ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Το όνομα του Τόμας Ριντ δεν έφευγε από το μυαλό της Γκρέις.
Ένας δικηγόρος της οικογένειας Κάρτερ ισχυριζόταν ότι υπήρχε ακόμη ένα έγγραφο, ικανό να αποκαλύψει τι πραγματικά είχε συμβεί πριν από τριάντα χρόνια.
Δύο ημέρες αργότερα, τα πέντε αδέλφια και η μητέρα τους συναντήθηκαν μαζί του σε ένα μικρό γραφείο στο κέντρο της πόλης.
Ο Τόμας ήταν πλέον ηλικιωμένος. Στο γραφείο του υπήρχαν παλιοί φάκελοι, φωτογραφίες και νομικά έγγραφα.
«Πριν σας δείξω οτιδήποτε», είπε, «θέλω να γνωρίζετε ότι για πολλά χρόνια μετάνιωνα που δεν μίλησα».
Έβγαλε έναν μεγάλο καφέ φάκελο.
«Αυτός είναι ο φάκελος της υπόθεσης του 1995».
Η Έμιλι έσκυψε μπροστά.
«Τι περιέχει;»
Ο Τόμας έβγαλε μια επιστολή με ημερομηνία λίγες ημέρες μετά τη γέννηση των πέντε παιδιών.
Η επιστολή απευθυνόταν στον Ρίτσαρντ.
Η Γκρέις άρχισε να διαβάζει δυνατά:
«Ρίτσαρντ, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη από όσο πιστεύεις. Τα νοσοκομειακά στοιχεία δεν αποδεικνύουν ότι η Έμιλι σε πρόδωσε. Η μητέρα σου έχει ζητήσει να μη γίνει καμία περαιτέρω συζήτηση για την καταγωγή των παιδιών. Σου συνιστώ να μην πάρεις οριστικές αποφάσεις πριν εξετάσεις προσωπικά όλα τα στοιχεία».
Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
«Αυτή η επιστολή στάλθηκε στον πατέρα μας;» ρώτησε ο Μάρκους.
«Ναι», απάντησε ο Τόμας. «Και υπάρχει απόδειξη ότι την παρέλαβε».
Η Έμιλι ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν.
«Δηλαδή ήξερε ότι υπήρχαν αμφιβολίες για όσα του είχε πει η μητέρα του;»
Ο δικηγόρος έγνεψε.
«Δεν μπορώ να γνωρίζω τι πίστεψε τελικά. Μπορώ όμως να σας δείξω κάτι ακόμη».
Έβγαλε ένα δεύτερο έγγραφο. Ήταν ένα αντίγραφο επιστολής της Μάργκαρετ προς το γραφείο του.
Σε αυτήν αναφερόταν ότι η οικογενειακή καταγωγή έπρεπε να παραμείνει ιδιωτική και ότι τα πέντε παιδιά δεν έπρεπε να συμπεριληφθούν σε μελλοντικές συζητήσεις για την περιουσία της οικογένειας.
«Ήθελε να εξαφανίσει ακόμη και την πιθανότητα να μάθετε ότι ανήκετε στην οικογένεια», είπε ο Τόμας.
Ο Ηλάιτζα σηκώθηκε από την καρέκλα.
«Πώς μπορούσε να το κάνει αυτό σε πέντε παιδιά;»
Ο Τόμας δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει τη Μάργκαρετ.
«Η οικογένεια φοβόταν ότι η αποκάλυψη του παρελθόντος θα δημιουργούσε προβλήματα στη φήμη και στα οικονομικά της συμφέροντα».
Η Γκρέις κοίταξε τον δικηγόρο.
«Υπάρχουν κι άλλα;»
Εκείνος δίστασε.
«Υπάρχει ένα έγγραφο που δεν έχω δει ποτέ να παρουσιάζεται σε καμία οικογενειακή συνάντηση. Είναι μια παλιά σημείωση της Μάργκαρετ, γραμμένη πριν από την αναθεώρηση του καταπιστεύματος».
Της το έδωσε.
Η Γκρέις διάβασε την πρώτη γραμμή και σταμάτησε.
«Αν ο Ρίτσαρντ αναγνωρίσει τα παιδιά, θα πρέπει να εξεταστούν τα δικαιώματά τους ως απογόνων».
Ο Μάρκους πήρε το χαρτί.
«Άρα το θέμα δεν ήταν μόνο η καταγωγή. Ήταν και η περιουσία».
«Αυτό είναι ένα πιθανό συμπέρασμα», απάντησε ο Τόμας. «Αλλά χρειάζεται πλήρης νομική εξέταση για να αποδειχθεί τι ακριβώς συνέβη».
Η Έμιλι παρέμεινε σιωπηλή. Δεν την απασχολούσαν πλέον τα χρήματα. Ήθελε μόνο να μάθει γιατί ο άντρας που κάποτε της είχε υποσχεθεί πως θα ήταν πάντα δίπλα της δεν είχε επιστρέψει ποτέ.
Τότε η Γκρέις έκανε μια ερώτηση που κανείς δεν περίμενε.
«Πού βρίσκεται τώρα ο Ρίτσαρντ;»
Ο Τόμας έκλεισε τον φάκελο.
«Ζει ακόμη. Και, απ' όσο γνωρίζω, δεν έχει ιδέα ότι έχετε πλέον στα χέρια σας αυτά τα έγγραφα».
Ο Μάρκους σηκώθηκε.
«Τότε πρέπει να τον συναντήσουμε».
Η Έμιλι τον κοίταξε.
«Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να τον αντικρίσω».
Η Γκρέις της έπιασε το χέρι.
«Δεν χρειάζεται να του ζητήσεις τίποτα, μαμά. Αυτή τη φορά, εκείνος θα πρέπει να απαντήσει στις δικές μας ερωτήσεις».
Το ίδιο βράδυ, η Γκρέις έλαβε ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.
Ήταν μόνο μία πρόταση:
«Μην πιστεύετε ότι ο Ρίτσαρντ είναι ο μόνος που πρέπει να λογοδοτήσει. Η Μάργκαρετ έχει ακόμη ένα μυστικό».
Κάτω από το μήνυμα υπήρχε μια φωτογραφία.
Ήταν μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία της Μάργκαρετ, δίπλα σε μια γυναίκα που έμοιαζε εντυπωσιακά με την Έμιλι.
Η Γκρέις μεγέθυνε την εικόνα.
Και τότε παρατήρησε κάτι στο πίσω μέρος της φωτογραφίας.
Μια ημερομηνία.
1971.
0 comments:
Post a Comment