ΜΕΡΟΣ 7 – «ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΧΡΟΝΗΣ ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΙΜΑ!» — ΕΝΩ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΕΤΟΙΜΑΖΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΣΗ

Δεν θυμάμαι πώς έφτασα στο αστυνομικό τμήμα.

Θυμάμαι μόνο ότι κρατούσα το τηλέφωνό μου τόσο σφιχτά, που πονούσαν τα δάχτυλά μου.

Το όνομα της Βάλερι.

Μέσα σε ένα αυτοκίνητο που συνδεόταν με την εξαφάνιση της Μάρνι.

Η κόρη μου ήταν πέντε ετών.

Πέντε.

Δεν είχε κάνει τίποτα κακό.

Δεν γνώριζε τίποτα για εταιρικές απάτες, πλαστές υπογραφές ή ανθρώπους που έκρυβαν μυστικά.

Το μόνο που είχε κάνει ήταν να φωνάξει «Μπαμπά, σταμάτα» όταν είδε δύο παιδιά μέσα στη βροχή.

Και τώρα κάποιος την είχε βάλει στο στόχαστρο.

Στο τμήμα μάς υποδέχθηκε η ντετέκτιβ Ολίβια Γκραντ.

Ήταν μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, με κουρασμένα μάτια και αποφασιστικό βλέμμα.

«Κύριε Κάλντερ, καθίστε.»

«Πού είναι η κόρη μου;»

«Στο σπίτι σας, με την προστασία που έχουμε συντονίσει.»

«Είναι ασφαλής;»

«Αυτή τη στιγμή, ναι.»

Έβγαλα μια βαθιά ανάσα.

«Τι βρήκατε στο αυτοκίνητο;»

Η ντετέκτιβ άνοιξε έναν φάκελο.

«Ίχνη αίματος που εξετάζονται. Και ένα χαρτί με τρία ονόματα.»

«Ποια;»

«Βάλερι. Βέρα. Βάιολετ.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Τι άλλο;»

«Μια διεύθυνση.»

«Ποια διεύθυνση;»

Η ντετέκτιβ με κοίταξε.

«Ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο αποθήκευσης στο Μπρούκλιν.»

«Η Μάρνι είναι εκεί;»

«Δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Έχει σταλεί ομάδα.»

Σηκώθηκα.

«Θα έρθω.»

«Όχι.»

«Είναι η αδελφή της γυναίκας μου!»

«Και ακριβώς γι' αυτό πρέπει να μας αφήσετε να κάνουμε τη δουλειά μας.»

Ήθελα να φωνάξω.

Ήθελα να τρέξω.

Ήθελα να βρω τον Ρίτσαρντ και να τον αναγκάσω να μου εξηγήσει πώς μπόρεσε να καταστρέψει τόσες ζωές.

Αλλά σκέφτηκα τη Βάλερι.

Τη Βέρα.

Τη Βάιολετ.

Και τη Λένα, που με περίμενε σε ένα δωμάτιο προσπαθώντας να θυμηθεί ποια ήταν.

Έπρεπε να παραμείνω ψύχραιμος.

Για εκείνες.

Το απόγευμα η ντετέκτιβ με κάλεσε ξανά.

«Βρήκαμε τη Μάρνι.»

Σηκώθηκα από την καρέκλα.

«Ζει;»

«Ναι.»

Έκλεισα τα μάτια.

«Είναι καλά;»

«Έχει τραυματισμούς και βρίσκεται στο νοσοκομείο. Αλλά μπορεί να μιλήσει.»

Λίγες ώρες αργότερα καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι της.

Η Μάρνι ήταν αδύνατη.

Είχε μελανιές στα χέρια.

Αλλά όταν με είδε, άρχισε να κλαίει.

«Μπρετ…»

Πλησίασα.

«Τα κορίτσια είναι ασφαλή.»

Έκλεισε τα μάτια.

«Δόξα τω Θεώ.»

«Γιατί δεν ήρθες σε εμένα νωρίτερα;»

Η Μάρνι άρχισε να τρέμει.

«Επειδή πίστευα ότι εσύ είχες συμφωνήσει.»

«Ποιος σου το είπε;»

«Ο Ρίτσαρντ.»

«Σου έδειξε την υπογραφή μου;»

Η Μάρνι έγνεψε.

«Μου είπε ότι η Λένα είχε πάθει σοβαρή ψυχική διαταραχή μετά τον τοκετό. Ότι εσύ ήθελες να την κρατήσεις μακριά από τα παιδιά.»

«Ήταν ψέματα.»

«Το ξέρω τώρα.»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Αλλά τότε ήμουν είκοσι δύο χρονών. Η μητέρα μου μου έλεγε ότι όλα είχαν γίνει για το καλό της οικογένειας. Κι εγώ δεν ήξερα ποιον να πιστέψω.»

«Πώς πήρες τα κορίτσια;»

Η Μάρνι σκούπισε τα δάκρυά της.

«Η Γιούνις τις είχε δώσει σε μια γυναίκα που τις φρόντιζε. Όταν κατάλαβα ότι ο Ρίτσαρντ ήθελε να τις μεταφέρει αλλού, τις πήρα.»

«Και μετά;»

«Μετακομίζαμε συνεχώς. Χρησιμοποιούσαμε διαφορετικά ονόματα. Δούλευα όπου μπορούσα.»

«Γιατί δεν πήγες στην αστυνομία;»

«Είχα προσπαθήσει. Αλλά τα έγγραφα έδειχναν ότι εσύ είχες εγκρίνει τα πάντα. Και ο Ρίτσαρντ είχε ανθρώπους που τον βοηθούσαν.»

Η φωνή της έσπασε.

«Όταν έμαθα ότι η Λένα ήταν ακόμα στο Blue Haven, προσπάθησα να τη δω.»

«Τα κορίτσια είπαν ότι την είδαν.»

«Ναι. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα.»

«Και γιατί τα άφησες στο τυπογραφείο;»

Η Μάρνι άρχισε να κλαίει.

«Είχα κανονίσει να συναντήσω έναν άνθρωπο από το ξενοδοχείο σου. Ήθελα να σου δώσει τα στοιχεία.»

«Ποιον;»

«Τον υπεύθυνο ασφαλείας.»

Έμεινα ακίνητος.

«Τον Τόμας;»

«Ναι.»

Θυμήθηκα τον άντρα που μου είχε δείξει το βίντεο.

Τον άνθρωπο που είχε εντοπίσει την πινακίδα.

Τον άνθρωπο που με είχε βοηθήσει από την πρώτη στιγμή.

«Γιατί εκείνον;»

«Επειδή η Λένα τον γνώριζε από παλιά. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που πίστευα ότι δεν είχε σχέση με τον Ρίτσαρντ.»

Ένιωσα ένα κύμα ανακούφισης.

«Και μετά σε απήγαγαν.»

Η Μάρνι έγνεψε.

«Ο Ρίτσαρντ ήξερε ότι θα προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί σου.»

«Πού είναι τώρα;»

«Δεν ξέρω.»

Έσκυψε προς το μέρος μου.

«Αλλά πρέπει να σου πω κάτι.»

«Τι;»

«Ο Ρίτσαρντ δεν ήθελε μόνο να κλέψει χρήματα.»

«Τότε τι ήθελε;»

«Ήθελε να πάρει τον έλεγχο ολόκληρης της εταιρείας σου.»

«Πώς;»

«Είχε ετοιμάσει έγγραφα που θα σε παρουσίαζαν ως υπεύθυνο για τις παράνομες μεταφορές.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Και η Λένα;»

«Ήταν η μόνη που μπορούσε να αποδείξει ότι δεν γνώριζες τίποτα.»

Τότε κατάλαβα.

Δεν είχε εξαφανίσει τη γυναίκα μου μόνο για να την τιμωρήσει.

Την είχε εξαφανίσει επειδή ήταν η μοναδική μάρτυρας που μπορούσε να τον καταστρέψει.

Το επόμενο πρωί οι αρχές προχώρησαν σε έρευνες σε γραφεία και κατοικίες που συνδέονταν με τον Ρίτσαρντ.

Βρέθηκαν έγγραφα.

Υπολογιστές.

Κρυφοί λογαριασμοί.

Και αποδείξεις ότι ο Ρίτσαρντ είχε χρησιμοποιήσει πλαστά στοιχεία για να αποκτήσει πρόσβαση σε εταιρικά κεφάλαια.

Αλλά ο ίδιος είχε εξαφανιστεί.

Το απόγευμα έλαβα ένα τηλεφώνημα.

Ήταν η ντετέκτιβ Γκραντ.

«Κύριε Κάλντερ, πρέπει να έρθετε αμέσως.»

«Τι συνέβη;»

«Ο Ρίτσαρντ επικοινώνησε μαζί μας.»

«Παραδόθηκε;»

«Όχι.»

«Τότε τι θέλει;»

Η ντετέκτιβ δίστασε.

«Ζήτησε να μιλήσει μόνο με εσάς. Και είπε ότι έχει ένα τελευταίο έγγραφο που αποδεικνύει πως η εξαφάνιση της Λένα δεν ήταν δική του ιδέα.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Τίνος ήταν;»

Η απάντηση με έκανε να μείνω ακίνητος.

«Ισχυρίζεται ότι το σχέδιο ξεκίνησε από κάποιον μέσα στην ίδια την οικογένειά σας.»

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ➡️