ΜΕΡΟΣ 5
Η ΑΔΕΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ — Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΛΙΛΙ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΤΑΝ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΥΜΕ
Ο Τζέικομπ έμεινε σιωπηλός στην άλλη άκρη της γραμμής.
«Γιατί σας αναστάτωσε τόσο;» τον ρώτησα.
«Επειδή η μητέρα της Λίλι αγαπούσε το θέατρο».
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Όταν ήταν νέα, έφτιαχνε κοστούμια για μικρές παραστάσεις. Μετά τη γέννηση της Λίλι, συνέχισε να ράβει στο σπίτι. Έλεγε ότι μια μέρα θα έφτιαχναν μαζί ένα φόρεμα για την πρώτη σχολική της παράσταση».
Σταμάτησε.
«Δεν πρόλαβαν».
Δεν ήξερα τι να απαντήσω.
«Όταν έχασα τη γυναίκα μου», συνέχισε, «μάζεψα σχεδόν όλα τα πράγματά της. Δεν άντεχα να τα βλέπω. Η Λίλι ήταν μικρή. Νόμιζα ότι τη βοηθούσα να προχωρήσει».
«Και τώρα;»
«Τώρα αναρωτιέμαι μήπως της στέρησα έναν τρόπο να τη θυμάται».
Κοίταξα προς την κουζίνα.
Ο Ίθαν καθάριζε τον πάγκο.
Η ξύλινη σπάτουλα του πατέρα του βρισκόταν δίπλα στον νεροχύτη.
«Ξέρετε, Τζέικομπ», του είπα, «κι εγώ πίστευα πως έπρεπε να προστατεύσω τον γιο μου από τις αναμνήσεις που τον πονούσαν».
«Και;»
«Έμαθα ότι μερικές φορές οι αναμνήσεις μάς κάνουν να κλαίμε επειδή εξακολουθούν να σημαίνουν πολλά».
Δεν μίλησε για λίγο.
Ύστερα ρώτησε:
«Πιστεύετε ότι πρέπει να πάω;»
«Νομίζω πως η κόρη σας σάς έχει ήδη πει πόσο το θέλει».
Τις επόμενες εβδομάδες, το σχολείο οργανώθηκε προσεκτικά.
Η κυρία Μάρτιν και ο κύριος Χάρισον συμφώνησαν με τον Τζέικομπ σε ένα πρόγραμμα που θα επέτρεπε στη Λίλι να συμμετέχει χωρίς να εξαντλείται και με σεβασμό στις οδηγίες της ιατρικής της ομάδας.
Ο Ίθαν δεν έκρυβε πλέον τίποτα.
Κάθε απόγευμα μου έλεγε πού θα βρισκόταν, με ποιον και για πόση ώρα.
Και η Λίλι άρχισε να μιλά ανοιχτά στον πατέρα της για τις πρόβες.
Μια μέρα την πήραμε μαζί μας για να διαλέξουμε κουμπιά.
Στάθηκε μπροστά σε ένα μεγάλο κουτί γεμάτο χρώματα.
«Θέλω τρία διαφορετικά», είπε.
«Γιατί όχι τρία ίδια;» ρώτησε ο Ίθαν.
«Επειδή τα ίδια είναι βαρετά».
Τον είδα να χαμογελά.
«Αυτό ακούγεται σαν κάτι που θα έλεγε η μαμά σου».
Η Λίλι κοίταξε τα κουμπιά.
«Το έλεγε».
Έπειτα γύρισε προς εμένα.
«Κυρία Άννα, μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;»
«Φυσικά».
«Ο Ίθαν σάς μιλάει για τον μπαμπά του;»
«Ναι».
«Μερικές φορές νομίζω πως αν μιλάω πολύ για τη μαμά μου, ο μπαμπάς στενοχωριέται».
Έσκυψα δίπλα της.
«Μπορεί να στενοχωριέται επειδή του λείπει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλει να την ακούει».
Η Λίλι έγνεψε σκεφτική.
Το ίδιο βράδυ, ο Τζέικομπ μου έστειλε μια φωτογραφία.
Ήταν η Λίλι μπροστά στη ραπτομηχανή.
Εκείνος καθόταν δίπλα της και κρατούσε ένα κομμάτι υφάσματος.
Κάτω από τη φωτογραφία είχε γράψει:
«Σήμερα μου έμαθε πώς να περνάω κλωστή στη βελόνα. Η μητέρα της θα γελούσε μαζί μου».
Χαμογέλασα.
Η πρεμιέρα πλησίαζε.
Το σχολείο είχε ετοιμάσει αφίσες, προσκλήσεις και ένα μικρό πρόγραμμα με τα ονόματα όλων των παιδιών.
Η Λίλι είχε ζητήσει να αναγράφεται το όνομά της στην ομάδα κοστουμιών.
Όχι ως τιμώμενο πρόσωπο.
Όχι ως ασθενής.
Απλώς ως μαθήτρια που είχε δουλέψει σκληρά.
Το βράδυ πριν από την παράσταση, ο Ίθαν μπήκε στο δωμάτιό μου κρατώντας ένα μικρό κουτί.
«Μαμά, χρειάζομαι μια χάρη».
«Τι χάρη;»
«Θέλω να πάρω μαζί μου κάτι του μπαμπά».
«Τι πράγμα;»
Άνοιξε το κουτί.
Μέσα βρισκόταν ένα παλιό μεταλλικό κουμπί από ένα σακάκι του Ντέιβιντ.
«Θέλω να το έχω στην τσέπη μου. Για τύχη».
Το πήρα στα χέρια μου.
Ήταν ένα τόσο μικρό αντικείμενο.
Κι όμως, κουβαλούσε τόσα πολλά.
«Φυσικά», του είπα.
Ο Ίθαν χαμογέλασε.
Ύστερα σοβάρεψε.
«Μαμά, αύριο η Λίλι θα κάνει κάτι που δεν ξέρει ούτε ο πατέρας της».
Η καρδιά μου σκίρτησε.
«Ίθαν…»
Σήκωσε αμέσως τα χέρια.
«Δεν είναι μυστικό για την ασφάλειά της! Η κυρία Μάρτιν το ξέρει. Είναι έκπληξη».
«Τι έκπληξη;»
Χαμογέλασε πονηρά.
«Αύριο θα δεις».
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment