ΜΕΡΟΣ 7 – «ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!» ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ Η ΠΡΩΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ — ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΙ
Η Πατρίσια ήρθε στο σπίτι δύο ημέρες αργότερα.
Δεν φορούσε τα συνηθισμένα της κοσμήματα.
Δεν είχε μαζί της τη μεγάλη επώνυμη τσάντα.
Κρατούσε μόνο έναν μικρό φάκελο.
Όταν άνοιξα την πόρτα, έμεινε για λίγο ακίνητη.
«Μπορώ να περάσω;» ρώτησε.
Δεν ήταν η φωνή που γνώριζα.
Δεν υπήρχε περιφρόνηση.
Δεν υπήρχε διαταγή.
Μόνο μια παράξενη κούραση.
Έκανα στην άκρη.
Μπήκε στο σαλόνι και κοίταξε γύρω της.
«Ο Γουόλτερ αγαπούσε πολύ αυτό το σπίτι», είπε.
«Το ξέρω».
Πλησίασε το παράθυρο.
«Ερχόταν εδώ όταν ήθελε να ξεφύγει από όλους μας».
Δεν απάντησα.
Η Πατρίσια γύρισε προς το μέρος μου.
«Ο Σπένσερ σού είπε για τον φάκελο;»
«Ναι».
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Έπρεπε να σου τον είχα δώσει».
Άπλωσε το χέρι της.
Πήρα τον φάκελο.
Το όνομά μου ήταν γραμμένο απ' έξω.
Με τον γραφικό χαρακτήρα του Γουόλτερ.
«Γιατί τον κράτησες;» τη ρώτησα.
Η Πατρίσια κάθισε αργά.
Για πρώτη φορά έμοιαζε μεγαλύτερη από την ηλικία της.
«Επειδή όταν τον διάβασα, ένιωσα ότι ο άντρας μου σε αγαπούσε περισσότερο από εμένα».
Τα λόγια της με αιφνιδίασαν.
«Δεν ήταν διαγωνισμός, Πατρίσια».
«Το ξέρω τώρα».
Έσφιξε τα χέρια της.
«Αλλά τότε δεν το ήξερα».
Έμεινα σιωπηλή.
«Όταν παντρεύτηκα τον Γουόλτερ, δεν είχαμε σχεδόν τίποτα», συνέχισε. «Δουλεύαμε ασταμάτητα. Ονειρευόμασταν μια καλύτερη ζωή».
Κοίταξε τα χέρια της.
«Όταν αποκτήσαμε χρήματα, άρχισα να φοβάμαι μήπως τα χάσουμε».
«Και γι' αυτό με αντιμετώπιζες έτσι;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Σε έβλεπα σαν μια υπενθύμιση του παρελθόντος που προσπαθούσα να ξεχάσω».
Ένιωσα κάτι μέσα μου να σφίγγεται.
«Η μητέρα μου δεν ήταν κάτι για το οποίο έπρεπε να ντρέπεσαι».
«Το ξέρω».
«Κι όμως, με έκανες να ντρέπομαι για εκείνη».
Η Πατρίσια άρχισε να κλαίει.
Δεν προσπάθησα να την παρηγορήσω.
Όχι επειδή ήθελα να την τιμωρήσω.
Αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έπρεπε να ακουστεί ολόκληρη η αλήθεια.
«Για χρόνια», συνέχισα, «έμπαινα στο σπίτι σου και αναρωτιόμουν τι θα πω λάθος. Τι θα φορέσω λάθος. Τι θα κάνω για να μη σε ενοχλήσω».
Η Πατρίσια σκούπισε τα μάτια της.
«Συγγνώμη».
Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα αυτή τη λέξη από το στόμα της.
Αλλά δεν ήταν αρκετή για να σβήσει όσα είχαν συμβεί.
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε μια σύντομη επιστολή.
«Νάταλι,
Αν η Πατρίσια σου παραδώσει αυτό το γράμμα, ελπίζω ότι θα έχει βρει το θάρρος να σου μιλήσει με ειλικρίνεια.
Δεν θέλω να σας αφήσω μια κληρονομιά γεμάτη θυμό.
Θέλω να σας αφήσω την ευκαιρία να αλλάξετε όσα μπορείτε ακόμη να αλλάξετε.
Η συγχώρεση δεν είναι υποχρέωση.
Ούτε σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσεις.
Αλλά αν κάποτε αποφασίσεις να ανοίξεις ξανά μια πόρτα, κάν' το επειδή το θέλεις εσύ, όχι επειδή κάποιος σε πιέζει.
Και να θυμάσαι κάτι:
Δεν ήσουν ποτέ λιγότερη από κανέναν μας.
Γουόλτερ».
Έμεινα ακίνητη.
Ύστερα δίπλωσα προσεκτικά το γράμμα.
Η Πατρίσια με κοιτούσε.
«Δεν περιμένω να με συγχωρέσεις σήμερα», είπε.
«Καλά κάνεις».
Ένευσε.
«Απλώς ήθελα να ξέρεις ότι λυπάμαι».
Την κοίταξα για αρκετή ώρα.
«Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα έχουμε ποτέ τη σχέση που θα ήθελε ο Γουόλτερ».
«Το καταλαβαίνω».
«Αλλά μπορώ να σου υποσχεθώ ότι δεν θα σε αντιμετωπίσω με την ίδια σκληρότητα που αντιμετώπισες εσύ εμένα».
Η Πατρίσια ξέσπασε ξανά σε κλάματα.
Αυτή τη φορά δεν έκρυψε το πρόσωπό της.
Πριν φύγει, στάθηκε στην εξώπορτα.
«Νάταλι, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
«Ναι».
«Τι σκοπεύεις να κάνεις με το σπίτι;»
Κοίταξα τον κήπο.
Τις τριανταφυλλιές.
Την παλιά ξύλινη βεράντα.
Το μέρος όπου ο Γουόλτερ με είχε κάνει να νιώσω ότι ανήκω κάπου.
«Δεν ξέρω ακόμη», απάντησα.
Η Πατρίσια ένευσε.
«Ό,τι κι αν αποφασίσεις, ελπίζω να σε κάνει ευτυχισμένη».
Έφυγε αργά.
Και για πρώτη φορά, όταν έκλεισα την πόρτα πίσω της, δεν ένιωσα ανακούφιση επειδή είχε φύγει.
Ένιωσα λύπη για όλα τα χρόνια που είχαμε χάσει.
Το ίδιο βράδυ, τηλεφώνησα στη μητέρα μου.
Της διάβασα την επιστολή.
Στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσα ένα απαλό κλάμα.
«Ο Γουόλτερ ήταν καλός άνθρωπος», είπε.
«Ναι, μαμά».
«Και τώρα πρέπει να αποφασίσεις τι θα κάνεις με όσα σου άφησε».
Κοίταξα το σπίτι.
Και τότε θυμήθηκα κάτι που είχε πει ο δικηγόρος.
Το καταπίστευμα.
Τον ειδικό σκοπό.
Τη δυνατότητα να δημιουργήσω κάτι που θα βοηθούσε άλλους ανθρώπους.
Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα.
Κάθισα στο γραφείο του Γουόλτερ.
Πήρα ένα λευκό χαρτί.
Και έγραψα μια ιδέα που φοβόμουν ακόμη και να προφέρω.
Το επόμενο πρωί, τηλεφώνησα στον δικηγόρο.
«Νομίζω ότι ξέρω τι θέλω να κάνω».
Εκείνος με άκουσε προσεκτικά.
Και όταν τελείωσα, μου είπε:
«Κυρία Γουίτκομπ, πιστεύω ότι ο κύριος Άσφορντ θα ήταν πολύ περήφανος για εσάς».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 8…
0 comments:
Post a Comment