ΜΕΡΟΣ 8 — «ΜΠΑΜΠΑ, ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΣ ΠΑΛΙ;»

Εκείνο το βράδυ, το σπίτι ήταν ήσυχο.

Ο Ντάνιελ είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του στο εργαστήριο και καθόταν στον καναπέ, όταν εμφανίστηκε η Σόφι με τις πιτζάμες της.

Κρατούσε ένα μικρό μαξιλάρι στην αγκαλιά της.

«Μπαμπά, μπορώ να κάτσω λίγο μαζί σου;»

«Πάντα, μικρή μου».

Η Σόφι κάθισε δίπλα του και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του.

Για αρκετή ώρα δεν μίλησε. Ο Ντάνιελ κατάλαβε ότι κάτι την απασχολούσε.

«Τι έχεις στο μυαλό σου;» τη ρώτησε απαλά.

Η μικρή σήκωσε το βλέμμα της.

«Αν μπορούσες να γυρίσεις δέκα χρόνια πίσω… θα μας διάλεγες πάλι;»

Ο Ντάνιελ συνοφρυώθηκε.

«Τι εννοείς, αγάπη μου;»

«Αν ήξερες ότι η μαμά θα έφευγε, ότι θα έπρεπε να δουλεύεις συνέχεια, ότι θα κουραζόσουν τόσο πολύ και ότι θα δυσκολευόσουν να μεγαλώσεις επτά παιδιά… θα επέλεγες πάλι να μείνεις μαζί μας;»

Η ερώτηση τον χτύπησε βαθιά.

Για μια στιγμή, δεν μπόρεσε να μιλήσει.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Θα σου πω κάτι. Μερικές φορές μετανιώνω που δεν πρόλαβα να φάω την τελευταία φέτα πίτσα πριν την εξαφανίσετε όλοι σας!»

Η Σόφι γέλασε.

«Μπαμπά! Σοβαρά μιλάω!»

Ο Ντάνιελ την τράβηξε κοντά του και της φίλησε το μέτωπο.

«Κι εγώ σοβαρά σου απαντάω. Ναι, θα σας διάλεγα ξανά. Χίλιες φορές. Μπορεί να μην είχαμε πολλά χρήματα. Μπορεί να υπήρχαν μέρες που δεν ήξερα πώς θα τα καταφέρουμε. Αλλά εσείς δεν ήσασταν ποτέ το βάρος μου. Ήσασταν ο λόγος που σηκωνόμουν κάθε πρωί».

Η Σόφι άρχισε να δακρύζει.

«Ακόμα κι όταν ήμουν μικρή και έκλαιγα επειδή ήθελα τη μαμά;»

«Και τότε. Δεν ήσουν δύσκολη. Ήσουν ένα μικρό παιδί που χρειαζόταν την αγάπη και των δύο γονιών του. Δεν έφταιγες εσύ για τίποτα».

Η Σόφι τον αγκάλιασε δυνατά.

«Ξέρεις κάτι, μπαμπά; Νομίζω ότι η μαμά πίστευε πως μας άξιζε μια καλύτερη ζωή. Περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερο σπίτι, ακριβά ρούχα…»

Ο Ντάνιελ την άκουγε προσεκτικά.

«Αλλά εμείς είχαμε κάτι καλύτερο», συνέχισε εκείνη. «Είχαμε ο ένας τον άλλον. Και είχαμε εσένα».

Ο Ντάνιελ ένιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα. Προσπάθησε να χαμογελάσει, αλλά δεν τα κατάφερε.

Λίγο αργότερα, εμφανίστηκαν στο σαλόνι και τα υπόλοιπα παιδιά. Η Ρέιτσελ έφερε ποπ κορν, ο Νέιθαν διάλεξε μια ταινία και τα μικρότερα αδέλφια στριμώχτηκαν στον καναπέ.

Για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, κανείς δεν μιλούσε για τη Βανέσα, τα βίντεο ή τα σχόλια στο διαδίκτυο.

Μιλούσαν για τις μικρές τους αναμνήσεις, γελούσαν με παλιές ιστορίες και πείραζαν ο ένας τον άλλον.

Ο Ντάνιελ τους κοιτούσε και ένιωθε κάτι που κανένα χρηματικό ποσό δεν θα μπορούσε να του προσφέρει: περηφάνια.

Εν τω μεταξύ, η Βανέσα παρακολουθούσε από το κινητό της τις οικογενειακές φωτογραφίες που είχαν αρχίσει να δημοσιεύουν τα παιδιά.

Είδε τη Σόφι να χαμογελά δίπλα στον πατέρα της. Είδε τα επτά αδέλφια αγκαλιασμένα. Είδε το εργαστήριο που είχαν δημιουργήσει όλοι μαζί.

Και για πρώτη φορά, ίσως αναρωτήθηκε τι ακριβώς είχε χάσει όλα αυτά τα χρόνια.

Αλλά ο Ντάνιελ δεν περίμενε πια να επιστρέψει η Βανέσα για να αισθανθεί ότι η οικογένειά του ήταν ολοκληρωμένη.

Είχε ήδη βρει την απάντησή του.

Και το επόμενο πρωί, καθώς άνοιγε το εργαστήριό του, σκέφτηκε κάτι που θα θυμόταν για το υπόλοιπο της ζωής του:

Μερικά πράγματα μπορείς να τα επισκευάσεις με τα χέρια σου. Άλλα, όμως, χρειάζονται κάτι πολύ βαθύτερο…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

ΜΕΡΟΣ  9   ➡️