ΜΕΡΟΣ 4
«ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΩΣ ΞΕΧΝΑΩ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ…» — Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ 14ΧΡΟΝΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟΣΟ ΣΦΙΧΤΑ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΞΥΛΙΝΗ ΣΠΑΤΟΥΛΑ
Βρήκα τον Ίθαν στην κουζίνα.
Στεκόταν μπροστά στο συρτάρι όπου φυλάγαμε τα παλιά πράγματα του πατέρα του.
Στο χέρι του κρατούσε τη φθαρμένη ξύλινη σπάτουλα.
«Διάβασα το σημείωμά σου», του είπα.
Δεν γύρισε αμέσως.
«Συγγνώμη».
«Για ποιο πράγμα;»
«Επειδή δεν σου το είπα νωρίτερα».
Πλησίασα.
«Τι συμβαίνει, αγόρι μου;»
Ο Ίθαν κοίταξε τη σπάτουλα.
«Μαμά… θυμάσαι πώς γελούσε ο μπαμπάς;»
Η ερώτηση με αιφνιδίασε.
«Φυσικά».
«Μπορείς να το κάνεις;»
«Να κάνω τι;»
«Να γελάσεις όπως εκείνος».
Προσπάθησα.
Ακούστηκε παράξενο.
Ο Ίθαν χαμογέλασε αχνά.
Ύστερα το χαμόγελό του χάθηκε.
«Δεν το θυμάμαι πια καλά».
Ένιωσα ένα σφίξιμο στον λαιμό.
«Τι δεν θυμάσαι;»
«Τη φωνή του. Το γέλιο του. Μερικές φορές προσπαθώ να θυμηθώ πώς με φώναζε όταν ήθελε να πάω στην κουζίνα… και δεν μπορώ».
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Κι αν μια μέρα ξεχάσω εντελώς;»
Τον αγκάλιασα.
Για πολλή ώρα δεν μιλήσαμε.
Ύστερα του είπα:
«Δεν χρειάζεται να θυμάσαι κάθε ήχο της φωνής του για να συνεχίσεις να τον αγαπάς».
«Αλλά δεν θέλω να τον χάσω δεύτερη φορά».
Αυτές οι λέξεις με λύγισαν.
Ο Ίθαν είχε χάσει τον πατέρα του όταν ήταν έντεκα ετών.
Εγώ ήμουν τόσο απασχολημένη με το να κρατήσω το σπίτι όρθιο, να πληρώσω λογαριασμούς και να φροντίσω να μη λείψει τίποτα από το παιδί μου, που κάποιες φορές ξεχνούσα πως το πένθος του συνέχιζε να μεγαλώνει μαζί του.
«Ξέρεις γιατί βοηθάω τη Λίλι;» με ρώτησε.
«Επειδή είναι η φίλη σου».
«Ναι. Αλλά και επειδή καταλαβαίνω πώς είναι να λείπει κάποιος από το σπίτι».
Κάθισε στο τραπέζι.
«Όταν μου είπε ότι φοβάται μήπως δεν μπορεί να ξανακάνει τα πράγματα που αγαπά, σκέφτηκα πως έπρεπε να τη βοηθήσω να συνεχίσει».
«Και γι' αυτό της μίλησες για την ομάδα σκηνογραφίας;»
Έγνεψε.
«Μου είχε δείξει παλιά σχέδια της μαμάς της. Είχε φορέματα, καπέλα και κοστούμια. Είπαμε πως θα ήταν ωραίο να φτιάξει κάτι δικό της».
Χάιδεψα τα κοντά πλέον μαλλιά του.
«Είμαι περήφανη για σένα».
«Ακόμη κι αν είπα ψέματα;»
«Είμαι περήφανη για την καλοσύνη σου. Και περιμένω από σένα να μάθεις από το λάθος σου».
Χαμογέλασε.
«Δίκαιο».
Εκείνο το βράδυ βγάλαμε ένα παλιό κουτί από την ντουλάπα.
Μέσα είχα φυλάξει φωτογραφίες του Ντέιβιντ, μερικές κάρτες γενεθλίων και ένα μικρό ψηφιακό αρχείο με οικογενειακά βίντεο.
Ο Ίθαν κάθισε δίπλα μου στον καναπέ.
Πατήσαμε αναπαραγωγή.
Στην οθόνη εμφανίστηκε ο Ντέιβιντ, με μια ποδιά γεμάτη αλεύρι.
«Κυρίες και κύριοι!» φώναζε στο βίντεο. «Σήμερα θα σας δείξω πώς να φτιάξετε τις καλύτερες τηγανίτες του κόσμου!»
Ένα μικρό αγόρι πετάχτηκε μπροστά στην κάμερα.
Ήταν ο Ίθαν, έξι ετών.
«Μπαμπά, τις έκαψες!»
Ο Ντέιβιντ ξέσπασε σε γέλια.
Και τότε ο Ίθαν άρχισε να κλαίει.
Όχι από λύπη μόνο.
Από ανακούφιση.
«Αυτό είναι», ψιθύρισε. «Αυτό είναι το γέλιο του».
Ακούσαμε το βίντεο ξανά.
Και ξανά.
Αργότερα, ο Ίθαν ζήτησε να κρατήσει ένα αντίγραφο.
«Για τις φορές που θα φοβάμαι ότι ξεχνάω».
Του το έδωσα.
Την επόμενη Κυριακή, καθώς ετοίμαζε τηγανίτες, τον είδα να κοιτάζει το κινητό του, όπου είχε σταματήσει το βίντεο σε μια εικόνα του πατέρα του.
«Τι κάνεις;» τον ρώτησα.
«Προσπαθώ να τις κάνω όπως εκείνος».
«Και πώς πάνε;»
Σήκωσε μια τηγανίτα.
Ήταν σχεδόν μαύρη.
«Οικογενειακή παράδοση».
Γελάσαμε και οι δύο.
Εκείνο το απόγευμα, όμως, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Τζέικομπ.
«Άννα, θα ήθελα να σας μιλήσω».
«Συνέβη κάτι με τη Λίλι;»
«Όχι. Αλλά σήμερα μου ζήτησε κάτι που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω».
Η φωνή του έτρεμε.
«Μου ζήτησε να πάω στην πρεμιέρα και να καθίσω στη θέση που θα κρατούσε για τη μητέρα της».
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment