ΜΕΡΟΣ 5 – Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΤΗ ΛΙΛΙ ΓΝΩΡΙΖΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ’ ΟΣΑ ΠΑΡΑΔΕΧΟΤΑΝ… ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΟΣΟ ΕΥΑΛΩΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου εκείνο το βράδυ.

Το όνομα της κυρίας Μίλερ επαναλαμβανόταν συνεχώς στο μυαλό μου.

Θυμόμουν τη στιγμή που τη ρώτησα γιατί πέντε οικογένειες είχαν αποσυρθεί.

Θυμόμουν την απάντησή της.

Προσωπικοί λόγοι.

Τότε δεν είχα επιμείνει.

Ήμουν τόσο συγκεντρωμένη στην επιθυμία μου να προσφέρω στη Λίλι ένα σπίτι, ώστε δεν φαντάστηκα πως κάποιος θα παρέλειπε πληροφορίες που αφορούσαν την ασφάλειά της.

Το πρωί τηλεφώνησα στον κύριο Κόλινς.

«Θέλω να μιλήσω με την κυρία Μίλερ».

«Θα ήταν καλύτερο να το κάνουμε μέσω επίσημης διαδικασίας».

«Γιατί;»

«Επειδή υπάρχουν ήδη καταγγελίες και πρέπει να διατηρηθούν σαφή αρχεία για όσα θα ειπωθούν».

Συμφώνησα.

Λίγες ημέρες αργότερα, πραγματοποιήθηκε συνάντηση στα γραφεία της υπηρεσίας.

Η κυρία Μίλερ καθόταν απέναντί μου.

Δίπλα της βρισκόταν η προϊσταμένη της.

Ο δικηγόρος μου είχε μπροστά του έναν φάκελο.

«Κυρία Μίλερ», ξεκίνησε, «γνωρίζατε ότι υπήρχαν αναφορές απειλών από τον βιολογικό θείο της Λίλι;»

Η γυναίκα έσφιξε τα χέρια της.

«Γνώριζα ότι υπήρχε μια οικογενειακή διαμάχη».

«Μια οικογενειακή διαμάχη;» επανέλαβα.

Η φωνή μου βγήκε πιο δυνατή απ’ όσο περίμενα.

«Ένας άνθρωπος παρακολουθούσε σπίτια και τρομοκρατούσε υποψήφιους γονείς».

Η προϊσταμένη παρενέβη.

«Κυρία Γουίλσον, κατανοούμε την αναστάτωσή σας».

«Δεν ζητώ κατανόηση. Ζητώ να μάθω γιατί δεν ενημερώθηκα».

Η κυρία Μίλερ κατέβασε το βλέμμα.

«Δεν είχα την ευθύνη να εγκρίνω το τελικό περιεχόμενο του φακέλου».

«Αλλά γνωρίζατε;»

Δεν απάντησε αμέσως.

«Γνώριζα ότι είχαν γίνει καταγγελίες».

Η καρδιά μου βούλιαξε.

«Και δεν μου είπατε τίποτα».

«Πίστευα ότι το θέμα είχε αντιμετωπιστεί από το αρμόδιο τμήμα».

«Πίστευα κι εγώ ότι το παιδί μου ήταν ασφαλές».

Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.

Ο κύριος Κόλινς παρενέβη ήρεμα.

«Χρειαζόμαστε πλήρη χρονολόγηση των αναφορών, των αποφάσεων και των εγγράφων που παραδόθηκαν στη θετή μητέρα».

Η προϊσταμένη συμφώνησε ότι θα ακολουθούσε εσωτερική διερεύνηση.

Δεν ήταν η απάντηση που ήθελα.

Ήθελα κάποιος να μου πει πως όλα ήταν ένα λάθος.

Πως κανείς δεν είχε αφήσει σκόπιμα ένα παιδί και πέντε οικογένειες απροστάτευτους.

Όμως δεν μπορούσα να αλλάξω το παρελθόν.

Μπορούσα μόνο να προστατεύσω το μέλλον της Λίλι.

Εκείνο το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι και φτιάξαμε μπισκότα.

Η Λίλι επέμενε να ρίχνει μόνη της το αλεύρι.

Το μισό κατέληξε στον πάγκο.

«Ωχ!» είπε και με κοίταξε φοβισμένη.

Για ένα δευτερόλεπτο, το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.

«Έκανα ζημιά».

Πήρα μια πετσέτα.

«Έκανες ακαταστασία, αγάπη μου. Δεν πειράζει».

«Δεν θα θυμώσεις;»

«Όχι».

«Ούτε θα με στείλεις πίσω;»

Άφησα την πετσέτα.

Γονάτισα μπροστά της.

«Λίλι, άκουσέ με. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια για να σε αγαπώ».

Με κοίταξε σαν να προσπαθούσε να καταλάβει κάτι πολύ δύσκολο.

«Ούτε αν σπάσω κάτι;»

«Ούτε τότε».

«Ούτε αν κλάψω;»

«Ούτε τότε».

Έπεσε στην αγκαλιά μου.

«Σ’ αγαπώ, μαμά».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Κι εγώ σ’ αγαπώ, μικρή μου».

Τρεις ημέρες αργότερα, η αστυνομία με ενημέρωσε ότι η έρευνα για τις καταγγελίες εναντίον του Βίκτορ συνεχιζόταν.

Ο δικηγόρος μου είχε επίσης ζητήσει να εξεταστούν τα κατάλληλα περιοριστικά μέτρα.

Τότε ήρθε ένας φάκελος στο σπίτι.

Δεν είχε όνομα αποστολέα.

Μόνο τη διεύθυνσή μου.

Τον άνοιξα προσεκτικά.

Μέσα υπήρχε ένα χειρόγραφο γράμμα.

Η πρώτη πρόταση έλεγε:

«Δεν περιμένω να με συγχωρήσετε. Αλλά πρέπει να μάθετε γιατί δεν μπορούσα να αφήσω τη Λίλι να φύγει».

Στο τέλος υπήρχε μια υπογραφή.

Βίκτορ Χέιλ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ   6   ➡️