ΜΕΡΟΣ 4ο — ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝΑΝ, ΑΛΛΑ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ

Από εκείνη τη νύχτα, η Ελένη άρχισε να παρατηρεί κάτι που την πονούσε περισσότερο κι από την ίδια τη φτώχεια.

Τα παιδιά της δεν ζητούσαν πια τίποτα.

Δεν παραπονιούνταν όταν τα παπούτσια τους είχαν τρύπες. Δεν έκλαιγαν όταν έβλεπαν άλλα παιδιά να κρατούν παιχνίδια που εκείνα δεν μπορούσαν να αποκτήσουν. Δεν ζητούσαν δεύτερο πιάτο, ακόμη κι όταν πεινούσαν.

Είχαν μάθει να κρύβουν τις ανάγκες τους για να μην επιβαρύνουν τη μητέρα τους.

Ο μεγαλύτερος γιος άρχισε να βοηθά τον πατέρα του σε μικροδουλειές. Η μεγαλύτερη κόρη αναλάμβανε το σπίτι όταν η Ελένη έπρεπε να βγει για να βρει τρόφιμα ή να αναζητήσει κάποια δουλειά.

Τα μικρότερα προσπαθούσαν να κάνουν ό,τι μπορούσαν. Μάζευαν τα παιχνίδια τους, βοηθούσαν στην κουζίνα και φρόντιζαν να μη δημιουργούν φασαρία.

Μια μέρα, η Ελένη επέστρεψε στο σπίτι και βρήκε την κουζίνα καθαρή. Τα πιάτα ήταν πλυμένα και τα ρούχα διπλωμένα σε μια καρέκλα.

«Ποιος τα έκανε όλα αυτά;» ρώτησε έκπληκτη.

Η μικρότερη κόρη σήκωσε περήφανα το χέρι.

«Εμείς, μαμά! Για να ξεκουραστείς λίγο όταν γυρίσεις».

Η Ελένη χαμογέλασε, αλλά τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Δεν θέλω να κουράζεστε τόσο πολύ. Είστε παιδιά».

«Μα είμαστε επτά!» απάντησε το κοριτσάκι. «Αν βοηθάμε όλοι, θα κουράζεσαι λιγότερο».

Η μητέρα τους τα αγκάλιασε ένα ένα.

Εκείνο το βράδυ, όμως, συνέβη κάτι που η Ελένη δεν θα ξεχνούσε ποτέ.

Ο σύζυγός της επέστρεψε αργά στο σπίτι. Το πρόσωπό του ήταν σκυθρωπό και τα ρούχα του λερωμένα από τη δουλειά που είχε καταφέρει να βρει για λίγες ώρες.

«Βρήκες κάτι;» τον ρώτησε η Ελένη.

Εκείνος άφησε στο τραπέζι μερικά χρήματα.

«Μόνο για σήμερα. Μου είπαν πως ίσως με χρειαστούν ξανά, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο».

Η Ελένη κοίταξε τα χρήματα. Δεν ήταν πολλά, αλλά εκείνη τη στιγμή έμοιαζαν με θησαυρό.

«Τουλάχιστον αύριο θα έχουμε κάτι να μαγειρέψουμε», είπε.

Ο άντρας κάθισε και την κοίταξε.

«Ξέρεις τι με φοβίζει περισσότερο; Ότι τα παιδιά μας θα θυμούνται μόνο τη φτώχεια. Ότι θα μεγαλώσουν πιστεύοντας πως η ζωή είναι πάντα ένας αγώνας».

Η Ελένη κάθισε δίπλα του.

«Μπορεί να θυμούνται τις δυσκολίες. Θέλω όμως να θυμούνται και κάτι άλλο. Ότι ποτέ δεν ήταν μόνα τους».

Και πράγματι, αυτό ήταν που συνέβαινε μέσα σε εκείνο το μικρό σπίτι.

Όταν ένα παιδί αρρώσταινε, τα υπόλοιπα έκαναν ησυχία. Όταν κάποιο επέστρεφε κουρασμένο, τα αδέλφια του του άφηναν χώρο να ξαπλώσει. Όταν υπήρχε μόνο ένα κομμάτι ψωμί, το έκοβαν σε μικρότερα κομμάτια για να πάρουν όλοι.

Δεν είχαν αρκετά πράγματα για να μοιραστούν.

Μοιράζονταν όμως ό,τι είχαν.

Τα χρόνια συνέχισαν να περνούν. Οι δυσκολίες δεν εξαφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά η οικογένεια έμαθε να προχωρά βήμα βήμα.

Και κάποια στιγμή, τα παιδιά άρχισαν να φεύγουν από το παλιό σπίτι.

Πρώτα έφυγε ένα, ύστερα ένα άλλο. Δημιούργησαν τις δικές τους ζωές, βρήκαν δουλειές, έφτιαξαν οικογένειες και απέκτησαν όσα κάποτε έμοιαζαν αδύνατα.

Η Ελένη τα καμάρωνε κάθε φορά που τα έβλεπε.

Μα όταν έκλεινε η πόρτα πίσω τους, γύριζε το βλέμμα της στα παλιά στρώματα και στις φθαρμένες κουβέρτες.

Το σπίτι άδειαζε.

Και μαζί του απομακρυνόταν σιγά σιγά μια ολόκληρη εποχή της ζωής της.

Όμως η Ελένη δεν ήξερε ακόμη πως ένα παλιό αντικείμενο, που είχε φυλάξει για δεκαετίες, θα γινόταν κάποτε η αφορμή για μια συγκινητική στιγμή που θα ένωνε ξανά όλα της τα παιδιά.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ   5   ➡️