ΜΕΡΟΣ 6 – Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙ ΠΕΝΤΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ… ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΤΟΣΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ

Κράτησα το γράμμα για αρκετά λεπτά χωρίς να συνεχίσω την ανάγνωση.

Δεν ήθελα να δώσω στον Βίκτορ χώρο μέσα στη ζωή μας.

Είχε ήδη καταφέρει να μετατρέψει την ασφάλεια του σπιτιού μου σε καθημερινή ανησυχία.

Όμως ήξερα ότι το γράμμα μπορούσε να έχει σημασία για την έρευνα.

Το φωτογράφισα και ενημέρωσα τον δικηγόρο μου.

Έπειτα κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας και άρχισα να διαβάζω.

«Ο αδελφός μου, ο Ντάνιελ, ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Όταν ήμασταν παιδιά, του υποσχέθηκα ότι δεν θα τον άφηνα ποτέ μόνο».

Σταμάτησα.

Κοίταξα τη φωτογραφία της Λίλι πάνω στο ψυγείο.

Συνέχισα.

«Όταν απέκτησε τη Λίλι, μου είπε ότι, αν του συνέβαινε κάτι, ήθελε να ξέρει πως η κόρη του θα θυμόταν από πού προερχόταν».

Η γραφή γινόταν πιο ακανόνιστη.

«Όταν τον χάσαμε και οι υπηρεσίες αποφάσισαν ότι δεν μπορούσα να την αναλάβω, ένιωσα ότι τον πρόδωσα».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Άρχισα να πιστεύω ότι κάθε οικογένεια που θα την υιοθετούσε θα την απομάκρυνε οριστικά από εμάς. Έτσι, προσπάθησα να τους σταματήσω».

Τα χέρια μου έσφιξαν το χαρτί.

«Έλεγα στον εαυτό μου ότι την προστάτευα. Τώρα καταλαβαίνω ότι την πλήγωσα. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να διορθώσω όσα έκανα».

Στην τελευταία παράγραφο έγραφε:

«Αν κάποτε η Λίλι ρωτήσει για τον πατέρα της, πείτε της ότι την αγαπούσε. Μη μεταφέρετε σε εκείνη το δικό μου λάθος».

Άφησα το γράμμα στο τραπέζι.

Δεν ένιωσα συγχώρεση.

Όχι ακόμη.

Ένιωσα όμως πως καταλάβαινα κάτι.

Ο Βίκτορ είχε μετατρέψει την απώλεια του αδελφού του σε εμμονή.

Και είχε πείσει τον εαυτό του ότι η αγάπη δικαιολογούσε τον φόβο.

Μα εγώ ήξερα καλύτερα από τον καθένα πως η απώλεια μπορεί να σε αλλάξει.

Είχα χάσει τον σύζυγο και την κόρη μου.

Είχα περάσει χρόνια προσπαθώντας να βρω λόγο να συνεχίσω.

Κι όμως, ποτέ δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον δικό μου πόνο για να στερήσω από ένα παιδί την ευκαιρία να αγαπηθεί.

Τηλεφώνησα στον κύριο Κόλινς.

«Έλαβα το γράμμα».

«Το διάβασα από τις φωτογραφίες που μου στείλατε».

«Τι πρέπει να κάνουμε;»

«Θα το παραδώσουμε στις αρμόδιες αρχές. Δεν χρειάζεται να απαντήσετε προσωπικά».

«Δεν σκοπεύω να απαντήσω».

«Καλώς».

Δίστασα.

«Άντριου;»

«Ναι;»

«Θέλω η Λίλι να γνωρίζει κάποτε την ιστορία της. Αλλά όχι να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι φταίει εκείνη για όσα συνέβησαν».

«Αυτό είναι κάτι που μπορείτε να προετοιμάσετε με την ειδικό που την παρακολουθεί».

Τις επόμενες εβδομάδες, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν.

Η αστυνομία συνέχισε την έρευνά της και οι αρχές εξέτασαν τις καταγγελίες παρενόχλησης.

Ο δικηγόρος μου με ενημέρωσε ότι είχαν δρομολογηθεί μέτρα ώστε ο Βίκτορ να μην πλησιάζει τη Λίλι και τους χώρους όπου βρισκόταν.

Παράλληλα, η υπηρεσία υιοθεσιών ξεκίνησε επίσημο εσωτερικό έλεγχο για τις αναφορές που δεν είχαν παραδοθεί.

Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, κοιμήθηκα χωρίς να σηκωθώ τρεις φορές για να κοιτάξω από το παράθυρο.

Ένα Σάββατο πρωί, η Λίλι ζήτησε να πάμε στο πάρκο.

Φόρεσε το ροζ μπουφάν της.

Πήρε τον Μπάνι.

Και έτρεξε προς την πόρτα.

«Έλα, μαμά!»

Την ακολούθησα γελώντας.

Στο πάρκο, ανέβηκε στην κούνια.

«Πιο ψηλά!»

Την έσπρωξα απαλά.

«Έτσι;»

«Πιο ψηλά!»

Τα γέλια της γέμισαν τον αέρα.

Τότε γύρισε και με κοίταξε.

«Μαμά, όταν μεγαλώσω, θα μπορώ να μείνω μαζί σου;»

Χαμογέλασα.

«Όσο θέλεις».

«Και όταν γίνω μεγάλη σαν εσένα;»

Γέλασα.

«Τότε θα αποφασίσεις εσύ πού θέλεις να ζεις».

Σκέφτηκε για λίγο.

«Θα έχω ένα σπίτι δίπλα σου».

Ένιωσα την καρδιά μου να γεμίζει.

«Θα ήταν υπέροχο».

Εκείνο το βράδυ, όμως, ο κύριος Κόλινς τηλεφώνησε ξανά.

«Ρόζμαρι, η υπηρεσία ολοκλήρωσε ένα πρώτο στάδιο της διερεύνησης».

«Και;»

«Επιβεβαιώθηκε ότι οι αναφορές για τις απειλές δεν είχαν συμπεριληφθεί στα έγγραφα που σας παραδόθηκαν».

Έκλεισα τα μάτια.

«Θα αναλάβει κανείς την ευθύνη;»

«Η υπηρεσία ετοιμάζει επίσημη απάντηση. Και εξετάζει αλλαγές στις διαδικασίες της».

Κοίταξα προς το δωμάτιο της Λίλι.

Εκείνη κοιμόταν ήρεμα.

Για πρώτη φορά, ένιωσα ότι η αλήθεια άρχιζε επιτέλους να βγαίνει στο φως.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ   7   ➡️