ΜΕΡΟΣ 6 – Ο ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΥ ΔΙΑΚΟΠΤΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙ: «ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΗΡΕ!»
Η πόρτα της αίθουσας άνοιξε απότομα.
Όλοι γύρισαν προς την είσοδο.
Ένα μικρό αγόρι έτρεξε ανάμεσα στα καθίσματα, κρατώντας ένα διπλωμένο χαρτί στα χέρια του.
«Κλάρα!»
Η γυναίκα σήκωσε το κεφάλι.
«Ίνταν;»
Ο μικρός έτρεξε κοντά της και την αγκάλιασε.
«Δεν έκλεψες εσύ! Εγώ ξέρω ποιος πήρε το κόσμημα!»
Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
Η Μάργκαρετ σηκώθηκε απότομα.
«Ίνταν! Τι κάνεις εδώ;»
Το παιδί γύρισε προς το μέρος της.
«Γιαγιά, πρέπει να πω την αλήθεια!»
Ο δικαστής χτύπησε ελαφρά το σφυρί του.
«Παρακαλώ, ησυχία. Ποιος είναι αυτός ο μικρός;»
Ο Άνταμ σηκώθηκε ταραγμένος.
«Είναι ο γιος μου, κύριε δικαστά».
Η νταντά έφτασε λαχανιασμένη στην είσοδο, αλλά ο δικαστής της έκανε νόημα να περιμένει.
Ο Ίνταν κρατούσε ακόμη το χαρτί.
«Είδα τη γιαγιά μου εκείνη την ημέρα», είπε.
Η Μάργκαρετ προσπάθησε να πλησιάσει.
«Αυτό δεν είναι αλήθεια. Είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει τι λέει».
«Μην τον διακόπτετε», είπε ο δικαστής.
Το παιδί κοίταξε τον πατέρα του.
«Μπαμπά, ήμουν στον διάδρομο έξω από το δωμάτιο της γιαγιάς. Είχα πάει να της δείξω ένα παιχνίδι. Η πόρτα ήταν λίγο ανοιχτή».
Ο Άνταμ έσκυψε προς το μέρος του.
«Τι είδες, αγόρι μου;»
«Είδα τη γιαγιά να κρατάει το κόσμημα. Το έβγαλε από το κουτί του και το έβαλε μέσα σε ένα μικρό πανί. Μετά πήγε στο δωμάτιο όπου η Κλάρα άφηνε τα πράγματά της».
Η Μάργκαρετ άρχισε να κουνά το κεφάλι.
«Ψέματα! Κάποιος του έβαλε αυτά τα λόγια στο στόμα!»
Ο Ίνταν τρόμαξε, αλλά η Κλάρα του έπιασε απαλά το χέρι.
«Μίλα μόνο αν θέλεις, μικρό μου. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι».
Το παιδί πήρε θάρρος.
«Η γιαγιά έβαλε το κόσμημα μέσα στην τσάντα της Κλάρας. Μετά με είδε και μου είπε να μη μιλήσω σε κανέναν».
Ο Άνταμ έμεινε ακίνητος.
«Μητέρα… είναι αλήθεια;»
«Αυτό είναι γελοίο!» φώναξε εκείνη. «Ένα παιδί μπορεί να φανταστεί τα πάντα!»
Ο Ίνταν σήκωσε το χαρτί.
«Δεν είναι φαντασία. Το ζωγράφισα εκείνη την ημέρα. Ήθελα να το δείξω στην Κλάρα, αλλά η γιαγιά μου είπε να το κρύψω».
Η Ελένη πλησίασε προσεκτικά.
«Κύριε δικαστά, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε τη ζωγραφιά;»
Ο δικαστής ζήτησε να του παραδοθεί.
Το χαρτί ήταν μια παιδική ζωγραφιά, γεμάτη χρώματα και απλές γραμμές. Στην άκρη υπήρχε μια γυναικεία φιγούρα με ένα χαρακτηριστικό μακρύ φόρεμα. Δίπλα της φαινόταν μια μικρή τσάντα και ένα αντικείμενο που έμοιαζε με το οικογενειακό κόσμημα.
Δεν αποτελούσε από μόνο του απόδειξη, αλλά ήταν ένα στοιχείο που δεν μπορούσε να αγνοηθεί.
Ο δικαστής ζήτησε να σταματήσει προσωρινά η διαδικασία.
Ο Άνταμ πλησίασε τη μητέρα του.
«Πες μου ότι δεν το έκανες».
Η Μάργκαρετ τον κοίταξε χωρίς να απαντήσει.
«Μητέρα, ο γιος μου λέει ότι σε είδε. Γιατί να πει κάτι τέτοιο;»
«Επειδή η Κλάρα τον έχει επηρεάσει! Πάντα ήθελε να πάρει τη θέση της μητέρας του!»
Η Κλάρα σήκωσε το κεφάλι.
«Ποτέ δεν προσπάθησα να πάρω τη θέση κανενός. Αγάπησα αυτό το παιδί επειδή το είχα στην αγκαλιά μου κάθε μέρα. Δεν το χρησιμοποίησα ποτέ για να κερδίσω κάτι».
Ο Ίνταν την αγκάλιασε ξανά.
«Εγώ ξέρω ότι λες την αλήθεια».
Και τότε συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Η Μάργκαρετ, βλέποντας ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από τον έλεγχό της, γύρισε απότομα προς τον δικηγόρο της και ψιθύρισε:
«Πρέπει να σταματήσουμε αυτή τη διαδικασία. Τώρα».
Όμως ήταν ήδη αργά.
Ο δικαστής είχε ζητήσει να εξεταστούν ξανά όλα τα στοιχεία.
Και η αλήθεια είχε μόλις αρχίσει να αποκαλύπτεται.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment