ΜΕΡΟΣ 5 – «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΑ!» — Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΧΩΡΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Το ταξίδι στην Ελλάδα έγινε στις αρχές της άνοιξης.
Ο Αλέξανδρος καθόταν δίπλα στο παράθυρο του αεροπλάνου.
Ο Δημήτρης βρισκόταν δίπλα του.
«Πώς νιώθεις;» τον ρώτησε.
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε αχνά.
«Σαν να είμαι πάλι εννέα χρονών.»
Ο Δημήτρης του έπιασε το χέρι.
«Φοβάσαι;»
«Πολύ.»
«Τι φοβάσαι περισσότερο;»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε έξω.
«Ότι θα μάθω πως ο Γιώργος πέθανε πιστεύοντας ότι δεν τον αγάπησα.»
Ο Δημήτρης δεν απάντησε.
Δεν υπήρχαν λόγια που θα μπορούσαν να σβήσουν ογδόντα χρόνια ενοχών.
Όταν έφτασαν στην Ελλάδα, τους περίμενε η Ελένη.
Ήταν μια γυναίκα με γκρίζα μαλλιά και ζεστά μάτια.
Κρατούσε μια παλιά φωτογραφία.
Μόλις είδε τον Αλέξανδρο, σταμάτησε.
«Θεέ μου…»
Ο ηλικιωμένος την κοίταξε.
«Εσύ είσαι η κόρη του Γιώργου;»
Η γυναίκα έγνεψε.
«Ναι.»
Ο Αλέξανδρος άρχισε να κλαίει.
«Έχεις τα μάτια του.»
Η Ελένη πλησίασε.
«Κι εσείς το χαμόγελό του.»
Για λίγα δευτερόλεπτα κοιτάζονταν σιωπηλοί.
Ύστερα η Ελένη γονάτισε δίπλα στο αναπηρικό αμαξίδιο και τον αγκάλιασε.
Ο Αλέξανδρος ξέσπασε σε λυγμούς.
«Συγχώρεσέ με…»
Η Ελένη τον κράτησε σφιχτά.
«Δεν χρειάζεται να μου ζητάτε συγγνώμη.»
«Άφησα τον πατέρα σου μόνο του.»
«Το ξέρω.»
Ο Αλέξανδρος πάγωσε.
«Σου το είπε;»
Η Ελένη έγνεψε.
«Μου είπε όλη την ιστορία.»
«Και τι είπε για μένα;»
Η γυναίκα σκούπισε τα μάτια της.
«Ότι ήσασταν το πιο γενναίο μικρό αγόρι που γνώρισε ποτέ.»
Ο Αλέξανδρος έμεινε ακίνητος.
«Όχι…»
«Ναι.»
«Δεν ήμουν γενναίος.»
Η Ελένη χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
«Ο πατέρας μου έλεγε ότι, παρόλο που φοβόσασταν, καταφέρατε να τρέξετε μέσα στο χιόνι και να φτάσετε ζωντανός στο χωριό.»
Ο Αλέξανδρος κούνησε το κεφάλι.
«Αλλά δεν είπα πού βρισκόταν.»
Η Ελένη τον κοίταξε.
«Το ήξερε.»
Ο ηλικιωμένος έκλεισε τα μάτια.
«Το ήξερε…»
«Και σας είχε συγχωρήσει.»
Ο Αλέξανδρος άρχισε να τρέμει.
«Πότε;»
Η Ελένη έπιασε το χέρι του.
«Από εκείνη την ημέρα.»
Ο Δημήτρης γύρισε το πρόσωπό του για να κρύψει τα δάκρυά του.
Η Ελένη συνέχισε.
«Ο πατέρας μου έλεγε ότι ήσασταν παιδί. Ότι εκείνος σας είχε στείλει να ζητήσετε βοήθεια και ότι ο φόβος σας ήταν φυσιολογικός.»
Ο Αλέξανδρος ψιθύρισε:
«Γιατί δεν γύρισε σπίτι;»
Η Ελένη πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Επειδή ο πόλεμος τον πήγε μακριά. Και όταν επέστρεψε, η οικογένειά σας είχε ήδη φύγει από το χωριό.»
«Η μητέρα μας τον έψαχνε…»
«Το ξέρω.»
Η Ελένη έβγαλε από την τσάντα της ένα μικρό κουτί.
«Ο πατέρας μου κράτησε κάτι για εσάς.»
Ο Αλέξανδρος κοίταξε το κουτί.
«Τι είναι;»
Η Ελένη το άνοιξε.
Μέσα υπήρχε μια παλιά φωτογραφία δύο αγοριών.
Ο ένας ήταν περίπου δεκαεπτά ετών.
Ο άλλος εννέα.
Στέκονταν αγκαλιασμένοι μπροστά σε ένα πέτρινο σπίτι.
Ο Αλέξανδρος άγγιξε τη φωτογραφία.
«Εμείς…»
Η φωνή του έσπασε.
«Εγώ και ο Γιώργος.»
Η Ελένη έγνεψε.
«Την είχε πάντα δίπλα στο κρεβάτι του.»
Ο Αλέξανδρος άρχισε να κλαίει.
Και τότε η Ελένη πρόσθεσε:
«Υπάρχει και κάτι άλλο. Ο πατέρας μου άφησε ένα γράμμα ειδικά για εσάς. Μου ζήτησε να το δώσω μόνο αν σας βρίσκαμε ποτέ.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment