ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ ΚΡΥΦΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ — ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΤΑΝ ΤΟΣΟ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ
Η κυρία Γουίλσον ήρθε στο σπίτι μας το επόμενο απόγευμα.
Κρατούσε έναν καφέ φάκελο.
Ο Ντάνιελ βρισκόταν στο δωμάτιό του.
Η δασκάλα κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας.
«Δεν θέλω να παραβιάσω την εμπιστοσύνη του», μου είπε.
Έγνεψα.
«Το καταλαβαίνω.»
«Αλλά μου ζήτησε να κρατήσω αυτό το γράμμα, σε περίπτωση που δεν κατάφερνε να τελειώσει τη ζωγραφιά.»
Μου έδωσε τον φάκελο.
Πάνω του υπήρχε ο γραφικός χαρακτήρας του γιου μου.
«Για τη μαμά.»
Τον άνοιξα προσεκτικά.
Μέσα υπήρχε μια σελίδα από το σχολικό του τετράδιο.
«Αγαπημένη μου μαμά,
Ξέρω ότι κλαις όταν νομίζεις ότι κοιμάμαι.
Σε ακούω από το δωμάτιό σου.
Μερικές φορές θέλω να έρθω να σε αγκαλιάσω, αλλά φοβάμαι ότι θα αρχίσουμε να κλαίμε και οι δύο.
Γι' αυτό προσπαθώ να ζωγραφίσω τον μπαμπά.
Θέλω όταν είσαι λυπημένη να μπορείς να βλέπεις το χαμόγελό του.
Θέλω να θυμάσαι πώς σε κοιτούσε όταν γελούσες.
Και θέλω να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να είσαι πάντα δυνατή.
Αυτό μου είπε ο μπαμπάς για σένα.
Ότι ακόμη κι όταν κουράζεσαι, συνεχίζεις να μας αγαπάς.
Αλλά υπάρχει κάτι που φοβάμαι να σου πω.
Αν τελειώσω τη ζωγραφιά, θα είναι σαν να τελειώνει και το τελευταίο πράγμα που κάναμε μαζί.
Και δεν θέλω να τελειώσει.
Γιατί τότε θα πρέπει να δεχτώ ότι δεν θα ξανακάτσει δίπλα μου για να μου δείξει πώς να κρατάω το μολύβι.
Σ' αγαπώ, μαμά.
Ο Ντάνιελ.»
Δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω.
Η κυρία Γουίλσον κάθισε σιωπηλή απέναντί μου.
Δεν προσπάθησε να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά.
Δεν μου είπε να είμαι δυνατή.
Απλώς περίμενε.
Όταν κατάφερα να μιλήσω, τη ρώτησα:
«Τι μπορώ να κάνω;»
Η δασκάλα σκέφτηκε για λίγο.
«Ίσως να του δείξετε ότι το τέλος της ζωγραφιάς δεν σημαίνει το τέλος της σχέσης του με τον πατέρα του.»
Σκούπισα τα μάτια μου.
«Πώς;»
«Μπορεί να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Να θυμάται. Να μιλά για εκείνον. Να φτιάχνει καινούργια πράγματα. Η αγάπη δεν τελειώνει όταν ολοκληρώνεται ένα έργο.»
Έμεινα να κοιτάζω το γράμμα.
Για εβδομάδες πίστευα ότι ο Ντάνιελ προσπαθούσε να τελειώσει τη ζωγραφιά.
Στην πραγματικότητα φοβόταν να την τελειώσει.
Εκείνο το βράδυ μπήκα στο δωμάτιό του.
Καθόταν μπροστά στο πορτρέτο.
«Ντάνιελ, μπορούμε να μιλήσουμε;»
Έγνεψε.
Κάθισα στο πάτωμα δίπλα του.
«Η κυρία Γουίλσον μού έδωσε το γράμμα σου.»
Το πρόσωπό του κοκκίνισε.
«Σου το έδωσε;»
«Ναι.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω.»
«Δεν με στενοχώρησες, αγάπη μου.»
Του έπιασα το χέρι.
«Με βοήθησες να καταλάβω.»
Με κοίταξε.
«Τι;»
«Ότι φοβάσαι πως όταν τελειώσεις τη ζωγραφιά, θα χάσεις κάτι από τον μπαμπά.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
Έγνεψε.
«Ναι.»
Τον αγκάλιασα.
«Θέλω να σου πω κάτι.»
Περίμενε.
«Δεν χρειάζεται να τελειώσεις τη ζωγραφιά σήμερα.»
«Ούτε αύριο;»
«Ούτε αύριο.»
«Κι αν δεν την τελειώσω ποτέ;»
«Τότε θα την αγαπώ έτσι όπως είναι.»
Έκλαψε.
«Αλήθεια;»
«Αλήθεια.»
Ύστερα πήρα ένα λευκό χαρτί.
Κάθισα δίπλα του.
«Θέλεις να κάνουμε κάτι μαζί;»
«Τι;»
«Να ζωγραφίσουμε μια ανάμνηση.»
Με κοίταξε απορημένος.
«Ποια;»
Χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.
«Την ημέρα που ο μπαμπάς προσπάθησε να φτιάξει τηγανίτες και έβαλε αλάτι αντί για ζάχαρη.»
Ο Ντάνιελ άρχισε να γελά.
«Και μετά είπε ότι ήταν ειδική συνταγή πιλότων!»
Γέλασα κι εγώ.
«Ακριβώς.»
Πήρε ένα μολύβι.
«Θα ζωγραφίσω τηγανίτες με φτερά!»
«Γιατί με φτερά;»
«Επειδή ήταν τόσο αλμυρές, που ήθελαν να πετάξουν από το πιάτο!»
Γελάσαμε.
Για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Μάικλ, γελάσαμε χωρίς να νιώσουμε ενοχές.
Τις επόμενες ημέρες ο Ντάνιελ άρχισε να αλλάζει.
Όχι ξαφνικά.
Όχι μαγικά.
Εξακολουθούσε να έχει δύσκολα πρωινά.
Εξακολουθούσε να κλαίει όταν άκουγε κάποιο τραγούδι που αγαπούσε ο πατέρας του.
Αλλά άρχισε να μιλά περισσότερο.
Μου διηγήθηκε ιστορίες που δεν γνώριζα.
Πώς ο Μάικλ του είχε μάθει να δένει τη γραβάτα του.
Πώς του είχε δείξει τους αστερισμούς.
Πώς του είχε πει ότι η γενναιότητα δεν σημαίνει να μην φοβάσαι.
Σημαίνει να κάνεις το σωστό ακόμη κι όταν φοβάσαι.
Ένα Σάββατο πρωί ο Ντάνιελ με φώναξε στο δωμάτιό του.
«Μαμά, νομίζω ότι είμαι έτοιμος.»
Τον κοίταξα.
«Για τι;»
Έδειξε το πορτρέτο.
«Να το τελειώσω.»
Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.
«Είσαι σίγουρος;»
Έγνεψε.
«Ναι.»
Ύστερα πρόσθεσε:
«Αλλά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι.»
«Τι;»
«Όταν τελειώσω, δεν θα το κρεμάσουμε αμέσως.»
«Γιατί;»
Ο Ντάνιελ πήρε τον μπλε φάκελο από το συρτάρι.
Τον κράτησε προσεκτικά.
«Επειδή πρώτα πρέπει να κάνουμε αυτό που μου ζήτησε ο μπαμπάς.»
Και τότε μου έδειξε κάτι που δεν είχα προσέξει.
Στο πίσω μέρος του φακέλου υπήρχε μια μικρή σημείωση.
Με τον γραφικό χαρακτήρα του Μάικλ.
«Ντάνιελ, όταν έρθει η ώρα, δώσε στη μαμά πρώτα τη ζωγραφιά. Ύστερα άφησέ τη να διαβάσει αυτό που της έγραψα.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment