ΜΕΡΟΣ 6 – «ΒΡΗΚΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ!» — Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΟΔΥΝΗΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Το Blue Haven βρισκόταν περίπου δύο ώρες έξω από τη Νέα Υόρκη.

Ήταν ένα μεγάλο κτίριο, κρυμμένο πίσω από ψηλά δέντρα και σιδερένια κάγκελα.

Από μακριά έμοιαζε με πολυτελές ξενοδοχείο.

Καθαροί κήποι.

Λευκοί τοίχοι.

Μεγάλα παράθυρα.

Αλλά εγώ δεν έβλεπα τίποτα από αυτά.

Έβλεπα μόνο μια φυλακή.

Μια φυλακή όπου ίσως κρατούσαν τη γυναίκα μου για πέντε ολόκληρα χρόνια.

Δεν πήγα μόνος.

Ο Ντάνιελ είχε συνεργαστεί με τις αρμόδιες αρχές, που είχαν ήδη αρχίσει να ερευνούν τις καταγγελίες.

Η πρόσβαση στα αρχεία της εγκατάστασης γινόταν πλέον στο πλαίσιο επίσημης έρευνας.

Στην είσοδο μας υποδέχθηκε μια γυναίκα με λευκή ποδιά.

«Είμαι η διευθύντρια του κέντρου, η δρ Έλεν Μπρουκς.»

«Θέλω να δω τη γυναίκα μου.»

Η γιατρός με κοίταξε.

«Κύριε Κάλντερ, καταλαβαίνω την κατάσταση. Αλλά η ασθενής χρειάζεται προσεκτική προσέγγιση.»

«Ξέρετε ποια είναι;»

Η γυναίκα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Μόλις πρόσφατα άρχισαν να προκύπτουν αμφιβολίες για τα στοιχεία με τα οποία είχε εισαχθεί.»

«Ποιος την έφερε εδώ;»

«Τα αρχικά έγγραφα αναφέρουν έναν νόμιμο εκπρόσωπο.»

«Ποιον;»

Η γιατρός δίστασε.

«Τον Ρίτσαρντ Χέιλ.»

Ένιωσα το αίμα μου να βράζει.

Ο Ρίτσαρντ.

Πάντα ο Ρίτσαρντ.

«Πέντε χρόνια την κρατούσατε εδώ χωρίς να γνωρίζετε ποια είναι;»

Η δρ Μπρουκς αναστέναξε.

«Δεν ήμουν υπεύθυνη όταν εισήχθη. Ανέλαβα πριν από οκτώ μήνες. Από τότε έχω ζητήσει επανεξέταση της περίπτωσής της.»

«Γιατί;»

«Επειδή κάποια πράγματα δεν ταίριαζαν.»

«Όπως;»

«Η ασθενής παρουσίαζε περιόδους σύγχυσης, αλλά δεν ήταν συνεχώς ανίκανη να επικοινωνήσει. Ζητούσε συχνά να φύγει. Και μιλούσε για τρία παιδιά.»

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Τρία κοριτσάκια.»

Η γιατρός έγνεψε.

«Ναι.»

«Πού είναι;»

«Στον δεύτερο όροφο.»

Περπάτησα στον διάδρομο με τα πόδια μου να τρέμουν.

Κάθε βήμα έμοιαζε να διαρκεί μια αιωνιότητα.

Πέντε χρόνια περίμενα να ξαναδώ τη Λένα.

Πέντε χρόνια φανταζόμουν πως, αν υπήρχε κάποιο θαύμα, θα την αγκάλιαζα και δεν θα την άφηνα ποτέ ξανά.

Αλλά τώρα φοβόμουν.

Φοβόμουν ότι θα με μισούσε.

Ότι θα πίστευε πως την είχα εγκαταλείψει.

Ότι δεν θα με αναγνώριζε.

Η γιατρός σταμάτησε μπροστά σε μια πόρτα.

«Θα σας ζητήσω να μιλήσετε ήρεμα.»

Έγνεψα.

Η πόρτα άνοιξε.

Και την είδα.

Η Λένα καθόταν δίπλα στο παράθυρο.

Φορούσε μια απλή γαλάζια ζακέτα.

Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα πίσω.

Ήταν πιο αδύνατη.

Το πρόσωπό της είχε αλλάξει.

Αλλά ήταν εκείνη.

Η γυναίκα που είχα αγαπήσει.

Η μητέρα των παιδιών μου.

Ο άνθρωπος που είχα θρηνήσει για πέντε χρόνια.

«Λένα;»

Γύρισε αργά.

Τα μάτια της στάθηκαν πάνω μου.

Για μια στιγμή δεν είπε τίποτα.

Ύστερα χαμογέλασε ευγενικά.

«Γεια σας.»

Η καρδιά μου διαλύθηκε.

«Λένα… είμαι εγώ.»

Η γυναίκα με κοίταξε προσεκτικά.

«Συγγνώμη. Γνωριζόμαστε;»

Ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

«Είμαι ο Μπρετ.»

Το όνομα δεν προκάλεσε καμία αντίδραση.

«Ο άντρας σου.»

Η Λένα έσφιξε τα χέρια της.

«Μου έχουν πει ότι είμαι παντρεμένη.»

«Είσαι.»

«Αλλά δεν θυμάμαι.»

Πλησίασα αργά.

«Δεν πειράζει.»

Η φωνή μου έσπασε.

«Δεν χρειάζεται να θυμηθείς τίποτα σήμερα.»

Κάθισα απέναντί της.

«Θέλω μόνο να ξέρεις ότι σε έψαχνα.»

Η Λένα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Κάθε βράδυ ονειρεύομαι τρία κοριτσάκια.»

Ένιωσα την αναπνοή μου να κόβεται.

«Τι βλέπεις;»

«Τρία μωρά. Κλαίνε. Κι εγώ προσπαθώ να τα κρατήσω.»

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της.

«Αλλά κάποιος μου τα παίρνει.»

Έσκυψα το κεφάλι.

«Τα βρήκα, Λένα.»

Εκείνη με κοίταξε.

«Ποια;»

«Τα κοριτσάκια μας.»

Τα χείλη της άρχισαν να τρέμουν.

«Έχω παιδιά;»

«Τρία.»

«Ζουν;»

Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

«Ναι.»

Η Λένα έβαλε το χέρι στο στόμα της.

«Όλα;»

«Και τα τρία.»

Ξέσπασε σε κλάματα.

Δεν ήξερα αν θυμόταν.

Δεν ήξερα αν με πίστευε.

Αλλά ήξερα ότι κάτι μέσα της αναγνώριζε την αλήθεια.

Της έδειξα μια φωτογραφία της Βάλερι.

Ύστερα της Βέρα.

Και τέλος της Βάιολετ.

Η Λένα άγγιξε την οθόνη.

«Έχουν τα μάτια μου.»

Χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυα.

«Ναι.»

«Και τα τρία είναι δικά μου;»

«Δικά μας.»

Η Λένα κοίταξε ξανά τις φωτογραφίες.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Βάλερι. Βέρα. Βάιολετ.»

Πάγωσα.

Δεν της είχα πει τα ονόματα.

«Τα θυμάσαι;»

Η γυναίκα έβαλε το χέρι στο κεφάλι της.

«Δεν ξέρω… απλώς ήρθαν στο μυαλό μου.»

Η δρ Μπρουκς πλησίασε.

«Αρκετά για σήμερα.»

Ήθελα να διαμαρτυρηθώ.

Αλλά η Λένα έδειχνε εξαντλημένη.

Σηκώθηκα.

«Θα ξανάρθω.»

Εκείνη με κοίταξε.

«Το υπόσχεσαι;»

Η ερώτηση με χτύπησε σαν μαχαίρι.

Ήταν η ίδια ερώτηση που μου είχε κάνει η Βέρα.

«Στο υπόσχομαι.»

Πριν φύγω, η Λένα άπλωσε το χέρι της.

Έπιασε το δικό μου.

Και για μια στιγμή ένιωσα την ίδια ζεστασιά που θυμόμουν από τον γάμο μας.

«Μπρετ;»

Γύρισα.

«Ναι;»

Η Λένα με κοίταξε τρομαγμένη.

«Υπάρχει κάτι που θυμάμαι.»

«Τι;»

«Ένας άντρας ερχόταν εδώ κάθε μήνα.»

«Ποιος;»

«Μου έλεγε ότι τα παιδιά μου είχαν πεθάνει.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Ο Ρίτσαρντ;»

Η Λένα έγνεψε.

«Ναι.»

«Τι άλλο σου έλεγε;»

Η γυναίκα άρχισε να τρέμει.

«Ότι ο άντρας μου είχε υπογράψει τα χαρτιά για να με κρατήσουν εδώ.»

«Ήταν ψέμα!»

«Το ξέρω τώρα.»

«Πώς;»

Η Λένα έσκυψε προς το μέρος μου.

Και ψιθύρισε:

«Επειδή πριν από τρεις μέρες τον άκουσα να μιλά στο τηλέφωνο. Είπε ότι, αν τα κορίτσια βρεθούν, πρέπει να εξαφανίσουν και εσένα.»

Βγήκα από το δωμάτιο με την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Ο Ντάνιελ με περίμενε στον διάδρομο.

«Πώς πήγε;»

«Είναι ζωντανή.»

Η φωνή μου έσπασε.

«Αλλά της έκλεψαν πέντε χρόνια.»

Ο Ντάνιελ ακούμπησε το χέρι στον ώμο μου.

«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποδοθεί δικαιοσύνη.»

Τότε χτύπησε το τηλέφωνό του.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Μπρετ, πρέπει να φύγουμε.»

«Γιατί;»

«Η αστυνομία βρήκε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε για την απαγωγή της Μάρνι.»

«Και;»

Ο Ντάνιελ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Μέσα βρέθηκαν ίχνη αίματος. Και ένα σημείωμα με το όνομα της Βάλερι.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ   7   ➡️