ΜΕΡΟΣ 6 – «ΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΣΟΥ, ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!» — Η ΝΥΦΗ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΛΗΓΩΝΟΤΑΝ

Την επόμενη Κυριακή, η Ρενέ τηλεφώνησε.

«Μάργκαρετ, πρέπει να μιλήσουμε».

«Σε ακούω».

«Τα παιδιά είναι πολύ στενοχωρημένα».

Η καρδιά μου σφίχτηκε.

«Τι συνέβη;»

«Δεν καταλαβαίνουν γιατί αγόρασες ένα τόσο μεγάλο σπίτι μόνο για τον εαυτό σου, ενώ εκείνα πρέπει να μένουν στο παλιό μας».

Έκλεισα τα μάτια.

«Ρενέ, τα παιδιά έχουν ένα όμορφο σπίτι».

«Δεν είναι αυτό το θέμα».

«Τότε ποιο είναι;»

Η φωνή της σκλήρυνε.

«Αν πραγματικά αγαπάς τα εγγόνια σου, θα μας βοηθήσεις να αποκτήσουμε το σπίτι που θέλουν».

Έμεινα σιωπηλή.

Ύστερα είπα:

«Μη χρησιμοποιείς την αγάπη μου για τα παιδιά ως διαπραγματευτικό επιχείρημα».

«Δεν κάνω κάτι τέτοιο».

«Ακριβώς αυτό κάνεις».

Έκλεισε το τηλέφωνο.

Εκείνο το απόγευμα κάθισα στη βεράντα και κοίταξα τον κήπο.

Οι πρώτες τριανταφυλλιές είχαν φυτευτεί.

Ο κηπουρός είχε αφήσει ένα μικρό ποτιστήρι δίπλα στην πόρτα.

Το πήρα και άρχισα να ποτίζω.

Για χρόνια πίστευα ότι μια καλή μητέρα πρέπει να λέει πάντα ναι.

Ναι, όταν το παιδί της χρειάζεται βοήθεια.

Ναι, όταν χρειάζεται χρόνο.

Ναι, όταν χρειάζεται χρήματα.

Ναι, ακόμη κι όταν εκείνη είναι εξαντλημένη.

Αλλά ο Χάρολντ συνήθιζε να μου λέει:

«Μάγκι, αν δεν μάθουμε στον Ντάνιελ να ακούει τη λέξη όχι, κάποτε θα πιστεύει ότι όλος ο κόσμος του χρωστάει».

Τότε γελούσα.

Τώρα καταλάβαινα.

Δύο ημέρες αργότερα, ο Τζόναθαν ήρθε με νέα έγγραφα.

«Έχουμε ολοκληρώσει τον αρχικό έλεγχο», είπε.

«Και;»

«Ο Ντάνιελ αναγνώρισε γραπτώς ότι χρησιμοποίησε τα χρήματα και συμφώνησε να συζητήσει σχέδιο επιστροφής τους. Δεν έχουμε ακόμη τελική συμφωνία».

Αναστέναξα.

«Θέλω να γίνει δίκαια».

«Αυτό προσπαθούμε».

«Και θέλω να προστατεύσω τα εγγόνια μου».

Ο Τζόναθαν χαμογέλασε.

«Υπάρχουν τρόποι να προβλέψετε για την εκπαίδευση και το μέλλον τους χωρίς να παραδώσετε τον έλεγχο της περιουσίας σας στους γονείς τους».

Αυτή η ιδέα μου έφερε ανακούφιση.

«Θέλω να το οργανώσουμε».

Το ίδιο βράδυ, χτύπησε το κουδούνι.

Άνοιξα.

Στην πόρτα στεκόταν ο Όλιβερ.

Δίπλα του ήταν ο Ντάνιελ.

Ο γιος μου έδειχνε κουρασμένος.

«Μαμά, μπορούμε να περάσουμε;»

Έκανα στην άκρη.

Ο Όλιβερ μπήκε πρώτος.

Κοίταξε γύρω του με θαυμασμό.

«Γιαγιά, είναι πανέμορφο!»

Χαμογέλασα.

«Θέλεις να δεις τον κήπο;»

Έγνεψε ενθουσιασμένος.

Ο Ντάνιελ τον ακολούθησε.

Για λίγα λεπτά περπατήσαμε ανάμεσα στα δέντρα.

Ο Όλιβερ σταμάτησε μπροστά σε μια τριανταφυλλιά.

«Αυτή είναι για τον παππού;»

Ένιωσα τα μάτια μου να υγραίνονται.

«Ναι, αγόρι μου».

Ο Ντάνιελ γύρισε προς το μέρος μου.

«Θυμάμαι τον μπαμπά να τις φροντίζει».

«Κι εγώ».

Ο Όλιβερ μάς κοίταξε.

«Μπαμπά, γιατί δεν ήθελες να μένει η γιαγιά μαζί μας;»

Ο Ντάνιελ πάγωσε.

«Όλιβερ...»

«Αφού πάντα μας βοηθούσε».

Κανείς δεν μίλησε.

Το παιδί συνέχισε:

«Η Σόφι έκλαιγε όταν έφυγε. Νόμιζε ότι δεν μας αγαπάει πια».

Γονάτισα μπροστά του.

«Αυτό δεν είναι αλήθεια. Σας αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο».

«Το ξέρω, γιαγιά».

Με αγκάλιασε.

Ύστερα έβγαλε από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτί.

«Η Σόφι ήθελε να σου δώσω αυτό».

Ήταν άλλη μία ζωγραφιά.

Αυτή τη φορά είχε σχεδιάσει τρία σπίτια.

Στο πρώτο έγραφε:

«ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ».

Στο δεύτερο:

«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ».

Και στο τρίτο:

«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΟΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ».

Κάτω από τη ζωγραφιά υπήρχε μια πρόταση:

«Δεν με νοιάζει σε ποιο σπίτι μένουμε, αρκεί να είμαστε καλοί ο ένας στον άλλον».

Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

Ο Ντάνιελ διάβασε τα λόγια της κόρης του.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Μαμά...» ψιθύρισε.

Τον κοίταξα.

«Ναι;»

«Νομίζω ότι έκανα μεγάλο λάθος».

Δεν απάντησα αμέσως.

Γιατί δεν ήξερα ακόμη αν μιλούσε από πραγματική μεταμέλεια ή επειδή είχε καταλάβει πόσα χρήματα είχα.

Τότε ο Όλιβερ έτρεξε προς τη βεράντα.

Ο Ντάνιελ έμεινε δίπλα μου.

«Θέλω να σου πω κάτι», είπε.

«Σε ακούω».

Κατέβασε το κεφάλι.

«Η Ρενέ δεν ξέρει ότι ήρθαμε».

Ένιωσα ένα ρίγος.

«Γιατί;»

«Επειδή μου είπε ότι πρέπει να διαλέξω».

«Ανάμεσα σε τι;»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε με μάτια γεμάτα φόβο.

«Ανάμεσα στο να συνεχίσουμε να απαιτούμε το σπίτι... και στο να παραδεχτώ μπροστά της ότι ο γάμος μας έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από ένα ακίνητο».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ   7   ➡️