ΜΕΡΟΣ 4 – «Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΙΩΠΗΛΗ!» — Ο ΓΚΟΥΣΤΑΒΟ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ, ΑΛΛΑ Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Ο Γκουστάβο δεν πρόλαβε να επιβιβαστεί.

Οι αστυνομικοί τον σταμάτησαν λίγο πριν περάσει τον έλεγχο.

Στην τσάντα του βρήκαν χρήματα, ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή και έγγραφα σχετικά με τη μεταφορά της σορού της Άνα.

Όταν η Λουσία μού τηλεφώνησε, βρισκόμουν δίπλα στη θερμοκοιτίδα του Μιγκέλ.

«Τον έχουμε», είπε.

Έκλεισα τα μάτια.

«Μίλησε;»

«Όχι ακόμα. Αλλά ζήτησε δικηγόρο».

Την επόμενη ημέρα με κάλεσαν στο αστυνομικό τμήμα για συμπληρωματική κατάθεση.

Δεν μου επέτρεψαν να παρακολουθήσω την ανάκριση.

Η Λουσία όμως μου εξήγησε όσα μπορούσε νόμιμα να μοιραστεί.

Ο Γκουστάβο αρχικά ισχυρίστηκε ότι είχε ενεργήσει για να προστατεύσει την οικογένεια από τον δημόσιο θόρυβο.

«Η αδελφή μου είχε πεθάνει», είχε πει. «Δεν ήθελα να παρατείνω τον πόνο της μητέρας μας».

Όταν τον ρώτησαν γιατί είχε ζητήσει να μη γίνει δεύτερη εξέταση, δεν απάντησε.

Όταν του έδειξαν τις οικονομικές συναλλαγές, άρχισε να ιδρώνει.

Και όταν αναφέρθηκε το όνομα Ρικάρντο Βάργκας, η στάση του άλλαξε.

«Δεν ξέρετε με ποιον έχετε να κάνετε», είπε.

Η Λουσία τον ρώτησε:

«Μας απειλείτε;»

«Όχι. Σας προειδοποιώ».

Ο Ρικάρντο Βάργκας ήταν διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας στην οποία εργαζόταν η Άνα.

Σύμφωνα με τα πρώτα ευρήματα, είχε επιρροή σε προμήθειες και πληρωμές μεγάλων συμβάσεων.

Και ο Γκουστάβο είχε συνδεθεί οικονομικά μαζί του.

Αλλά τα στοιχεία δεν εξηγούσαν ακόμα το τροχαίο.

Η Λουσία αναζήτησε το αυτοκίνητο της Άνα.

Το όχημα φυλασσόταν σε χώρο της τροχαίας.

Οι ειδικοί επανεξέτασαν τη ζημιά.

Στην αρχή, τίποτα δεν έμοιαζε ασυνήθιστο.

Ο δρόμος ήταν βρεγμένος.

Τα ελαστικά είχαν υποστεί φθορά από τη σύγκρουση.

Η πρόσκρουση ήταν σοβαρή.

Ύστερα ένας τεχνικός βρήκε κάτι που χρειαζόταν περαιτέρω έλεγχο.

Ένα εξάρτημα του συστήματος πέδησης παρουσίαζε σημάδια που δεν μπορούσαν να αποδοθούν με βεβαιότητα μόνο στο δυστύχημα.

Η Λουσία δεν έβγαλε συμπεράσματα.

Διέταξε πραγματογνωμοσύνη.

Το ίδιο βράδυ, επέστρεψα στο σπίτι της πεθεράς μου.

Η κυρία Ελένα καθόταν στην κουζίνα.

Μπροστά της υπήρχαν δύο φλιτζάνια καφέ.

Το ένα ήταν άθικτο.

«Μάρκος», είπε μόλις με είδε.

Πλησίασα.

«Μητέρα… πρέπει να σου πω κάτι για τον Γκουστάβο».

Δεν με άφησε να ολοκληρώσω.

«Το ξέρω».

Πάγωσα.

«Τι ξέρεις;»

Τα χέρια της έτρεμαν.

«Η Άνα ήρθε εδώ δύο ημέρες πριν από το δυστύχημα».

Κάθισα απέναντί της.

«Τι σου είπε;»

Η Ελένα άρχισε να κλαίει.

«Μου είπε ότι ο αδελφός της είχε μπλέξει με επικίνδυνους ανθρώπους. Ότι της ζητούσαν να υπογράψει χαρτιά».

«Και;»

«Της είπα να μην ανακατευτεί».

Ένιωσα θυμό.

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή ο Γκουστάβο με παρακάλεσε. Μου είπε πως θα τα διορθώσει όλα».

Έσκυψε το κεφάλι.

«Πίστεψα το παιδί μου».

Δεν ήξερα τι να πω.

Ήταν μητέρα δύο παιδιών.

Και τώρα είχε χάσει το ένα.

Ίσως εξαιτίας του άλλου.

Τότε μου έδωσε ένα μικρό χαρτί.

«Η Άνα το άφησε εδώ. Μου είπε να σου το δώσω αν την αναζητούσες και δεν μπορούσα να τη βρω».

Πάνω υπήρχε ένας αριθμός τηλεφώνου.

Και ένα όνομα.

Δρ. Παουλό Μέντες.

«Ποιος είναι;» ρώτησα.

«Δεν ξέρω».

Τηλεφώνησα στη Λουσία.

Εκείνη έλεγξε τον αριθμό.

Λίγη ώρα αργότερα με κάλεσε πίσω.

«Μάρκος, ο Παουλό Μέντες είναι γιατρός».

«Και;»

«Εργαζόταν στο ιδιωτικό κέντρο που εξέδωσε την αρχική βεβαίωση της Άνα».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά γρηγορότερα.

«Πρέπει να τον βρείτε».

Η Λουσία σώπασε για μια στιγμή.

«Τον αναζητήσαμε ήδη».

«Και;»

«Δεν παρουσιάστηκε σήμερα στη δουλειά».

«Πού είναι;»

Η απάντησή της με πάγωσε.

«Στο σπίτι του βρήκαμε σημάδια βιαστικής αναχώρησης. Και πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένας φάκελος με το όνομα της γυναίκας σας».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ 5 ➡️