ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΤΑΪΛΕΡ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΘΕΙ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ!

«Δεν ήμουν ο μόνος που το είχε δει…»

Τα λόγια του Τάιλερ έμειναν να αιωρούνται στην αίθουσα.

Ο δικαστής έσκυψε μπροστά.

«Τι εννοείς;»

Ο Τάιλερ κοίταξε τον πατέρα του.

«Το βίντεο το είχαν δει κι άλλοι μαθητές».

Η Έλι έσφιξε το κινητό της.

«Πόσοι;» ρώτησε ο δικαστής.

«Δεν ξέρω».

«Το έστειλες σε άλλους;»

Ο Τάιλερ δίστασε.

«Μόνο σε μερικούς φίλους».

Η μητέρα του Έλι, που είχε φτάσει λίγο αργότερα στο δικαστήριο, χαμήλωσε το βλέμμα της.

Ο δικαστής συνέχισε:

«Είχες την άδεια της Έλι να το κάνεις;»

«Όχι».

«Τότε γιατί το έκανες;»

Ο Τάιλερ έμεινε σιωπηλός.

«Περίμενω την απάντησή σου».

«Ήταν αστείο», ψιθύρισε.

Η Έλι σήκωσε το κεφάλι.

«Για σένα ήταν αστείο».

Η φωνή της δεν ήταν δυνατή.

Αλλά όλοι την άκουσαν.

«Για μένα δεν ήταν».

Ο Τάιλερ κοίταξε το πάτωμα.

Ο δικηγόρος του προσπάθησε να εξηγήσει ότι ο πελάτης του ήταν ανήλικος και ότι δεν είχε καταλάβει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση.

Ο δικαστής τον άκουσε χωρίς να τον διακόψει.

Ύστερα είπε:

«Το γεγονός ότι κάποιος είναι δεκαπέντε ετών σημαίνει ότι χρειάζεται καθοδήγηση. Δεν σημαίνει ότι οι πράξεις του δεν έχουν συνέπειες».

Ο Τάιλερ έμεινε ακίνητος.

«Θέλω να καταλάβεις κάτι», συνέχισε ο δικαστής. «Δεν εξετάζουμε μόνο ένα κατεστραμμένο τηλέφωνο. Εξετάζουμε και το πώς χρησιμοποιήθηκε μια προσωπική ηχογράφηση για να ταπεινωθεί μια άλλη μαθήτρια».

Ο πατέρας του Τάιλερ σηκώθηκε.

«Αξιότιμε, ο γιος μου δεν είχε σκοπό να προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα».

Ο δικαστής τον κοίταξε.

«Τότε θα έπρεπε να είχε σταματήσει όταν του ζητήθηκε».

Ο πατέρας του δεν απάντησε.

Εκείνη τη στιγμή, ο Μπεν σήκωσε το χέρι του.

«Μπορώ να πω κάτι;»

Ο δικαστής του έδωσε τον λόγο.

«Όταν είδα τον Τάιλερ να παίζει το βίντεο, του είπα να το κλείσει. Του είπα ότι η Έλι δεν ήθελε να το δει κανείς».

«Και εκείνος αρνήθηκε;»

«Ναι».

«Τι έκανες μετά;»

Ο Μπεν χαμήλωσε το βλέμμα.

«Θύμωσα».

«Και;»

«Προσπάθησα να πάρω το τηλέφωνο από τα χέρια του».

«Και μετά;»

«Εκείνος έκανε πίσω και έπεσε. Όταν το τηλέφωνο έπεσε στο πάτωμα, το κλώτσησα».

Ο δικαστής έγνεψε.

«Αυτό ήταν λάθος».

«Το ξέρω».

«Θα μπορούσες να ζητήσεις βοήθεια από εμένα ή από κάποιον άλλο καθηγητή».

Ο Μπεν γύρισε προς το μέρος μου.

«Δεν πίστευα ότι θα με άκουγε κανείς».

Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Μπεν έλεγε δυνατά αυτό που είχε κρατήσει μέσα του.

Ο δικαστής στράφηκε προς εμένα.

«Κύριε Χάρις, τι πιστεύετε γι' αυτό;»

Σηκώθηκα.

«Πιστεύω ότι έπρεπε να είχα ακούσει περισσότερα πριν καταλήξω σε συμπεράσματα».

«Θα μπορούσατε να είχατε διαχειριστεί διαφορετικά την κατάσταση;»

«Ναι. Έκανα ερωτήσεις μπροστά σε όλους τους μαθητές. Δεν έδωσα στον Μπέντζαμιν την ευκαιρία να μιλήσει ιδιωτικά. Και όταν δεν απάντησε, υπέθεσα ότι δεν είχε τίποτα να πει».

Ο Μπεν με κοίταξε για λίγο.

Δεν χαμογέλασε.

Αλλά ούτε απέστρεψε το βλέμμα.

Ο δικαστής ζήτησε να ακούσει ξανά την Έλι.

«Θα ήθελες ο Τάιλερ να σου ζητήσει συγγνώμη;»

Η Έλι σκέφτηκε.

«Δεν ξέρω».

«Γιατί;»

«Επειδή δεν θέλω να ζητήσει συγγνώμη μόνο και μόνο επειδή του το ζητάνε οι μεγάλοι».

Ο δικαστής έγνεψε.

«Τι θα ήθελες να καταλάβει;»

Η Έλι κοίταξε τον Τάιλερ.

«Ότι δεν είναι αστείο όταν κάποιος δυσκολεύεται να μιλήσει. Και ότι δεν έχεις δικαίωμα να παίρνεις κάτι προσωπικό και να το μοιράζεσαι χωρίς άδεια».

Ο Τάιλερ σήκωσε το κεφάλι.

Για πρώτη φορά, φαινόταν να την ακούει πραγματικά.

«Δεν ήξερα ότι θα το έπαιρνες τόσο σοβαρά», είπε.

Η Έλι συνοφρυώθηκε.

«Σου είχα ζητήσει να σταματήσεις».

Ο Τάιλερ δεν απάντησε.

«Και ο Μπεν σου το είπε επίσης».

Εκείνος κοίταξε κάτω.

Η ακροαματική διαδικασία πλησίαζε στο τέλος της.

Ο δικαστής εξήγησε ότι ο Μπέντζαμιν θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη για την καταστροφή του τηλεφώνου, μέσω συμφωνημένης αποζημίωσης.

Παράλληλα, η συμπεριφορά του Τάιλερ θα εξεταζόταν από το σχολείο και τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ασήμαντη μια επαναλαμβανόμενη πράξη κοροϊδίας και διαμοιρασμού προσωπικού υλικού.

Ο Μπεν έγνεψε.

Δεν προσπάθησε να αποφύγει την ευθύνη του.

Όταν ο δικαστής τον ρώτησε ξανά αν θα ζητούσε συγγνώμη από τον Τάιλερ, απάντησε:

«Λυπάμαι που κατέστρεψα το τηλέφωνό του. Δεν έπρεπε να το κάνω».

Σταμάτησε.

«Αλλά δεν λυπάμαι που υπερασπίστηκα την Έλι».

Ο δικαστής δεν τον επέπληξε.

Απλώς είπε:

«Μπορείς να υπερασπίζεσαι κάποιον χωρίς να καταστρέφεις κάτι. Ελπίζω να το θυμάσαι».

«Θα το θυμάμαι».

Όταν η διαδικασία ολοκληρώθηκε, ο Μπεν σηκώθηκε και πλησίασε τους γονείς του.

Η Έλι στεκόταν λίγο πιο πέρα.

Τον κοίταξε.

«Δεν έπρεπε να χρειαστεί να το κάνεις μόνος σου», του είπε.

Ο Μπεν χαμογέλασε αχνά.

«Δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση».

«Και τελικά βρέθηκες εσύ εδώ».

Ο Μπεν δεν απάντησε.

Τότε πλησίασα κι εγώ.

«Μπεν, μπορούμε να μιλήσουμε;»

Με κοίταξε.

«Για τι, κύριε;»

Προσπάθησα να βρω τις σωστές λέξεις.

«Για το γεγονός ότι δεν σε άκουσα όταν έπρεπε».

Ο Μπεν έμεινε σιωπηλός.

Και πριν προλάβω να συνεχίσω, είπε κάτι που δεν περίμενα.

«Κύριε Χάρις, δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος με ρώτησε τι συνέβη χωρίς να περιμένει πραγματικά την απάντηση».

Τα λόγια του με έκαναν να καταλάβω ότι η ιστορία δεν αφορούσε μόνο ένα τηλέφωνο.

Αφορούσε όλα όσα οι μαθητές φοβούνταν να πουν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ   6   ➡️