ΜΕΡΟΣ 6 – «ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΧΕ ΤΑΦΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ» — Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΔΟΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΦΑΚΕΛΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ
Η Σάρα ξύπνησε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι.
Ήταν η ημέρα που θα γνώριζε τον Ντάνιελ.
Τον άνθρωπο που είχε επιλέξει ως δότη.
Τον άνθρωπο που ίσως ήταν συγγενής της.
Τον άνθρωπο που, χωρίς να το γνωρίζει, είχε βρεθεί στο κέντρο της πιο δύσκολης περιόδου της ζωής της.
Η Έμιλι την περίμενε έξω από το σπίτι.
«Είσαι έτοιμη;»
Η Σάρα κούνησε το κεφάλι.
«Όχι.»
Η Έμιλι χαμογέλασε αχνά.
«Ούτε εγώ.»
Η συνάντηση είχε κανονιστεί σε ένα ήσυχο καφέ, παρουσία της γενετικής συμβούλου.
Όταν μπήκαν, είδαν έναν άνδρα να σηκώνεται από το τραπέζι κοντά στο παράθυρο.
Ήταν ψηλός, με σκούρα μαλλιά και κουρασμένα μάτια.
«Σάρα; Έμιλι;»
Οι δύο γυναίκες έγνεψαν.
«Είμαι ο Ντάνιελ.»
Η Σάρα τον κοίταξε προσεκτικά.
Υπήρχε κάτι στο πρόσωπό του που της φαινόταν παράξενα γνώριμο.
Ίσως τα μάτια.
Ίσως το χαμόγελο.
Ίσως απλώς η γνώση ότι θα μπορούσαν να έχουν κοινή οικογενειακή καταγωγή.
Κάθισαν.
Για λίγα λεπτά κανείς δεν μίλησε.
Τελικά, η Έμιλι πήρε τον λόγο.
«Ξέρεις γιατί είμαστε εδώ;»
Ο Ντάνιελ έγνεψε.
«Μου εξήγησαν ότι υπάρχουν ενδείξεις συγγένειας.»
«Γνωρίζεις τον Ρόμπερτ;» ρώτησε η Σάρα.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Ήταν ο πατέρας μου.»
Η Σάρα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
«Ήταν και ο βιολογικός πατέρας των μητέρων μας.»
Ο Ντάνιελ κατέβασε το κεφάλι.
«Το έμαθα όταν ήμουν ενήλικος.»
«Ήξερες ότι είχες αδελφές;»
«Ήξερα ότι υπήρχαν άλλα παιδιά. Δεν ήξερα πού ζούσαν ούτε ποια ήταν.»
Η Έμιλι τον κοίταξε.
«Και όταν αποφάσισες να γίνεις δότης;»
«Δεν γνώριζα την ταυτότητά σας. Ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι κάποια από τις λήπτριες θα ήταν συγγενής μου.»
Η Σάρα έμεινε σιωπηλή.
«Τότε γιατί είπες στην κλινική ότι έχεις ένα οικογενειακό έγγραφο;»
Ο Ντάνιελ άνοιξε την τσάντα του.
Έβγαλε έναν φάκελο.
«Αυτό το βρήκα μετά τον θάνατο του Ρόμπερτ.»
Μέσα υπήρχαν επιστολές.
Μερικές ήταν γραμμένες από τον ίδιο τον Ρόμπερτ.
Άλλες από τη Μάργκαρετ, τη γυναίκα που διαχειριζόταν τα έγγραφά του.
«Ο πατέρας μου είχε προσπαθήσει κάποτε να συγκεντρώσει πληροφορίες για όλα τα παιδιά του», είπε ο Ντάνιελ.
«Και γιατί δεν επικοινώνησε μαζί τους;» ρώτησε η Έμιλι.
Ο Ντάνιελ χαμογέλασε πικρά.
«Επειδή φοβόταν να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των αποφάσεών του.»
Η Σάρα πήρε μία επιστολή.
Στο τέλος υπήρχε μια φράση.
«Κάποτε τα παιδιά μου θα μάθουν ότι είναι οικογένεια. Ελπίζω τότε να μπορέσουν να συγχωρήσουν όσα εγώ δεν είχα το θάρρος να διορθώσω.»
Η Σάρα άφησε το χαρτί στο τραπέζι.
«Είχε το θάρρος να δημιουργήσει τόσες οικογένειες, αλλά όχι να αναλάβει την ευθύνη.»
Ο Ντάνιελ έγνεψε.
«Έτσι ακριβώς.»
Η Έμιλι τον κοίταξε.
«Θέλουμε να ξέρουμε κάτι ακόμη. Θα βοηθήσεις τους γιατρούς να ολοκληρώσουν τους ελέγχους;»
«Φυσικά.»
«Ακόμη κι αν χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις;»
«Ό,τι είναι απαραίτητο και κατάλληλο.»
Η Σάρα τον κοίταξε για πρώτη φορά χωρίς θυμό.
«Σε ευχαριστώ.»
Ο Ντάνιελ δίστασε.
«Δεν περιμένω να με δεχτείτε ως οικογένεια.»
«Δεν ξέρουμε ακόμη τι σημαίνει αυτό για όλους μας», απάντησε η Σάρα.
«Το καταλαβαίνω.»
Η συνάντηση κράτησε σχεδόν δύο ώρες.
Όταν σηκώθηκαν να φύγουν, ο Ντάνιελ σταμάτησε τη Σάρα.
«Υπάρχει κάτι ακόμη.»
Εκείνη γύρισε.
«Τι;»
«Όταν ενημερώθηκα από την κλινική, έψαξα ξανά τα έγγραφα του πατέρα μου.»
«Και;»
«Βρήκα ένα σημείωμα της Μάργκαρετ.»
Η Έμιλι πλησίασε.
«Τι έγραφε;»
Ο Ντάνιελ έβγαλε ένα διπλωμένο χαρτί.
«Ότι κάποια οικογενειακά στοιχεία είχαν σταλεί σε έναν οργανισμό που συνεργαζόταν με τράπεζες σπέρματος.»
Η Σάρα ένιωσε ένα ρίγος.
«Δηλαδή κάποιος μπορεί να είχε ενημερώσει για τη συγγένεια;»
«Δεν ξέρω αν η επιστολή έφτασε ποτέ στον προορισμό της.»
Η Έμιλι κοίταξε τη φίλη της.
Η Σάρα πήρε το σημείωμα.
Και τότε είδε κάτι στο κάτω μέρος της σελίδας.
Έναν αριθμό πρωτοκόλλου.
Μια ημερομηνία.
Και τη σφραγίδα ενός παλιού οργανισμού.
Για πρώτη φορά υπήρχε ένα στοιχείο που θα μπορούσε να δείξει αν κάποιος είχε πραγματικά λάβει την προειδοποίηση.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment