ΜΕΡΟΣ 5ο: Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΟΥ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ… ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΑΦΩΝΟΥΣ!

«Ο Πέτρος δεν ήταν το μοναδικό θύμα εκείνης της νύχτας».

Τα λόγια του Στέφανου αντηχούσαν ακόμη στο μυαλό μου.

Ο Νίκος κρατούσε το κινητό στο αυτί του, χωρίς να μιλά.

«Πατέρα, τι εννοείς;» ρώτησε τελικά.

«Εννοώ ότι δεν ξέρεις όλη την ιστορία. Και αν συνεχίσεις να ψάχνεις, θα καταστρέψεις περισσότερα απ’ όσα μπορείς να φανταστείς.»

«Δεν με ενδιαφέρει. Θέλω να μάθω τι συνέβη.»

Ακούστηκε μια βαθιά ανάσα από την άλλη πλευρά.

«Ελάτε απόψε. Αλλά όχι όλοι. Θέλω να μιλήσω πρώτα με την Ελένη.»

Έκλεισε.

«Δεν πρόκειται να πας μόνη σου», είπε αμέσως ο Γιώργος.

«Ούτε το σκέφτομαι», απάντησα. «Αλλά θα πάμε. Δεν θα αφήσω άλλο ένα μυστικό να καταστρέψει την οικογένειά μας.»

Ο Ανδρέας παρέμενε σιωπηλός.

«Κι εσύ θα έρθεις», του είπα. «Αυτή τη φορά θα πεις όσα ξέρεις.»

Έγνεψε.

---

Το σπίτι του Στέφανου Βασιλείου ήταν μεγάλο, αλλά εκείνο το βράδυ έμοιαζε άδειο και παγωμένο.

Μας περίμενε στο γραφείο του. Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν παλιές φωτογραφίες, ένας φάκελος και ένα μικρό ψηφιακό καταγραφικό.

Μόλις είδε τον Γιώργο, σηκώθηκε.

«Δεν περίμενα να σε ξαναδώ ζωντανό.»

«Ούτε εγώ περίμενα να μάθω ότι γνώριζες περισσότερα απ’ όσα έλεγες», απάντησε ο Γιώργος.

Ο Στέφανος δεν αντέδρασε.

Κοίταξε εμένα.

«Πριν από δεκαέξι χρόνια, ο γιος μου είχε μόλις ξεκινήσει να εργάζεται στην επιχείρησή μου. Ήταν νέος, ανυπόμονος και ήθελε να αποδείξει ότι μπορούσε να σταθεί μόνος του. Ο Πέτρος, όμως, είχε ανακαλύψει ότι ορισμένα αυτοκίνητα της εταιρείας κυκλοφορούσαν χωρίς να έχουν περάσει τους απαραίτητους ελέγχους ασφαλείας.»

«Και το αυτοκίνητο του δυστυχήματος;» ρώτησα.

Ο Στέφανος έσπρωξε προς το μέρος μας ένα έγγραφο.

«Ήταν ένα από αυτά.»

Ο Νίκος έσκυψε πάνω από το χαρτί.

«Εσύ ήξερες ότι είχε πρόβλημα στα φρένα;»

«Ναι», απάντησε ο πατέρας του.

Ο Νίκος σηκώθηκε απότομα.

«Και άφησες τον κόσμο να κυκλοφορεί με αυτό;»

«Προσπάθησα να το διορθώσω. Αλλά ο υπεύθυνος του συνεργείου μού είπε ότι το αυτοκίνητο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για λίγες ακόμη ημέρες.»

Ο Γιώργος χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.

«Και ο Πέτρος πέθανε εξαιτίας αυτής της απόφασης!»

Ο Στέφανος χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν ήθελα να πεθάνει κανείς.»

«Αυτό δεν αλλάζει τίποτα», είπα.

Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα ο Στέφανος άνοιξε τον φάκελο.

«Υπάρχει όμως κάτι ακόμη. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Πέτρος δεν ήταν το μοναδικό όχημα που ενεπλάκη στο δυστύχημα. Λίγα λεπτά πριν από τη σύγκρουση, ένα δεύτερο αυτοκίνητο είχε περάσει από το ίδιο σημείο.»

Ο Ανδρέας έσφιξε τις γροθιές του.

«Σταμάτα.»

Ο Στέφανος τον κοίταξε.

«Όχι. Έχει έρθει η ώρα να μάθουν όλοι.»

Έβγαλε μια παλιά φωτογραφία και την ακούμπησε μπροστά μας.

Στη φωτογραφία φαινόταν ένα αυτοκίνητο με σπασμένο παρμπρίζ. Δίπλα του στεκόταν ένας νεαρός άντρας.

Τον αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν ο Ανδρέας.

«Είχες πει ότι δεν οδηγούσες το δεύτερο αυτοκίνητο», ψιθύρισα.

«Δεν οδηγούσα», απάντησε εκείνος. «Αλλά ήμουν μέσα.»

Ο Γιώργος γύρισε απότομα προς το μέρος του.

«Ποιος οδηγούσε;»

Ο Ανδρέας δεν απάντησε.

Ο Στέφανος πήρε το καταγραφικό.

«Αυτό είναι το αντίγραφο μιας συνομιλίας που έγινε λίγες ώρες μετά το δυστύχημα. Δεν την άκουσα τότε ολόκληρη. Την ανακάλυψα χρόνια αργότερα, όταν ο Πέτρος είχε ήδη πεθάνει και όλοι προσπαθούσαν να κλείσουν την υπόθεση.»

Πάτησε το κουμπί.

Ακούστηκε πρώτα ένας θόρυβος και μετά μια αντρική φωνή.

«Δεν έπρεπε να πάρουμε αυτό το αυτοκίνητο. Σου είπα ότι τα φρένα δεν ήταν καλά.»

Μια δεύτερη φωνή απάντησε:

«Δεν ήξερα ότι θα συμβεί αυτό. Προσπάθησα να σταματήσω.»

Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.

Η πρώτη φωνή ήταν του Ανδρέα.

Η δεύτερη δεν μπορούσα να την αναγνωρίσω.

Η ηχογράφηση συνεχίστηκε.

«Και τώρα τι θα κάνουμε;» ρώτησε η πρώτη φωνή.

«Θα πούμε την αλήθεια», απάντησε η δεύτερη.

«Δεν γίνεται. Αν μάθει η Ελένη ότι ήσουν εσύ, θα χάσει τα πάντα.»

Η ηχογράφηση σταμάτησε.

Κοίταξα τον αδελφό μου.

«Ποιος ήταν;»

Ο Ανδρέας είχε δακρυσμένα μάτια.

«Ο άνθρωπος που οδηγούσε το δεύτερο αυτοκίνητο ήταν…»

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.

Ο Στέφανος έβαλε μπροστά μας ένα ακόμη έγγραφο.

Ήταν μια παλιά αναφορά από το νοσοκομείο, με ημερομηνία την ημέρα του δυστυχήματος.

Στο κάτω μέρος υπήρχε το όνομα ενός ασθενούς που είχε μεταφερθεί εκείνο το βράδυ με σοβαρά τραύματα.

Το διάβασα μία φορά.

Ύστερα δεύτερη.

Και τότε ένιωσα τα πόδια μου να μην με κρατούν.

Το όνομα ήταν του Γιώργου.

«Αυτό το έγγραφο αποδεικνύει ότι ο Γιώργος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μετά τη σύγκρουση», είπε ο Στέφανος. «Αλλά αποδεικνύει και κάτι άλλο. Ο γιατρός που τον εξέτασε κατέγραψε ότι ένας δεύτερος τραυματίας είχε φτάσει λίγο νωρίτερα, με διαφορετικό ασθενοφόρο.»

«Ποιος ήταν;» ρώτησε ο Νίκος.

Ο Στέφανος κοίταξε τον Ανδρέα.

«Ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου.»

Ο Ανδρέας άρχισε να κλαίει.

«Δεν ήθελα να συμβεί», ψιθύρισε. «Εκείνη τη νύχτα πήγα να συναντήσω τον Πέτρο. Είχαμε κανονίσει να μιλήσουμε για κάτι που είχε ανακαλύψει στην εταιρεία. Ο Γιώργος ήρθε μαζί του. Όταν ξεκίνησε η σύγκρουση, εγώ βρισκόμουν στο δεύτερο αυτοκίνητο. Δεν ήμουν στο τιμόνι, αλλά γνώριζα τον άνθρωπο που οδηγούσε.»

«Και ποιος ήταν;» φώναξα.

Ο Ανδρέας σήκωσε το κεφάλι.

«Ήταν ο πατέρας του Νίκου.»

Ο Νίκος έμεινε ακίνητος.

«Ο πατέρας μου;»

Ο Στέφανος έκλεισε τα μάτια.

«Ναι. Εγώ οδηγούσα εκείνο το βράδυ.»

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν απόλυτη.

Ο Νίκος έκανε ένα βήμα πίσω.

«Εσύ σκότωσες τον Πέτρο;»

«Δεν ήθελα να τον σκοτώσω. Τα φρένα δεν ανταποκρίθηκαν όταν προσπάθησα να σταματήσω. Έκανα λάθος που πήρα το αυτοκίνητο, αλλά δεν ήθελα να συμβεί αυτό.»

Ο Γιώργος σηκώθηκε με δυσκολία.

«Και μετά με άφησες να θεωρούμαι νεκρός;»

Ο Στέφανος δεν απάντησε.

«Και άφησες την Ελένη να μεγαλώσει μόνη της την κόρη μας;»

«Φοβήθηκα», είπε τελικά. «Φοβήθηκα ότι θα έχανα την επιχείρησή μου, την οικογένειά μου και την ελευθερία μου.»

Ο Νίκος τον κοίταξε σαν να μην τον αναγνώριζε.

«Και τώρα; Τι περιμένεις από εμάς; Να σε συγχωρήσουμε;»

Ο Στέφανος κατέβασε το κεφάλι.

«Όχι. Θέλω μόνο να παραδώσω όλα τα έγγραφα στις αρχές και να πω την αλήθεια.»

Τότε ο Ανδρέας σηκώθηκε.

«Υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζετε ακόμη», είπε με τρεμάμενη φωνή. «Ο Στέφανος δεν ήταν ο μόνος που προσπάθησε να κρύψει εκείνη τη νύχτα. Κι εγώ υπέγραψα μια δήλωση που άλλαξε την πορεία της έρευνας.»

Τον κοίταξα αποσβολωμένη.

«Τι δήλωση;»

Έβγαλε από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτί.

«Δήλωσα ότι ο Γιώργος ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου. Το έκανα επειδή πίστευα ότι έτσι θα προστάτευα τον Στέφανο και θα απέφευγα να αποκαλυφθεί η δική μου παρουσία στο σημείο.»

Ο Γιώργος τον κοίταξε με οργή.

«Εξαιτίας αυτής της δήλωσης με έθαψαν ενώ ήμουν ζωντανός!»

Ο Ανδρέας έβαλε τα χέρια στο πρόσωπό του.

«Το ξέρω.»

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι.

Ένας αστυνομικός στεκόταν στην είσοδο.

«Κύριε Βασιλείου; Πρέπει να μας ακολουθήσετε. Έχουμε λάβει καταγγελία και ζητάμε να καταθέσετε σχετικά με το δυστύχημα.»

Ο Στέφανος σηκώθηκε χωρίς να αντισταθεί.

Πριν φύγει, γύρισε προς τον Νίκο.

«Γιε μου, συγγνώμη.»

Ο Νίκος δεν απάντησε.

Κι εγώ πίστεψα ότι επιτέλους είχαμε μάθει την αλήθεια.

Μέχρι που ο Γιώργος πήρε το τελευταίο έγγραφο από το τραπέζι και παρατήρησε μια υπογραφή στο πίσω μέρος.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Ελένη… υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα.»

«Τι;»

Μου έδειξε την υπογραφή.

Ήταν η δική μου.

Κάτω από αυτήν υπήρχε μια ημερομηνία: λίγες ημέρες μετά το δυστύχημα.

Δεν θυμόμουν να είχα υπογράψει ποτέ αυτό το έγγραφο.

Και τότε ο Γιώργος ψιθύρισε:

«Αυτή η δήλωση χρησιμοποιήθηκε για να κλείσει οριστικά η υπόθεση. Κάποιος πήρε την υπογραφή σου χωρίς να σου πει τι υπέγραφες.»

Κοίταξα τον Ανδρέα.

Εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα.

«Εγώ σου έδωσα εκείνο το χαρτί», είπε. «Σου είπα ότι ήταν απαραίτητο για την αποζημίωση της οικογένειας του Πέτρου.»

Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

Για δεκαέξι χρόνια δεν είχαν κρύψει μόνο την αλήθεια από εμένα.

Με είχαν κάνει, χωρίς να το γνωρίζω, μέρος της συγκάλυψης.

Και τώρα έπρεπε να αποφασίσω αν θα μπορούσα ποτέ να συγχωρήσω τον ίδιο μου τον αδελφό.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ… ➡️