ΜΕΡΟΣ 5ο — ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ Η ΕΛΕΝΗ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που τα επτά παιδιά κοιμούνταν στριμωγμένα στο μικρό δωμάτιο.

Το παλιό σπίτι είχε αλλάξει. Τα παιδιά είχαν μεγαλώσει, είχαν παντρευτεί, είχαν αποκτήσει δικά τους σπίτια και οικογένειες. Πλέον κανένα τους δεν χρειαζόταν να κοιμάται πάνω σε παλιά στρώματα ή να περιμένει τη σειρά του για μια ζεστή κουβέρτα.

Η Ελένη, όμως, δεν είχε ξεχάσει τίποτα.

Τα χέρια της είχαν γεράσει. Τα βήματά της είχαν γίνει αργά και συχνά χρειαζόταν να σταματά για να ξεκουραστεί. Το σπίτι της ήταν πλέον γεμάτο με πράγματα που κάποτε δεν μπορούσε ούτε να ονειρευτεί.

Κι όμως, σε μια παλιά ντουλάπα εξακολουθούσε να φυλάει τις κουβέρτες εκείνων των δύσκολων χρόνων.

Ήταν φθαρμένες, μπαλωμένες και ξεθωριασμένες. Κάποιες είχαν ακόμη μικρές τρύπες στις άκρες τους. Τα παιδιά της πολλές φορές τής έλεγαν να τις πετάξει και να αγοράσει καινούριες.

«Μαμά, αυτές έχουν πια παλιώσει πολύ», της είπε μια μέρα η κόρη της.

Η Ελένη χαμογέλασε.

«Για εσάς είναι παλιές κουβέρτες. Για μένα είναι ολόκληρη η ζωή μου».

Δεν εξήγησε τίποτα περισσότερο.

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, αποφάσισε να καλέσει όλα τα παιδιά και τα εγγόνια της στο σπίτι. Ήθελε να τα δει συγκεντρωμένα γύρω από το ίδιο τραπέζι, όπως τότε που ήταν μικρά.

Το σπίτι γέμισε φωνές, γέλια και παιδικά βήματα. Τα εγγόνια έτρεχαν από δωμάτιο σε δωμάτιο, ενώ τα μεγάλα παιδιά συζητούσαν για τις δουλειές, τις οικογένειες και τις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

Η Ελένη καθόταν στην πολυθρόνα της και τα παρατηρούσε με μάτια γεμάτα περηφάνια.

«Κοιτάξτε τα παιδιά σας», είπε κάποια στιγμή. «Έχετε όλα όσα κάποτε ευχόμουν να αποκτήσετε».

Ο μεγαλύτερος γιος της πλησίασε και της φίλησε το χέρι.

«Εσύ μας έδωσες τα πάντα, μαμά».

Εκείνη κούνησε αργά το κεφάλι.

«Όχι, παιδί μου. Δεν σας έδωσα τα πάντα. Πολλά πράγματα δεν μπόρεσα να σας προσφέρω».

«Μας έδωσες όμως κάτι που δεν αγοράζεται», είπε η κόρη της.

Η Ελένη την κοίταξε συγκινημένη.

Τότε σηκώθηκε με δυσκολία και πήγε στην παλιά ντουλάπα. Άνοιξε το κάτω συρτάρι και έβγαλε μία μία τις κουβέρτες που είχε φυλάξει τόσα χρόνια.

Τα εγγόνια την κοιτούσαν απορημένα.

«Γιαγιά, γιατί κρατάς αυτές τις παλιές κουβέρτες;» τη ρώτησε ένα από τα μικρότερα.

Η Ελένη τις άπλωσε προσεκτικά πάνω στον καναπέ.

«Γιατί κάποτε αυτές οι κουβέρτες ήταν ό,τι είχαμε για να ζεσταθούμε. Κάτω από αυτές κοιμόσασταν οι γονείς σας. Κάτω από αυτές περάσαμε χειμώνες, αρρώστιες, φόβους και δύσκολες νύχτες».

Ένα από τα παιδιά της πήρε μια κουβέρτα στα χέρια του. Αναγνώρισε ένα παλιό μπάλωμα που είχε ράψει η μητέρα του πολλά χρόνια πριν.

«Αυτή θυμάμαι να την έχουμε όλοι μαζί», ψιθύρισε.

Η Ελένη έγνεψε.

«Ναι. Και θυμάμαι πως κάθε βράδυ προσπαθούσα να σας σκεπάσω όλους. Ακόμη κι όταν δεν έφτανε η κουβέρτα, έβρισκα τρόπο να σας κρατήσω κοντά μου».

Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα η μικρότερη κόρη της την αγκάλιασε.

«Μαμά, συγγνώμη που δεν καταλάβαμε ποτέ πόσο δύσκολα πέρασες».

Η Ελένη της χάιδεψε το πρόσωπο.

«Δεν θέλω να μου ζητάτε συγγνώμη. Θέλω μόνο να θυμάστε πως, όταν κάποιος από εσάς δυσκολεύεται, οι υπόλοιποι να μη γυρίζετε την πλάτη».

Και τότε, μέσα σε εκείνο το ζεστό δωμάτιο, ανάμεσα σε παιδιά, εγγόνια και παλιές κουβέρτες, συνέβη κάτι που η Ελένη δεν περίμενε.

Ο μεγαλύτερος γιος σηκώθηκε, πήρε την κουβέρτα από τα χέρια της και την άπλωσε προσεκτικά πάνω στους ώμους της.

«Αυτή τη φορά, μαμά, θα σε σκεπάσουμε εμείς».

Η Ελένη χαμήλωσε το κεφάλι και άρχισε να κλαίει.

Ύστερα από τόσα χρόνια που είχε προσπαθήσει να ζεστάνει ολόκληρη την οικογένειά της, τα παιδιά της είχαν καταλάβει πως και η μητέρα χρειαζόταν κάποτε μια αγκαλιά.

Και εκείνη τη στιγμή, η Ελένη κατάλαβε πως η μεγαλύτερη περιουσία της δεν ήταν όσα είχαν αποκτήσει τα παιδιά της.

Ήταν αυτό που είχαν μάθει να κρατούν ζωντανό ανάμεσά τους.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ   ➡️