Θα σου λέω ιστορίες για εκείνη κάθε μέρα. Σου το υπόσχομαι».

Για πρώτη φορά μετά τον θάνατο της Άνα, ένιωσα πως είχα έναν λόγο να συνεχίσω να αναπνέω.

Λίγες ώρες αργότερα, η Λουσία με ενημέρωσε ότι είχαν εξασφαλιστεί οι απαραίτητες άδειες για την έρευνα της αποθήκης.

Βρεθήκαμε μπροστά σε μια σειρά από μεταλλικές πόρτες.

Η αποθήκη που είχε νοικιάσει η Άνα ήταν μικρή.

Μέσα υπήρχαν τρία χαρτοκιβώτια, ένα παλιό φορητό υπολογιστή και ένας φάκελος.

Πάνω στο μεγαλύτερο κουτί έγραφε:

«ΜΙΓΚΕΛ — ΓΙΑ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Γιατί τα είχε κρύψει όλα αυτά;» ψιθύρισα.

Η Λουσία άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν αντίγραφα τραπεζικών κινήσεων.

Τιμολόγια.

Συμβάσεις.

Και φωτογραφίες φορτηγών.

Δεν καταλάβαινα τι έβλεπα.

Η Άνα εργαζόταν ως λογίστρια σε μια εταιρεία διανομής ιατρικού εξοπλισμού.

Ήταν προσεκτική με τα χρήματα.

Αλλά ποτέ δεν μου είχε μιλήσει για κάποια μεγάλη έρευνα.

Η Λουσία εξέτασε τα έγγραφα.

«Αυτά φαίνεται να αφορούν πληρωμές προς εταιρείες που δεν έχουν σαφή εμπορική δραστηριότητα».

«Δηλαδή;»

«Ίσως εικονικά τιμολόγια. Δεν μπορούμε να το συμπεράνουμε ακόμα».

Ξαφνικά σταμάτησε σε ένα όνομα.

G. Almeida Consultoria.

Το διάβασα δυνατά.

«Γκουστάβο Αλμέιντα».

Η Λουσία με κοίταξε.

«Η εταιρεία του;»

«Δεν ήξερα ότι είχε εταιρεία».

Άνοιξε τον φορητό υπολογιστή με τη βοήθεια ειδικού.

Υπήρχαν αρχεία με ημερομηνίες και κωδικούς.

Και ένα βίντεο.

Η Άνα καθόταν στο γραφείο της.

Ήταν έγκυος.

Φαινόταν εξαντλημένη.

Κοίταξε κατευθείαν την κάμερα.

«Μάρκος… αν βλέπεις αυτό το βίντεο, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου εξηγήσω όσα ανακάλυψα».

Ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν.

Ήταν η φωνή της.

Η πραγματική της φωνή.

«Ο Γκουστάβο μού ζήτησε να εγκρίνω κάποιες πληρωμές. Στην αρχή νόμιζα ότι ήθελε απλώς βοήθεια. Αλλά οι λογαριασμοί δεν ταίριαζαν».

Σταμάτησε για λίγο.

Σκούπισε τα μάτια της.

«Βρήκα χρήματα που έφευγαν από συμβάσεις προμήθειας νοσοκομείων και κατέληγαν σε εταιρείες χωρίς πραγματικό προσωπικό. Όταν τον ρώτησα, μου είπε να μην ανακατεύομαι».

Η φωνή της έγινε πιο χαμηλή.

«Χθες ήρθε στο σπίτι όσο έλειπες. Μου είπε ότι αν μιλήσω, θα καταστρέψω όλη την οικογένεια».

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.

Η Άνα κοίταξε προς την πόρτα.

Σαν να φοβόταν ότι κάποιος θα έμπαινε.

«Δεν ξέρω αν είναι μόνος του. Υπάρχει κι ένας άνδρας που τον λένε Ρικάρντο Βάργκας. Ο Γκουστάβο τον φοβάται».

Το βίντεο σταμάτησε απότομα.

Η Λουσία παρέμεινε σιωπηλή.

«Ποιος είναι ο Ρικάρντο Βάργκας;» ρώτησα.

«Θα το μάθουμε».

Την ίδια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της.

Απάντησε.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα.

Έπειτα απομακρύνθηκε από εμένα.

«Είσαι σίγουρος;»

Η φωνή της άλλαξε.

«Μην τον αφήσετε να φύγει».

Έκλεισε και γύρισε.

«Μάρκος, εντοπίσαμε τον Γκουστάβο».

«Πού;»

«Στο αεροδρόμιο».

«Προσπαθούσε να φύγει;»

«Ναι. Αλλά υπάρχει κάτι χειρότερο».

Την κοίταξα.

«Τι;»

«Στην τσάντα του βρέθηκε ένα αντίγραφο της ιατρικής βεβαίωσης της Άνα».

Πάγωσα.

Η Λουσία συνέχισε:

«Και πάνω στο έγγραφο υπήρχε μια χειρόγραφη οδηγία: “Καμία δεύτερη εξέταση πριν από την αποτέφρωση”».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️