ΜΕΡΟΣ 6 – «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ… ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΑ» — Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΟΣΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΜΑΣ
Ο Σπένσερ καθόταν απέναντί μου, στη βεράντα του σπιτιού.
Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει.
Ο αέρας κουνούσε απαλά τα φύλλα από τις τριανταφυλλιές.
Για λίγα λεπτά κανείς μας δεν μιλούσε.
Ύστερα εκείνος έσπασε τη σιωπή.
«Ο πατέρας μου με κάλεσε στο νοσοκομείο περίπου έναν μήνα πριν πεθάνει».
Τον κοίταξα.
«Το θυμάμαι. Εκείνες τις ημέρες δεν ήθελε πολλούς επισκέπτες».
Ο Σπένσερ ένευσε.
«Μου ζήτησε να καθίσω δίπλα του».
Έσφιξε τα χέρια του.
«Μου είπε ότι ήθελε να με ρωτήσει κάτι και ότι περίμενε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, να του απαντήσω χωρίς δικαιολογίες».
Δεν μίλησα.
«Με ρώτησε γιατί σε άφησα».
Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.
«Και τι του είπες;»
«Ότι δεν ήμασταν πια ευτυχισμένοι».
«Και;»
Ο Σπένσερ χαμήλωσε το κεφάλι.
«Μου είπε ότι αυτό μπορεί να είναι αλήθεια. Αλλά ότι δεν εξηγεί γιατί σε άφησα να πιστεύεις πως έφταιγες εσύ».
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν.
Ο Σπένσερ συνέχισε.
«Τότε μου είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ».
Σταμάτησε.
«Μου είπε: “Γιε μου, το μεγαλύτερο λάθος σου δεν ήταν ότι σταμάτησες να αγαπάς τη Νάταλι. Ήταν ότι σταμάτησες να τη σέβεσαι”».
Έκλεισα τα μάτια.
Ήταν σαν να άκουγα τη φωνή του Γουόλτερ.
Ήρεμη.
Σταθερή.
Αληθινή.
«Και μετά;» ρώτησα.
Ο Σπένσερ κοίταξε το πάτωμα.
«Μου είπε ότι σκόπευε να σου αφήσει το σπίτι».
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
«Το ήξερες;»
«Ναι».
«Και δεν μου είπες τίποτα;»
«Μου ζήτησε να μη μιλήσω».
Έμεινα σιωπηλή.
«Του είπα ότι έκανε λάθος. Ότι δεν ήσουν πια μέλος της οικογένειας. Ότι το σπίτι έπρεπε να μείνει σε εμάς».
Τα λόγια του με πλήγωσαν.
Ακόμη κι αν τα περίμενα.
«Και τι σου απάντησε;»
Ο Σπένσερ σήκωσε τα μάτια.
«Μου είπε ότι το σπίτι δεν ήταν ανταμοιβή για το επίθετο που φοράει κάποιος».
Ένιωσα ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλό μου.
«Μου είπε επίσης ότι είχε περάσει τη ζωή του προσπαθώντας να μου δώσει τα πάντα. Και ότι ίσως αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος του».
Ο Σπένσερ έσκυψε το κεφάλι.
«Είπε ότι μου έμαθε πώς να αποκτώ πράγματα, αλλά όχι πώς να τα εκτιμώ».
Δεν ήξερα τι να πω.
«Και τότε», συνέχισε, «μου έδωσε μια τελευταία ευκαιρία».
«Τι εννοείς;»
«Μου ζήτησε να έρθω να σου ζητήσω συγγνώμη. Όχι για να γυρίσεις πίσω. Όχι για να αλλάξεις γνώμη για μένα. Απλώς επειδή το άξιζες».
Τον κοίταξα.
«Γιατί δεν ήρθες;»
Ο Σπένσερ χαμογέλασε πικρά.
«Επειδή ήμουν πολύ περήφανος».
Ένα πουλί πέταξε από το δέντρο του κήπου.
Κανείς μας δεν μίλησε.
Ύστερα εκείνος ψιθύρισε:
«Και τώρα είναι πολύ αργά».
Τον κοίταξα για αρκετή ώρα.
Ο άνθρωπος που κάποτε αγαπούσα καθόταν απέναντί μου.
Δεν ένιωθα πια την ίδια οργή.
Αλλά ούτε και την ίδια αγάπη.
Ήταν κάτι πιο ήσυχο.
Μια θλίψη για όλα όσα θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει.
«Δεν είναι αργά για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος», του είπα.
Σήκωσε το κεφάλι.
«Το πιστεύεις;»
«Ναι. Αλλά δεν μπορώ να κάνω εγώ αυτή τη δουλειά για σένα».
Ένευσε αργά.
«Το ξέρω».
Σηκώθηκε.
«Δεν θα σε πιέσω ξανά για το σπίτι».
Τον κοίταξα έκπληκτη.
«Και η μητέρα σου;»
«Θα πρέπει να το αποδεχτεί».
Για πρώτη φορά άκουσα τον Σπένσερ να μιλά χωρίς να αναζητά την έγκρισή της.
Αλλά πριν φύγει, σταμάτησε στην πόρτα.
«Νάταλι;»
«Ναι;»
«Υπάρχει κάτι ακόμη».
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.
«Τι;»
«Ο πατέρας μου είχε ζητήσει από τη μητέρα μου να σου παραδώσει κάτι πριν πεθάνει».
Τον κοίταξα αποσβολωμένη.
«Τι πράγμα;»
«Έναν φάκελο».
«Και πού είναι;»
Ο Σπένσερ χαμήλωσε τα μάτια.
«Δεν σου τον έδωσε ποτέ».
Έμεινα ακίνητη.
«Γιατί;»
Η φωνή του βγήκε σχεδόν ψιθυριστή.
«Επειδή, όταν τον διάβασε, κατάλαβε ότι ο πατέρας μου είχε πάρει μια απόφαση που δεν μπορούσε να αλλάξει».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment