ΜΕΡΟΣ 8 — «ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΟΥ, ΜΠΑΜΠΑ… ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΣΑΙ!» — Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΙΘΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο Ίθαν γονάτισε μπροστά στη Σόφι.

«Θα ήθελα πολύ να έρθω να σας δω».

Η μικρή τον κοίταξε.

«Αλήθεια;»

«Ναι».

«Ακόμη κι αν δεν έχουμε τόσο μεγάλο σπίτι όσο εσύ;»

Ο Ίθαν χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.

«Δεν με νοιάζει πόσο μεγάλο είναι το σπίτι σας».

Η Σόφι σκέφτηκε για λίγο.

«Και θα παίξεις μαζί μας;»

«Αν με αφήσετε».

«Ακόμη κι αν χάσεις;»

Ο Ίθαν γέλασε.

«Ακόμη κι αν χάσω».

Ο Νόα εμφανίστηκε δίπλα της.

«Θέλω να ξεκαθαρίσουμε κάτι».

Ο Ίθαν γύρισε προς το μέρος του.

«Σε ακούω».

«Δεν θέλω να έρχεσαι μόνο όταν έχεις ελεύθερο χρόνο».

Ο Ίθαν σοβάρεψε.

«Τι εννοείς;»

«Αν υποσχεθείς ότι θα έρθεις, πρέπει να έρθεις».

Η φωνή του μικρού ήταν σταθερή.

«Η μαμά πάντα προσπαθεί να κρατά τις υποσχέσεις της».

Ο Ίθαν τον κοίταξε.

«Έχεις δίκιο».

Ο Νόα συνέχισε.

«Και δεν χρειάζεται να μας αγοράσεις ακριβά δώρα».

«Εντάξει».

«Έχουμε ήδη παιχνίδια».

Η Σόφι έγνεψε.

«Και βιβλία».

Ο Νόα πρόσθεσε:

«Αυτό που δεν έχουμε είναι έναν μπαμπά που να έρχεται στις σχολικές μας εκδηλώσεις».

Ο Ίθαν έμεινε ακίνητος.

«Θα ήθελα να έρθω».

«Τότε πρέπει πρώτα να αποδείξεις ότι το εννοείς».

Ο Ίθαν χαμογέλασε αχνά.

«Νομίζω ότι θα χρειαστεί να κερδίσω την εμπιστοσύνη σου».

Ο Νόα έγνεψε.

«Ακριβώς».

Τον κοίταξα.

Ο γιος μου είχε καταλάβει κάτι που πολλοί ενήλικες δυσκολεύονταν να μάθουν.

Η εμπιστοσύνη δεν αγοράζεται.

Χτίζεται.

Ο Ίθαν σηκώθηκε.

Με κοίταξε.

«Κλερ, θέλω να κάνω τα πράγματα σωστά».

«Τότε θα ξεκινήσουμε αργά».

Έγνεψε.

«Όπως θέλεις».

«Θα γίνουν οι απαραίτητες νομικές διαδικασίες. Θα συζητήσουμε με ειδικούς πώς να προχωρήσουμε με τρόπο που να προστατεύει τα παιδιά».

«Συμφωνώ».

«Και δεν θα χρησιμοποιήσεις τα παιδιά για να βελτιώσεις τη δημόσια εικόνα σου».

Το πρόσωπό του σοβάρεψε.

«Δεν θα το κάνω».

Ο Λούκας πλησίασε.

«Θα οργανώσουμε όλα τα πρακτικά θέματα τις επόμενες ημέρες».

Ο Ίθαν έγνεψε.

Ύστερα κοίταξε τα παιδιά.

«Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;»

Ο Νόα σταύρωσε τα χέρια του.

«Εξαρτάται».

Ο Ίθαν χαμογέλασε.

«Τι σας αρέσει να κάνετε;»

Η Σόφι πετάχτηκε πρώτη.

«Να ζωγραφίζω!»

«Αλήθεια;»

«Και να χορεύω».

Ο Ίθαν έγνεψε.

«Θα ήθελα να δω τις ζωγραφιές σου».

Ο Νόα τον κοίταξε.

«Εμένα μου αρέσουν οι υπολογιστές».

«Και τι κάνεις με αυτούς;»

«Μαθαίνω προγραμματισμό».

Τα μάτια του Ίθαν άνοιξαν διάπλατα.

«Στα δέκα σου;»

Ο Νόα σήκωσε τους ώμους.

«Γιατί όχι;»

Ο Ίθαν γέλασε.

Ήταν το πρώτο πραγματικό γέλιο που τον είχα ακούσει να βγάζει εκείνη τη βραδιά.

Για λίγα δευτερόλεπτα είδα κάτι που με συγκίνησε.

Έναν πατέρα που προσπαθούσε να γνωρίσει τα παιδιά του.

Όχι έναν δισεκατομμυριούχο.

Όχι έναν επιχειρηματία.

Όχι έναν άνθρωπο που έδινε συνεντεύξεις.

Απλώς έναν άντρα που είχε χάσει δέκα χρόνια και δεν ήξερε από πού να αρχίσει.

Αργότερα, όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, ο Ίθαν με πλησίασε.

«Κλερ…»

«Ναι;»

«Θέλω να σου πω κάτι».

Τον κοίταξα.

«Σε ακούω».

«Δεν θα σου ζητήσω να επιστρέψεις σε μένα».

Έμεινα σιωπηλή.

«Δεν έχω το δικαίωμα».

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Αλλά θα ήθελα να μου επιτρέψεις να προσπαθήσω να γίνω ένας καλός πατέρας».

Κοίταξα τον Νόα και τη Σόφι.

Ύστερα ξανά τον Ίθαν.

«Αυτό θα εξαρτηθεί από τις πράξεις σου».

Έγνεψε.

«Το ξέρω».

Καθώς βγαίναμε από το ξενοδοχείο, η Σόφι γύρισε προς το μέρος του.

«Μπαμπά;»

Ο Ίθαν πάγωσε.

Ήταν η πρώτη φορά που τον αποκαλούσε έτσι χωρίς να τον ρωτήσει.

«Ναι;»

Η μικρή χαμογέλασε.

«Μην ξεχάσεις ότι μας υποσχέθηκες πως θα έρθεις».

Ο Ίθαν έφερε το χέρι στο στήθος του.

«Δεν θα το ξεχάσω».

Η Σόφι έγνεψε ικανοποιημένη.

Και φύγαμε.

Εκείνο το βράδυ, μέσα στο αυτοκίνητο, ο Νόα με κοίταξε.

«Μαμά;»

«Ναι;»

«Πιστεύεις ότι θα κρατήσει την υπόσχεσή του;»

Κοίταξα τον δρόμο μπροστά μου.

«Δεν ξέρω, αγόρι μου».

«Και αν δεν την κρατήσει;»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Τότε θα είμαστε εδώ ο ένας για τον άλλον, όπως πάντα».

Ο Νόα έγνεψε.

Η Σόφι αποκοιμήθηκε λίγα λεπτά αργότερα.

Κι εγώ συνέχισα να οδηγώ.

Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε στη συνέχεια.

Δεν ήξερα αν ο Ίθαν θα γινόταν ο πατέρας που χρειάζονταν τα παιδιά.

Δεν ήξερα αν θα μπορούσαμε ποτέ να αφήσουμε πίσω το παρελθόν.

Αλλά ήξερα κάτι.

Η ιστορία μας δεν είχε τελειώσει εκείνο το βράδυ.

Στην πραγματικότητα, μόλις άρχιζε.

Και η πραγματική δοκιμασία δεν θα ήταν όσα είπε ο Ίθαν μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους.

Θα ήταν όσα θα έκανε όταν κανείς δεν τον παρακολουθούσε.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…

ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ… ➡️