ΜΕΡΟΣ 6 – «ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΥΡΙΣΕΣ!» — ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΑΝ 95ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
Η Ελένη έβγαλε έναν φάκελο από το κουτί.
Ήταν παλιός, αλλά προσεκτικά φυλαγμένος.
Στο μπροστινό μέρος υπήρχαν τέσσερις λέξεις.
Για τον αδελφό μου, Αλέξανδρο.
Ο ηλικιωμένος άπλωσε το χέρι.
Τα δάχτυλά του έτρεμαν τόσο πολύ, που δεν μπορούσε να ανοίξει τον φάκελο.
«Δημήτρη…»
«Εδώ είμαι, παππού.»
«Διάβασέ μου το.»
Ο Δημήτρης πήρε το γράμμα.
Το ξεδίπλωσε αργά.
Και άρχισε να διαβάζει.
Αγαπημένε μου μικρέ αδελφέ,
Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι η ζωή μάς έδωσε μια ευκαιρία που εγώ περίμενα για πολλά χρόνια.
Ο Αλέξανδρος έκλεισε τα μάτια.
Θέλω να σου πω κάτι που ίσως κανείς δεν σου είπε ποτέ.
Δεν έφταιγες εσύ για όσα έγιναν εκείνη την ημέρα.
Ο ηλικιωμένος άρχισε να κλαίει.
Ο Δημήτρης σταμάτησε.
«Να συνεχίσω;»
Ο Αλέξανδρος έγνεψε.
Ήσουν ένα μικρό παιδί. Εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος αδελφός σου. Ήταν δική μου ευθύνη να σε προστατεύσω.
Όταν σε έστειλα να φύγεις, ήθελα μόνο να σωθείς.
Δεν με εγκατέλειψες. Έκανες αυτό που σου ζήτησα.
Ο Αλέξανδρος έβαλε το χέρι στο στόμα.
«Γιώργο…»
Ο Δημήτρης συνέχισε.
Για χρόνια προσπαθούσα να σας βρω. Έμαθα ότι φύγατε από το χωριό και αργότερα άκουσα πως κάποιοι συγγενείς μας είχαν μεταναστεύσει.
Έγραψα γράμματα. Ρώτησα ανθρώπους. Αλλά ο πόλεμος είχε σκορπίσει τις οικογένειές μας.
Έκανα κι εγώ οικογένεια. Απέκτησα παιδιά και εγγόνια. Κάθε φορά που τα έβλεπα να παίζουν, σε θυμόμουν.
Θυμόμουν το μικρό αγόρι που έτρεχε πίσω μου και μου ζητούσε να το πάρω μαζί μου.
Ο Αλέξανδρος έκλαιγε ασταμάτητα.
Η Ελένη του κρατούσε το χέρι.
Ο Δημήτρης πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε.
Θέλω να ξέρεις ότι δεν πέρασε ούτε μία 28η Οκτωβρίου χωρίς να σε θυμηθώ.
Κάθε φορά που έβλεπα τη σημαία, σκεφτόμουν εκείνη τη μικρή γαλανόλευκη που σου έδωσα στο βουνό.
Ελπίζω να την κράτησες.
Ο Αλέξανδρος άνοιξε απότομα τα μάτια.
«Την κράτησα…»
Η Ελένη τον κοίταξε.
«Τι;»
«Την έχω ακόμη.»
Ο Δημήτρης έμεινε ακίνητος.
«Παππού, δεν μου το είπες ποτέ.»
Ο Αλέξανδρος άρχισε να κλαίει.
«Είναι στο σπίτι μου. Σε ένα μικρό μεταλλικό κουτί. Δεν την έδειξα ποτέ σε κανέναν.»
Η Ελένη έβαλε το χέρι στο στόμα.
Ο Δημήτρης συνέχισε το γράμμα.
Αν ποτέ ξαναβρεθούμε, δεν θέλω να μου ζητήσεις συγγνώμη.
Θέλω μόνο να καθίσουμε μαζί, όπως τότε που ήμασταν παιδιά.
Να μου πεις για τη ζωή σου.
Να σου μιλήσω για τη δική μου.
Και να ξέρεις ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είσαι πάντα ο μικρός μου αδελφός.
Με αγάπη,
Γιώργος.
Ο Δημήτρης άφησε το γράμμα.
Κανείς δεν μίλησε.
Ο Αλέξανδρος κοιτούσε το πάτωμα.
Ύστερα άρχισε να ψιθυρίζει.
«Με συγχώρεσε…»
Η Ελένη έγνεψε.
«Ναι.»
«Πριν πεθάνει;»
«Πολύ πριν.»
Ο Αλέξανδρος έκρυψε το πρόσωπό του.
«Κι εγώ πέρασα όλη μου τη ζωή πιστεύοντας ότι με μισούσε.»
Η Ελένη τον αγκάλιασε.
«Δεν σας μίσησε ποτέ.»
Λίγο αργότερα, ο Δημήτρης ρώτησε:
«Πού είναι θαμμένος ο Γιώργος;»
Η Ελένη κοίταξε τον Αλέξανδρο.
«Σε ένα μικρό κοιμητήριο, κοντά στο χωριό όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια.»
Ο Αλέξανδρος σήκωσε το κεφάλι.
«Θέλω να πάω.»
Η Ελένη έγνεψε.
«Θα σας πάμε.»
Ο ηλικιωμένος κράτησε το γράμμα στο στήθος του.
Και τότε ψιθύρισε:
«Πρέπει να του επιστρέψω τη σημαία.»
Ο Δημήτρης τον κοίταξε.
«Μα η σημαία βρίσκεται στην Αμερική.»
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
«Έχω κάτι άλλο μαζί μου.»
Έβγαλε από την τσέπη του τη μικρή σημαία που του είχε δώσει ο Νικόλας στην παρέλαση.
«Θα του αφήσω αυτή.»
Η Ελένη άρχισε να κλαίει.
Και τότε ο Αλέξανδρος πρόσθεσε κάτι που κανείς δεν περίμενε.
«Θέλω ο μικρός Νικόλας να μάθει αυτή την ιστορία. Όχι για να θυμάται τον φόβο μου, αλλά για να μη μεγαλώσει ποτέ πιστεύοντας ότι ένας άνθρωπος δεν αξίζει συγχώρεση.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment