ΜΕΡΟΣ 7 – «ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ» — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ, ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΕ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ

Όταν η Λουσία μού είπε ότι κάποιος κοντά μου κρατούσε το δεύτερο αντίγραφο, ένιωσα να χάνω την ισορροπία μου.

«Ποιος;» τη ρώτησα.

«Η μητέρα της Άνα».

Δεν μίλησα.

Η Ελένα;

Η γυναίκα που καθόταν κάθε ημέρα στο νοσοκομείο;

Η γυναίκα που έκλαιγε δίπλα στη θερμοκοιτίδα του Μιγκέλ;

«Μα… γιατί δεν μου το είπε;»

«Θα πρέπει να την ακούσετε».

Πήγα στο σπίτι της.

Τη βρήκα στην κουζίνα, να κοιτάζει μια παλιά φωτογραφία.

Η Άνα ήταν μικρό κορίτσι.

Φορούσε ένα κίτρινο φόρεμα και χαμογελούσε κρατώντας ένα λουλούδι.

«Ελένα», είπα.

Σήκωσε το κεφάλι.

«Το ξέρω γιατί ήρθες».

Κάθισα απέναντί της.

«Η Άνα σου έδωσε στοιχεία;»

Έγνεψε.

«Μου έδωσε έναν σφραγισμένο φάκελο. Μου είπε ότι αν της συνέβαινε κάτι, έπρεπε να τον παραδώσω σε δικηγόρο».

«Γιατί δεν το έκανες αμέσως;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Επειδή ο Γκουστάβο είναι κι αυτός παιδί μου».

Ένιωσα τον θυμό να ανεβαίνει.

«Η Άνα πέθανε!»

Η Ελένα άρχισε να κλαίει.

«Το ξέρω! Κάθε πρωί ξυπνάω και το θυμάμαι ξανά!»

Σώπασα.

Εκείνη συνέχισε.

«Δεν ήξερα τι περιείχε ο φάκελος. Φοβόμουν ότι θα έστελνα τον γιο μου στη φυλακή. Και όσο καθυστερούσα, τόσο περισσότερο ντρεπόμουν».

Έβγαλε από ένα συρτάρι ένα πακέτο τυλιγμένο με καφέ χαρτί.

«Αλλά χθες το παρέδωσα στη Λουσία».

Την κοίταξα.

«Γιατί χθες;»

Η φωνή της έτρεμε.

«Επειδή πήγα να δω τον Μιγκέλ».

Σκούπισε τα μάτια της.

«Και όταν είδα το προσωπάκι του, κατάλαβα πως δεν μπορούσα να προστατεύω τη σιωπή του Γκουστάβο εις βάρος της αλήθειας της Άνα».

Δεν ήξερα αν μπορούσα να τη συγχωρήσω.

Αλλά κατάλαβα ότι είχε επιτέλους κάνει το σωστό.

Ο φάκελος περιείχε λογιστικά στοιχεία, αντίγραφα επικοινωνιών και μια αναλυτική αναφορά που είχε συντάξει η Άνα.

Δεν είχε απλώς ανακαλύψει ύποπτες πληρωμές.

Είχε καταγράψει πώς ορισμένες εταιρείες εμφανίζονταν να παραδίδουν εξοπλισμό που, σύμφωνα με τα στοιχεία της, δεν είχε φτάσει ποτέ στους τελικούς παραλήπτες.

Είχε επίσης σημειώσει ονόματα ανθρώπων που είχαν εγκρίνει συναλλαγές.

Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Ρικάρντο Βάργκας.

Και ο Γκουστάβο.

Το υλικό παραδόθηκε στους οικονομικούς ερευνητές.

Παράλληλα, η αστυνομία συνέχισε να εξετάζει τις συνθήκες του δυστυχήματος και την παρέμβαση στη διαδικασία έκδοσης των ιατρικών εγγράφων.

Δεν ήταν όλες οι απαντήσεις έτοιμες.

Αλλά για πρώτη φορά, υπήρχαν αρκετά στοιχεία ώστε η υπόθεση να προχωρήσει πέρα από τις αρχικές υποψίες.

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Βάργκας τέθηκε υπό κράτηση στο πλαίσιο της έρευνας για οικονομικά αδικήματα και πιθανή παρεμπόδιση της διαδικασίας.

Ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου έδωσε νέα κατάθεση.

Παραδέχτηκε ότι είχε δεχτεί εντολή να πιέσει την Άνα να σταματήσει και να παραδώσει τα έγγραφα.

Δεν είχε, όπως ισχυρίστηκε, πρόθεση να προκαλέσει δυστύχημα.

Όμως οι ερευνητές συνέδεσαν τον επικίνδυνο ελιγμό που φαινόταν στο βίντεο με τη σύγκρουση.

Όταν έμαθα τα νέα, δεν ένιωσα θρίαμβο.

Ένιωσα κενό.

Καμία σύλληψη δεν μπορούσε να μου επιστρέψει την Άνα.

Καμία δικαστική απόφαση δεν μπορούσε να την κάνει να κρατήσει τον γιο της.

Εκείνο το βράδυ, η Λουσία μού έφερε ένα τελευταίο αντικείμενο, αφού είχε ολοκληρωθεί η απαραίτητη εξέτασή του.

Έναν μικρό φάκελο.

Επάνω έγραφε:

«Για τον Μάρκος και τον Μιγκέλ».

Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.

Ο γραφικός χαρακτήρας της Άνα ήταν τόσο γνώριμος που άρχισα να κλαίω πριν διαβάσω την πρώτη λέξη.

«Αγάπη μου,

Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, ίσως τα πράγματα να μην πήγαν όπως ήλπιζα.

Δεν θέλω να φοβάσαι για μένα περισσότερο απ' όσο χρειάζεται. Προσπαθώ να κάνω το σωστό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσω ανθρώπους που αγαπώ.

Ξέρω ότι θα θυμώσεις επειδή δεν σου μίλησα νωρίτερα.

Έχεις δίκιο.

Αλλά σε παρακαλώ, μην αφήσεις τον θυμό να γίνει το μόνο πράγμα που θα μείνει από εμένα.

Αν ο Μιγκέλ γεννηθεί και εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά του, πες του ότι τον αγαπούσα πριν ακούσω την πρώτη του κραυγή.

Πες του ότι κάθε κίνησή του μέσα μου ήταν μια υπόσχεση για το μέλλον.

Και πες του πως ο πατέρας του είναι ο πιο καλός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ.

Μάρκος, μην ξεχάσεις να ζήσεις.

Αυτό θα ήθελα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Η Άνα σου».

Δεν μπορούσα να συνεχίσω.

Έσφιξα το γράμμα στο στήθος μου.

Και έκλαψα όπως δεν είχα κλάψει ούτε στην κηδεία.

Το επόμενο πρωί πήγα στο νοσοκομείο.

Η νεογνολόγος με περίμενε έξω από τη μονάδα.

Το πρόσωπό της ήταν σοβαρό.

Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή.

«Ο Μιγκέλ;»

Εκείνη πήρε μια ανάσα.

«Κύριε Αλμέιντα, ο γιος σας πέρασε μια πολύ δύσκολη νύχτα».

Ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

«Είναι ζωντανός;»

Η γιατρός με κοίταξε.

«Ναι. Αλλά πρέπει να σας μιλήσω για κάτι που διαπιστώσαμε σήμερα το πρωί».

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…➡️