ΜΕΡΟΣ 4 – «Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ ΕΙΧΕ ΣΩΣΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ Ο ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ!» — Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΣΑΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ
Κοίταζα την παλιά απόδειξη χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που έβλεπα.
Το όνομα της μητέρας μου.
Η διεύθυνση μιας εταιρείας καθαρισμού.
Μια ημερομηνία από δεκαπέντε χρόνια πριν.
«Δεν καταλαβαίνω», είπα.
Ο δικηγόρος έβγαλε μια δεύτερη επιστολή.
«Ο κύριος Άσφορντ γνώρισε τη μητέρα σας όταν εκείνη εργαζόταν περιστασιακά σε ένα από τα πρώτα κτίρια της εταιρείας του».
Θυμήθηκα ότι η μητέρα μου είχε δουλέψει σε δεκάδες γραφεία.
Ποτέ δεν μου έλεγε πολλά.
Μόνο ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να κρίνονται από το μέγεθος του γραφείου τους.
«Και τι συνέβη;»
Ο δικηγόρος διάβασε:
«Πριν από πολλά χρόνια, όταν η επιχείρησή μου αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες, ένα σημαντικό έγγραφο εξαφανίστηκε από το γραφείο μου. Υπήρχαν υποψίες ότι κάποιος το είχε κλέψει».
Η Πατρίσια συνοφρυώθηκε.
«Θυμάμαι εκείνη την ιστορία».
«Η Έλεν», συνέχισε ο δικηγόρος, «ήταν η εργαζόμενη που βρήκε τον φάκελο πεταμένο σε έναν κάδο με χαρτιά και τον παρέδωσε αμέσως, χωρίς να τον ανοίξει».
Δεν μίλησα.
«Το έγγραφο περιείχε πληροφορίες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγάλη οικονομική ζημιά εάν έφταναν σε λάθος χέρια».
Ο δικηγόρος σταμάτησε.
«Ο κύριος Άσφορντ προσπάθησε να της δώσει αμοιβή».
«Και;» ρώτησα.
«Εκείνη αρνήθηκε».
Ένα αχνό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη μου.
Αυτό ήταν τόσο χαρακτηριστικό της μητέρας μου.
Ο δικηγόρος συνέχισε.
«Η Έλεν τού είπε: “Δεν χρειάζεται να με πληρώσετε για να κάνω το σωστό”».
Τα δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό μου.
Εκείνο το βράδυ, μετά τη συνάντηση, τηλεφώνησα στη μητέρα μου.
«Μαμά, γνώριζες τον Γουόλτερ πριν από τον γάμο μου;»
Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.
«Ποιος σου το είπε;»
«Ο δικηγόρος του».
Άκουσα έναν αναστεναγμό.
«Αχ, Νάταλι…»
«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»
Η μητέρα μου έμεινε για λίγο σιωπηλή.
«Επειδή δεν πίστευα ότι είχε σημασία».
«Μα είχε!»
«Κορίτσι μου, όταν γνώρισα τον Γουόλτερ, ήμουν απλώς μια γυναίκα που καθάριζε γραφεία. Εκείνος ήταν ένας επιχειρηματίας. Δεν ήθελα να πιστέψεις ότι σου άνοιξε την πόρτα της οικογένειάς του επειδή μου χρωστούσε κάτι».
Έκλεισα τα μάτια.
«Και όταν παντρεύτηκα τον Σπένσερ;»
«Τότε κατάλαβα ποιος ήταν. Αλλά εκείνος μου ζήτησε να μη σου πούμε τίποτα».
«Γιατί;»
Η φωνή της μαλάκωσε.
«Είπε ότι ήθελε να σε γνωρίσει σαν άνθρωπο, όχι σαν κόρη μιας γυναίκας που είχε βοηθήσει την επιχείρησή του».
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.
Ο Γουόλτερ δεν με είχε αγαπήσει από υποχρέωση.
Με είχε αγαπήσει επειδή το ήθελε.
Την επόμενη ημέρα επέστρεψα στο δικηγορικό γραφείο.
Ο δικηγόρος είχε ζητήσει να συναντηθούμε ιδιωτικά.
«Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δεν μπορούσα να σας εξηγήσω μπροστά στους υπόλοιπους», είπε.
Κάθισα απέναντί του.
«Αφορούν τη διαθήκη;»
«Ναι. Αλλά κυρίως αφορούν τις τελευταίες επιθυμίες του κυρίου Άσφορντ».
Έβγαλε έναν φάκελο με το όνομά μου.
Μέσα υπήρχε ένα χειρόγραφο σημείωμα.
«Νάταλι, εάν κάποτε βρεθείς στο σπίτι της Γουίλοου Κρικ, θέλω να ανοίξεις το παλιό συρτάρι του γραφείου μου. Υπάρχει κάτι που κράτησα εκεί επειδή δεν ήξερα πώς να σου το δώσω όσο ζούσα».
Κοίταξα τον δικηγόρο.
«Τι υπάρχει μέσα;»
«Δεν γνωρίζω. Ο κύριος Άσφορντ ζήτησε να το ανακαλύψετε μόνη σας».
Ένιωσα ένα παράξενο ρίγος.
Ο δικηγόρος έσκυψε ελαφρά προς το μέρος μου.
«Υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να ξέρετε».
«Τι;»
«Ο πρώην σύζυγός σας επικοινώνησε ήδη με το γραφείο μας».
«Γιατί;»
«Ζήτησε να μάθει πώς μπορεί να αμφισβητήσει τη διαθήκη».
Έμεινα ακίνητη.
«Και μπορεί;»
«Έχει δικαίωμα να εξετάσει τις νόμιμες επιλογές του. Αλλά ο πατέρας του είχε φροντίσει να τεκμηριώσει προσεκτικά τις αποφάσεις του».
Σηκώθηκα αργά.
«Δεν θέλω πόλεμο με αυτή την οικογένεια».
Ο δικηγόρος με κοίταξε με κατανόηση.
«Το ξέρω. Και ο κύριος Άσφορντ το γνώριζε».
Πριν φύγω, μου έδωσε ένα μικρό κλειδί.
«Αυτό ανοίγει το συρτάρι».
Το κράτησα στην παλάμη μου.
Ήταν μικρό.
Ασημένιο.
Και για κάποιον λόγο έμοιαζε βαρύτερο από οτιδήποτε άλλο είχα κρατήσει εκείνη την εβδομάδα.
Το ίδιο απόγευμα πήγα στο σπίτι της Γουίλοου Κρικ.
Άνοιξα την πόρτα.
Η μυρωδιά του ξύλου και των παλιών βιβλίων με τύλιξε.
Προχώρησα μέχρι το γραφείο του Γουόλτερ.
Έβαλα το κλειδί στην κλειδαριά.
Το συρτάρι άνοιξε.
Και μέσα βρήκα ένα μικρό κουτί, μια φωτογραφία και έναν φάκελο που έγραφε:
«ΓΙΑ ΤΗ ΝΑΤΑΛΙ — ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΜΑΘΕΙ».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment