ΜΕΡΟΣ 7 — Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ — ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΙΠΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Η επόμενη ακροαματική διαδικασία πραγματοποιήθηκε ένα βροχερό πρωινό.

Ο ουρανός πάνω από το Πόρτσμουθ ήταν γκρίζος.

Τα σύννεφα κρέμονταν χαμηλά.

Και ο αέρας μύριζε βροχή.

Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη.

Φορούσα ξανά την επίσημη στολή μου.

Όχι για να προκαλέσω.

Όχι για να εντυπωσιάσω.

Αλλά επειδή εκείνη την ημέρα ήθελα να θυμάμαι ποια ήμουν.

Ένα κορίτσι που κάποτε είχε φοβηθεί να ακολουθήσει τα όνειρά του.

Μια γυναίκα που είχε μάθει να στέκεται όρθια ακόμη κι όταν πονούσε.

Μια αξιωματικός που γνώριζε ότι η αλήθεια απαιτεί θάρρος.

Ο Νοξ καθόταν δίπλα στην πόρτα.

«Θα επιστρέψω σύντομα, αγόρι μου», του είπα.

Έσκυψα και τον χάιδεψα.

Ύστερα πήρα τον φάκελο με τα έγγραφα και έφυγα.

Στο δικαστήριο με περίμενε η Άντρια.

«Είσαι έτοιμη;» με ρώτησε.

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Ναι».

«Να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται να απαντήσεις σε τίποτα που δεν σου ζητηθεί».

Έγνεψα.

Μπήκαμε στην αίθουσα.

Ο πατέρας μου καθόταν στην ίδια θέση.

Αλλά αυτή τη φορά δεν γελούσε.

Δεν έκανε ειρωνικά σχόλια.

Δεν κοιτούσε τη στολή μου με περιφρόνηση.

Κοιτούσε το τραπέζι μπροστά του.

Η μητέρα μου καθόταν λίγο πιο πέρα.

Δεν φορούσε το μαργαριταρένιο κολιέ της.

Όταν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, έσκυψε το κεφάλι.

Ο δικαστής Σίμονς μπήκε.

Η διαδικασία άρχισε.

Η Άντρια παρουσίασε τα στοιχεία που είχαμε συγκεντρώσει.

Τους τίτλους ιδιοκτησίας.

Τις αποδείξεις πληρωμής των φόρων.

Τα τραπεζικά αρχεία.

Τα τιμολόγια συντήρησης.

Την έκθεση για την κατάσταση του ακινήτου.

Και τις σχετικές επιστολές του παππού μου.

Ο δικηγόρος των γονιών μου είχε την ευκαιρία να εξετάσει και να αμφισβητήσει όσα θεωρούσε ανακριβή.

Ο δικαστής άκουγε προσεκτικά.

Δεν βιαζόταν.

Δεν έκανε δραματικές κινήσεις.

Απλώς εξέταζε τα στοιχεία.

Ύστερα ήρθε η σειρά της μητέρας μου.

Σηκώθηκε αργά.

Περπάτησε μέχρι τη θέση του μάρτυρα.

Ορκίστηκε να πει την αλήθεια.

Και κάθισε.

Η Άντρια την πλησίασε.

«Κυρία Κάρτερ, γνωρίζατε ότι ο πεθερός σας είχε αποφασίσει να αφήσει το αγρόκτημα στην εγγονή του;»

Η μητέρα μου δίστασε.

«Ναι».

Ο πατέρας μου σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Μάργκαρετ!»

Ο δικαστής τον προειδοποίησε.

«Κύριε Κάρτερ, δεν θα διακόπτετε».

Η Άντρια συνέχισε.

«Γνωρίζατε επίσης ότι ο σύζυγός σας είχε ζητήσει να χρησιμοποιήσει το ακίνητο ως εξασφάλιση για επιχειρηματικό δάνειο;»

Η μητέρα μου κοίταξε τα χέρια της.

«Ναι».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

«Και ο πεθερός σας είχε συμφωνήσει;»

«Όχι».

Η λέξη ακούστηκε καθαρά.

Ο πατέρας μου έσφιξε τα δόντια.

Η Άντρια πήρε ένα έγγραφο.

«Θυμάστε την ημέρα που επισκεφθήκατε τον κύριο Χένρι Κάρτερ στο νοσοκομείο μαζί με τον σύζυγό σας;»

Η μητέρα μου έκλεισε τα μάτια.

«Ναι».

«Είχατε μαζί σας κάποια έγγραφα;»

Ακολούθησε μια μεγάλη σιωπή.

Ύστερα απάντησε:

«Ναι».

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

«Τι είδους έγγραφα;»

Η μητέρα μου πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ένα έντυπο που ο Ρόμπερτ ήθελε να υπογράψει ο πατέρας του».

Ο πατέρας μου σηκώθηκε απότομα.

«Αυτό δεν είναι αλήθεια!»

Ο δικαστής χτύπησε το σφυρί.

«Κύριε Κάρτερ, καθίστε αμέσως».

Ο πατέρας μου κάθισε.

Η Άντρια συνέχισε.

«Ο κύριος Χένρι Κάρτερ υπέγραψε εκείνο το έγγραφο παρουσία σας;»

Η μητέρα μου άρχισε να τρέμει.

«Όχι».

Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.

«Τι συνέβη;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Ο Χένρι αρνήθηκε».

Ένιωσα την αναπνοή μου να σταματά.

«Τι είπε;»

Η μητέρα μου κοίταξε για μια στιγμή προς το μέρος μου.

«Είπε ότι το σπίτι ανήκε στην Έβελιν».

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου.

Η Άντρια περίμενε λίγο.

Ύστερα ρώτησε:

«Τι συνέβη με το έντυπο μετά την άρνησή του;»

Η μητέρα μου έσφιξε τα χέρια της.

«Δεν ξέρω ποιος το υπέγραψε αργότερα».

Η Άντρια έγνεψε.

«Σας ευχαριστώ. Δεν θα σας ζητήσω να υποθέσετε κάτι που δεν γνωρίζετε».

Ο δικαστής σημείωσε την απάντηση.

Η μητέρα μου συνέχισε, με φωνή που έτρεμε.

«Αλλά ξέρω ότι ο Χένρι δεν συμφώνησε εκείνη την ημέρα».

Κοίταξα τον πατέρα μου.

Το πρόσωπό του ήταν χλωμό.

Δεν μπορούσα να ξέρω τι σκεφτόταν.

Ούτε αν μετάνιωνε.

Αλλά για πρώτη φορά τον έβλεπα χωρίς την παλιά του βεβαιότητα.

Η Άντρια ολοκλήρωσε τις ερωτήσεις.

Η μητέρα μου κατέβηκε από τη θέση του μάρτυρα.

Καθώς περνούσε δίπλα μου, σταμάτησε για μια στιγμή.

«Έβελιν…»

Την κοίταξα.

Τα μάτια της ήταν κόκκινα.

«Λυπάμαι».

Δεν απάντησα.

Όχι επειδή ήθελα να την πληγώσω.

Αλλά επειδή δεν ήξερα ακόμη τι σήμαινε αυτή η συγγνώμη.

Η διαδικασία συνεχίστηκε.

Ο κύριος Γουίτακερ επιβεβαίωσε την προέλευση των εγγράφων που είχε συντάξει και φυλάξει.

Ο ειδικός εξήγησε τα όρια της εξέτασης της αμφισβητούμενης υπογραφής.

Ο κύριος Τόμας Ριντ επιβεβαίωσε ότι είχε πληρωθεί από εμένα για εργασίες στο αγρόκτημα.

Και η Άντρια παρουσίασε τις φορολογικές πληρωμές που είχα πραγματοποιήσει επί σειρά ετών.

Ο πατέρας μου επέμεινε ότι είχε βοηθήσει στη φροντίδα του ακινήτου.

Ο δικηγόρος του υποστήριξε ότι ορισμένες εργασίες είχαν γίνει με δικά του έξοδα.

Ο δικαστής εξέτασε όσα προσκομίστηκαν.

Αλλά τα βασικά ερωτήματα παρέμεναν.

Ποιος ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης;

Ποιος είχε πληρώσει τα έξοδα;

Και υπήρχε πραγματική νομική βάση για την απαίτηση των γονιών μου;

Ύστερα από αρκετές ώρες, ο δικαστής ανακοίνωσε ότι θα εξέταζε τα στοιχεία πριν εκδώσει την τελική του απόφαση.

Σηκωθήκαμε.

Η αίθουσα άρχισε να αδειάζει.

Καθώς συγκέντρωνα τα έγγραφά μου, άκουσα μια φωνή πίσω μου.

«Έβελιν».

Γύρισα.

Ο πατέρας μου στεκόταν λίγα βήματα μακριά.

Για πρώτη φορά δεν έμοιαζε θυμωμένος.

Έμοιαζε εξαντλημένος.

«Τι θέλεις;» τον ρώτησα.

Κοίταξε τη στολή μου.

Ύστερα τα παράσημα.

«Δεν ήξερα…»

Σταμάτησε.

«Τι δεν ήξερες;»

Κατάπιε δύσκολα.

«Δεν ήξερα ότι είχες περάσει τόσα πράγματα».

Ένιωσα ένα παλιό τραύμα να ανοίγει.

«Δεν ρώτησες ποτέ».

Ο πατέρας μου χαμήλωσε το βλέμμα.

«Έβελιν…»

«Δεν ήρθες στην τελετή μου».

Δεν απάντησε.

«Δεν ήρθες στο νοσοκομείο».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Δεν ήρθες ούτε όταν έθαψαν τον Λιούις».

Ο πατέρας μου έμεινε ακίνητος.

«Και σήμερα», συνέχισα, «ήρθες στο δικαστήριο για να μου πάρεις το μοναδικό σπίτι όπου ένιωθα ότι με αγαπούσαν χωρίς όρους».

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου.

«Πες μου, μπαμπά. Τι ακριβώς περίμενες να κάνω;»

Εκείνος άνοιξε το στόμα του.

Αλλά δεν βγήκε καμία λέξη.

Έκανα ένα βήμα πίσω.

«Δεν χρειάζεται να απαντήσεις σήμερα».

Πήρα τον φάκελό μου.

Και έφυγα.

Δεν γύρισα να κοιτάξω.

Το επόμενο πρωί, η Άντρια με κάλεσε.

«Έβελιν, έχουμε ημερομηνία για την απόφαση».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Πότε;»

«Την Παρασκευή».

Έμεινα σιωπηλή.

«Και υπάρχει κάτι ακόμη», πρόσθεσε.

«Τι;»

«Ο δικηγόρος του πατέρα σου επικοινώνησε μαζί μας».

«Για ποιο λόγο;»

«Ο πατέρας σου εξετάζει το ενδεχόμενο να αποσύρει μέρος των ισχυρισμών του».

Έκλεισα τα μάτια.

Ύστερα ρώτησα:

«Γιατί τώρα;»

Η Άντρια πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Επειδή, Έβελιν, φαίνεται ότι κατάλαβε πως τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν την ιστορία που παρουσίασε αρχικά».

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

Ο Νοξ κοιμόταν δίπλα στην πόρτα.

Στο τραπέζι βρισκόταν η επιστολή του παππού.

Και για πρώτη φορά ένιωσα ότι η μάχη πλησίαζε στο τέλος της.

Αλλά δεν γνώριζα ακόμη τι θα αποφάσιζε ο δικαστής.

Ούτε τι θα συνέβαινε όταν θα έπρεπε να αντιμετωπίσω τους γονείς μου για τελευταία φορά.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΜΕΡΟΣ ΤΕΛΙΚΟ… ➡️