ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΘΕΛΕ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ

Το επόμενο πρωί, ξαναδιάβασα το μήνυμα του Ντάνιελ.

«Πρέπει να συναντηθούμε. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι».

Αυτή τη φορά αποφάσισα να δεχτώ.

Δεν ήθελα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου αποφεύγοντας τον ίδιο μου τον γιο. Ήθελα, όμως, να του μιλήσω χωρίς φωνές, χωρίς προσβολές και, κυρίως, χωρίς να αφήσω τα χρήματα να καθορίσουν ξανά τη σχέση μας.

Του απάντησα:

«Μπορούμε να συναντηθούμε. Αλλά θέλω να μιλήσουμε ειλικρινά για όσα συνέβησαν».

Συμφωνήσαμε να βρεθούμε σε ένα μικρό καφέ κοντά στο σπίτι του.

Όταν έφτασα, ο Ντάνιελ ήταν ήδη εκεί. Καθόταν σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο και κοιτούσε συνεχώς το τηλέφωνό του.

Μόλις με είδε, σηκώθηκε.

«Γεια σου, μαμά».

«Γεια σου, Ντάνιελ».

Καθίσαμε απέναντι ο ένας από τον άλλον. Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς μας δεν μίλησε.

Τελικά, εκείνος έσπασε τη σιωπή.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ».

Τον κοίταξα ήρεμα.

«Ούτε εγώ καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να με αφήσεις έξω από το σπίτι σου τα Χριστούγεννα».

Χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν ήθελα να γίνει έτσι. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι μέσα και δεν ήθελα να δημιουργηθεί ένταση».

«Κι εγώ τι ήμουν; Μια ανεπιθύμητη επισκέπτρια που έπρεπε να εξαφανιστεί πριν με δουν οι καλεσμένοι σου;»

«Μαμά, σε παρακαλώ…»

«Όχι, Ντάνιελ. Άκουσέ με αυτή τη φορά. Δεν ήρθα για να σου ζητήσω να με αφήσεις να μπω στο σπίτι σου. Ήρθα επειδή ήθελα να δω τα εγγόνια μου. Και εσύ ούτε καν τους είπες ποια στεκόταν έξω από την πόρτα».

Έμεινε σιωπηλός.

Ύστερα προσπάθησε να αλλάξει θέμα.

«Το πρόβλημα είναι ότι σταμάτησες όλες τις πληρωμές. Πρέπει να καταλάβεις ότι έχουμε προγραμματίσει τη ζωή μας με βάση αυτή τη βοήθεια».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Και εγώ πρέπει να καταλάβω ότι για δεκατέσσερα χρόνια ανέλαβα οικονομικές υποχρεώσεις που δεν ήταν δικές μου;»

«Δεν σου ζήτησα ποτέ να τα κάνεις όλα αυτά», απάντησε.

Τα λόγια του με έκαναν να τον κοιτάξω για αρκετή ώρα.

«Έχεις δίκιο. Δεν μου το επέβαλες. Τα έκανα επειδή σε αγαπούσα. Επειδή ήθελα να βοηθήσω την οικογένειά σου. Αλλά η βοήθεια δεν είναι συμβόλαιο που σου δίνει το δικαίωμα να με προσβάλλεις όταν δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο από εμένα».

Ο Ντάνιελ έτριψε το μέτωπό του.

«Η Κλερ πιστεύει ότι πρέπει να ξαναρχίσεις τουλάχιστον τις βασικές πληρωμές».

Τον κοίταξα έκπληκτη.

«Ήρθες εδώ για να μου ζητήσεις να ξαναρχίσω να πληρώνω;»

Δεν απάντησε αμέσως.

«Ήρθα για να βρούμε μια λύση».

«Τότε θα σου πω ποια είναι η δική μου λύση. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να ξαναχτίσουμε τη σχέση μας. Μπορείς να με επισκέπτεσαι, να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου ζητάς να δω τα εγγόνια μου. Αλλά δεν θα επιστρέψω στις παλιές πληρωμές».

Σηκώθηκε ελαφρώς από την καρέκλα του και ξανακάθισε.

«Δηλαδή αυτό ήταν; Τελείωσε η βοήθειά σου;»

«Ναι. Και δεν σημαίνει ότι τελείωσε η αγάπη μου για σένα».

Για πρώτη φορά, είδα την έκφρασή του να αλλάζει.

Ίσως περίμενε να υποχωρήσω. Ίσως πίστευε ότι, όπως τόσες άλλες φορές, θα έβρισκα έναν τρόπο να καλύψω τα έξοδά του.

Αλλά αυτή τη φορά δεν το έκανα.

Όταν τελείωσε η συνάντηση, φύγαμε χωρίς να έχουμε συμφωνήσει σε τίποτα.

Καθώς επέστρεφα στο σπίτι, κοίταξα τη φωτογραφία των εγγονιών μου στο κινητό μου.

Τα αγαπούσα και ήθελα να τα ξαναδώ. Όμως δεν θα επέτρεπα να γίνει η αγάπη μου εργαλείο πίεσης.

Και τότε έλαβα ένα ακόμη μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Μαμά, υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να ξέρεις. Η Κλερ θέλει να σου μιλήσει».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

ΜΕΡΟΣ  9   ➡️