ΜΕΡΟΣ 4ο: Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΗΞΕΡΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ… ΚΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ!

Διάβασα ξανά το μήνυμα.

«Ρωτήστε τον πατέρα του Νίκου. Εκείνος ξέρει γιατί το δυστύχημα έπρεπε να μείνει θαμμένο.»

Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος μας το είχε στείλει. Αλλά ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο: κάποιος παρακολουθούσε τις κινήσεις μας και γνώριζε περισσότερα απ’ όσα είχαμε φανταστεί.

«Πρέπει να μιλήσουμε με τον πατέρα του Νίκου», είπα.

Ο Ανδρέας κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Δεν ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις.»

«Τότε εξήγησέ μου!»

«Ο Στέφανος Βασιλείου δεν είναι άνθρωπος που θα παραδεχτεί εύκολα τα λάθη του. Έχει χρήματα, γνωριμίες και ανθρώπους που θα κάνουν τα πάντα για να τον προστατεύσουν.»

Ο Γιώργος προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι.

«Γι' αυτό δεν ήθελα να μπλέξεις σε αυτή την ιστορία, Ελένη. Ο Στέφανος ήταν εκείνος που είχε το αυτοκίνητο εκείνη τη νύχτα. Και όταν άρχισα να θυμάμαι, κατάλαβα ότι είχε προσπαθήσει να εξαφανίσει κάθε στοιχείο που θα αποκάλυπτε τι πραγματικά συνέβη.»

«Γιατί;»

Ο Γιώργος με κοίταξε.

«Επειδή ο Πέτρος δεν ήταν απλώς ο φίλος μου. Ήταν ο άνθρωπος που γνώριζε ένα μεγάλο μυστικό της οικογένειας Βασιλείου.»

Πριν προλάβω να ρωτήσω περισσότερα, η πόρτα άνοιξε.

Η Σοφία μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας το μωρό της στην αγκαλιά.

«Μαμά, τι συμβαίνει; Γιατί κλαίτε όλοι;»

Πήγα αμέσως κοντά της.

«Δεν είναι κάτι που πρέπει να σε ανησυχεί τώρα, κορίτσι μου.»

«Μη μου λες ψέματα. Έχω κουραστεί να μαθαίνω την αλήθεια από μισές κουβέντες.»

Κοίταξε τον Γιώργο.

«Παππού… εσύ ήσουν πραγματικά ζωντανός όλα αυτά τα χρόνια;»

Ο Γιώργος έγνεψε αργά.

Η Σοφία έσφιξε το μωρό της στην αγκαλιά της.

«Και γιατί δεν ήσουν εδώ όταν σε χρειαζόμασταν;»

Ο Γιώργος δεν είχε απάντηση.

«Έχεις δίκιο», ψιθύρισε. «Δεν υπάρχει δικαιολογία που να μπορεί να σβήσει όσα χάσατε.»

Η Σοφία γύρισε προς εμένα.

«Μαμά, πρέπει να σου πω κάτι. Ο Νίκος γνωρίζει ότι ο πατέρας του εμπλέκεται σε αυτή την ιστορία.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.

«Τι εννοείς;»

«Πριν από λίγες ημέρες, μου είπε ότι είχε βρει παλιά έγγραφα στο γραφείο του πατέρα του. Όταν είδε το όνομα του παππού, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.»

«Και γιατί δεν μας το είπες;»

«Επειδή μου ζήτησε να μην ανακατευτώ. Φοβόταν ότι ο πατέρας του θα έκανε κακό σε εμένα ή στο μωρό.»

Ο Γιώργος έκλεισε τα μάτια.

«Πρέπει να βρούμε αυτά τα έγγραφα.»

---

Το επόμενο πρωί συναντηθήκαμε με τον Νίκο σε ένα μικρό καφέ, μακριά από το σπίτι του.

Ήρθε μόνος του.

Έδειχνε εξαντλημένος.

«Δεν ήξερα ότι ο παππούς της Σοφίας ήταν ο άνθρωπος που επέζησε από εκείνο το δυστύχημα», είπε μόλις κάθισε. «Ο πατέρας μου μού έλεγε πάντα ότι ο Πέτρος είχε σκοτωθεί εξαιτίας ενός οδηγού που εγκατέλειψε το σημείο.»

Ο Γιώργος έσκυψε προς το μέρος του.

«Ο Πέτρος ήταν ο φίλος μου. Δεν εγκατέλειψε κανέναν. Πέθανε εκείνη τη νύχτα.»

Ο Νίκος κατέβασε το βλέμμα.

«Το ξέρω τώρα. Βρήκα την παλιά αναφορά του δυστυχήματος. Υπήρχε όμως και μια δεύτερη έκθεση, που δεν είχε κατατεθεί ποτέ επίσημα.»

Έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα του.

Μέσα υπήρχαν φωτοτυπίες, ένα παλιό δελτίο συντήρησης οχήματος και μια χειρόγραφη σημείωση.

Ο Ανδρέας πήρε τη σημείωση.

Μόλις διάβασε τις πρώτες γραμμές, το πρόσωπό του άσπρισε.

«Πού το βρήκες αυτό;» ρώτησε.

«Στο χρηματοκιβώτιο του πατέρα μου.»

Ο Γιώργος άπλωσε το χέρι.

Στο έγγραφο αναφερόταν ότι το δεύτερο αυτοκίνητο είχε παρουσιάσει σοβαρό πρόβλημα στα φρένα λίγες ημέρες πριν από το δυστύχημα.

Κάποιος είχε καταγράψει τη βλάβη.

Κάποιος είχε ζητήσει να επισκευαστεί.

Αλλά η επισκευή δεν είχε ολοκληρωθεί ποτέ.

«Ο πατέρας σου γνώριζε ότι το αυτοκίνητο δεν ήταν ασφαλές;» ρώτησα.

Ο Νίκος έγνεψε με δυσκολία.

«Αυτό προσπαθώ να μάθω. Υπάρχει και κάτι άλλο. Στο τέλος του φακέλου βρήκα μια απόδειξη πληρωμής. Την ημέρα μετά το δυστύχημα, ο πατέρας μου έστειλε χρήματα σε κάποιον για να μη μιλήσει.»

«Σε ποιον;» ρώτησε ο Γιώργος.

Ο Νίκος έδειξε το όνομα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.

Δεν άκουγα πια τίποτα γύρω μου.

Κοίταξα τον αδελφό μου.

«Πήρες χρήματα από τον Στέφανο;»

Ο Ανδρέας έμεινε ακίνητος.

«Ελένη, μπορώ να εξηγήσω.»

«Τότε εξήγησε!»

Ο Ανδρέας έτριψε το πρόσωπό του με τα χέρια.

«Δεν πήρα χρήματα για να κρύψω τον θάνατο του Γιώργου. Εκείνη την εποχή ήμουν σε απόγνωση. Ο Στέφανος με πλησίασε και μου είπε ότι ο Πέτρος είχε προκαλέσει το δυστύχημα επειδή οδηγούσε επικίνδυνα. Μου έδωσε χρήματα για να καλύψω κάποια έξοδα της οικογένειάς του και μου ζήτησε να μη μιλήσω μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα.»

«Και τον πίστεψες;»

«Ήθελα να τον πιστέψω. Αλλά όταν έμαθα ότι ο Γιώργος ζούσε, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.»

Ο Γιώργος τον κοίταξε αυστηρά.

«Και τότε γιατί δεν μου είπες για την πληρωμή;»

«Επειδή φοβήθηκα ότι θα κατηγορούσες εμένα. Και επειδή ο Στέφανος με απείλησε ότι θα καταστρέψει την οικογένειά μου αν αποκαλύψω όσα γνώριζα.»

Η Σοφία άρχισε να κλαίει.

«Δηλαδή όλη μας η ζωή βασίστηκε σε ψέματα;»

Πήγα κοντά της και την αγκάλιασα.

«Όχι, αγάπη μου. Ό,τι νιώσαμε ο ένας για τον άλλον ήταν αληθινό. Τα ψέματα των άλλων δεν μπορούν να το αλλάξουν αυτό.»

Ο Νίκος έβγαλε ακόμη ένα χαρτί.

«Υπάρχει και μια ηχογράφηση. Ο πατέρας μου την είχε αποθηκεύσει στον υπολογιστή του. Δεν την έχω ακούσει ολόκληρη, αλλά στην αρχή ακούγεται το όνομα του Ανδρέα.»

Ο Ανδρέας σηκώθηκε απότομα.

«Πρέπει να φύγουμε από εδώ.»

«Γιατί;» ρώτησα.

Δεν πρόλαβε να απαντήσει.

Έξω από το καφέ, ένα μαύρο αυτοκίνητο είχε σταματήσει απέναντι. Ο οδηγός κατέβηκε, κοίταξε προς το μέρος μας και σήκωσε το κινητό του.

Ο Νίκος αναγνώρισε αμέσως το αυτοκίνητο.

«Είναι άνθρωπος του πατέρα μου.»

Ο Γιώργος πήρε τον φάκελο και τον έδωσε στον Νίκο.

«Μην τον χάσεις. Πρέπει να παραδοθεί στις αρχές.»

Εκείνη τη στιγμή το κινητό της Σοφίας δονήθηκε.

Ήταν μήνυμα από τον πατέρα του Νίκου.

«Ξέρω ότι βρήκατε τον φάκελο. Αν θέλετε να μάθετε ποιος πραγματικά προκάλεσε το δυστύχημα, ελάτε απόψε στο σπίτι μου. Αλλά η Ελένη πρέπει να έρθει μόνη.»

Το διάβασα δύο φορές.

«Δεν πρόκειται να πάω μόνη μου», είπα.

Ο Γιώργος έσφιξε το χέρι μου.

«Και δεν θα σε αφήσουμε.»

Όμως ο Ανδρέας παρέμενε σιωπηλός.

Τον κοίταξα.

«Τι άλλο δεν μου έχεις πει;»

Σήκωσε τα μάτια του και ψιθύρισε:

«Ελένη… εκείνη τη νύχτα δεν ήμουν απλώς μάρτυρας. Ήμουν ο άνθρωπος που έδωσε στον Πέτρο τα κλειδιά του αυτοκινήτου.»

Ένιωσα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου.

«Γιατί;»

Ο Ανδρέας έκλεισε τα μάτια.

«Επειδή ο Πέτρος δεν έπρεπε να οδηγήσει εκείνο το βράδυ. Είχε έρθει να μου ζητήσει βοήθεια. Και αν μάθεις τι μου είχε αποκαλύψει πριν από το δυστύχημα, θα καταλάβεις γιατί ο Στέφανος έκανε τα πάντα για να κρύψει την αλήθεια.»

Δεν πρόλαβα να ρωτήσω περισσότερα.

Το κινητό του Νίκου χτύπησε.

Ήταν ο πατέρας του.

Και η πρώτη του φράση μάς έκανε όλους να παγώσουμε:

«Νίκο, αν είσαι μαζί τους, φύγε αμέσως. Ο άνθρωπος που ψάχνετε δεν είναι αυτός που νομίζετε… και ο Πέτρος δεν ήταν το μοναδικό θύμα εκείνης της νύχτας.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5ο…

ΜΕΡΟΣ  5   ➡️