ΜΕΡΟΣ 6 — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ 2,3 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΟΛΑΡΙΩΝ
Το τηλέφωνο χτύπησε στις εννέα το βράδυ.
Ο Ρίτσαρντ βρισκόταν στο εργαστήριό του, ανάμεσα στα παλιά αρχιτεκτονικά σχέδια που είχε φυλάξει για δεκαετίες.
«Ντάνιελ; Τι ανακάλυψες;»
«Θέλω να καθίσεις πριν σου εξηγήσω».
Ο Ρίτσαρντ άφησε το μολύβι του.
«Σε ακούω».
«Θυμάσαι την εταιρεία που πούλησες πριν από τρία χρόνια;»
«Φυσικά».
«Στα έγγραφα που εξετάζουμε υπάρχει μια αναφορά σε εκείνη την πώληση. Η Άσλεϊ είχε ζητήσει πληροφορίες σχετικά με την περιουσία που απέκτησες από τη συμφωνία και αν ένα μέρος της μπορούσε να μεταφερθεί στο όνομα του Τζέισον».
Ο Ρίτσαρντ συνοφρυώθηκε.
«Δεν της έδωσα ποτέ τέτοια εξουσιοδότηση».
«Το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ένδειξη ότι πραγματοποιήθηκε κάποια μεταφορά. Όμως η ερώτησή της καταγράφηκε σε παλαιότερη επικοινωνία με το γραφείο που χειρίστηκε το συμβόλαιο».
Ο Ρίτσαρντ ένιωσε την απογοήτευση να μεγαλώνει.
Είχε πουλήσει την αρχιτεκτονική του εταιρεία για 2,3 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης ζωής σκληρής δουλειάς, αμέτρητων σχεδίων και ατελείωτων ημερών στο γραφείο.
Και τώρα ανακάλυπτε ότι κάποιος είχε ενδιαφερθεί να μάθει πώς θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτά τα χρήματα.
«Ντάνιελ, θέλω να εξετάσεις τα πάντα. Τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τα έγγραφα της εταιρείας, τις εξουσιοδοτήσεις. Δεν θέλω να αφήσουμε τίποτα ανεξέταστο».
«Θα το κάνουμε. Αλλά θέλω να σου πω και κάτι ακόμη. Δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο Τζέισον συμμετείχε σε όσα έκανε η Άσλεϊ. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε αποδείξεις γι' αυτό».
Το επόμενο πρωί, ο Τζέισον εμφανίστηκε απροειδοποίητα στο σπίτι του πατέρα του.
Δεν έφερε μαζί του την Άσλεϊ.
«Μπαμπά, πρέπει να σου πω κάτι».
Ο Ρίτσαρντ τον προσκάλεσε να καθίσει.
«Σε ακούω».
Ο Τζέισον πέρασε τα χέρια του πάνω από το πρόσωπό του.
«Χθες μίλησα με την Άσλεϊ για το συμβόλαιο. Στην αρχή θύμωσε. Μετά μου είπε ότι είχε ζητήσει κάποιες αλλαγές επειδή φοβόταν πως, αν χωρίζαμε κάποτε, θα μπορούσαμε να χάσουμε το σπίτι».
Ο Ρίτσαρντ τον κοίταξε προσεκτικά.
«Και εσύ την πίστεψες;»
«Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια».
«Τζέισον, το σπίτι το αγόρασα για να έχεις ένα ασφαλές μέρος να ζήσεις. Δεν το έκανα για να δημιουργήσω έναν πόλεμο ανάμεσά μας».
Ο γιος του έσκυψε το κεφάλι.
«Το ξέρω, μπαμπά. Και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για το πάρτι. Όταν άκουσα τι είπες, κατάλαβα πόσο άσχημα φερθήκαμε».
Ο Ρίτσαρντ δεν απάντησε αμέσως.
«Η συγγνώμη είναι μια αρχή, Τζέισον. Αλλά χρειάζομαι και την αλήθεια».
Τότε ο Τζέισον έβγαλε το κινητό του.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να δεις. Η Άσλεϊ μου έστειλε ένα μήνυμα πριν από δύο εβδομάδες. Τότε δεν του έδωσα σημασία».
Άνοιξε τη συνομιλία και του έδειξε την οθόνη.
Το μήνυμα έγραφε:
«Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας. Δεν γίνεται να περιμένουμε για πάντα από τον πατέρα σου να αποφασίσει τι θα μας δώσει».
Ο Ρίτσαρντ διάβασε τη φράση ξανά και ξανά.
«Γιατί δεν μου το έδειξες νωρίτερα;»
«Νόμιζα ότι μιλούσε απλώς για την επιχείρησή μας. Δεν ήθελα να δημιουργήσω προβλήματα στον γάμο μου».
Ο Ρίτσαρντ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν είμαι εχθρός σου, γιε μου. Αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά».
Εκείνο το απόγευμα, ο Ντάνιελ έλαβε αντίγραφο της συνομιλίας και ζήτησε να διατηρηθούν όλα τα σχετικά μηνύματα και έγγραφα.
Ωστόσο, το σημαντικότερο δεν ήταν πια μόνο το σπίτι ή τα χρήματα.
Ήταν η εμπιστοσύνη.
Και αυτή είχε καταστραφεί.
Λίγο πριν κοιμηθεί, ο Ρίτσαρντ έλαβε ένα ακόμη μήνυμα.
Αυτή τη φορά από την Άσλεϊ.
«Ξέρω ότι ο Τζέισον μίλησε μαζί σου. Αύριο θα έρθω να σου εξηγήσω τα πάντα. Αλλά σε παρακαλώ, μην κάνεις κάτι που θα μετανιώσεις».
Ο Ρίτσαρντ άφησε το τηλέφωνο στο τραπέζι.
Δεν απάντησε.
Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι η Άσλεϊ δεν φοβόταν απλώς πως θα έχανε την οικονομική βοήθεια του πεθερού της.
Φοβόταν ότι εκείνος είχε αρχίσει επιτέλους να ανακαλύπτει όσα του είχαν κρύψει.
0 comments:
Post a Comment