ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΥ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Οι επόμενες εβδομάδες ήταν δύσκολες.

Ο Ρέιμοντ μεταφέρθηκε σε εξειδικευμένο νοσοκομείο, όπου μια ανεξάρτητη ιατρική ομάδα ανέλαβε τη φροντίδα του. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι η κατάστασή του χρειαζόταν προσεκτική αποκατάσταση και συνεχή παρακολούθηση.

Δεν υπήρξε θαύμα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Υπήρχαν ημέρες που δεν μπορούσε να κουνήσει σχεδόν τίποτα και άλλες που κατάφερνε να σηκώσει το χέρι του ή να σχηματίσει μερικές λέξεις.

Αλλά ήταν ζωντανός.

Και αυτή τη φορά, κανείς δεν μπορούσε να τον απομονώσει ή να αποφασίζει για εκείνον χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Ο Κρίστοφερ τέθηκε υπό διερεύνηση για τις οικονομικές συναλλαγές και τις ύποπτες ιατρικές παρεμβάσεις. Ο Δρ. Γουάλας κλήθηκε επίσης να λογοδοτήσει για τις πράξεις του.

Οι αρχές συνέχισαν να εξετάζουν και τον παλιό θάνατο της Ελίζαμπεθ. Τα ημερολόγια, οι επιστολές και τα οικονομικά έγγραφα έδωσαν νέα στοιχεία, αλλά η υπόθεση χρειαζόταν ακόμη χρόνο για να αποσαφηνιστεί πλήρως.

Ο Ρέιμοντ, όμως, είχε κάτι άλλο στο μυαλό του.

Μια μέρα με κάλεσε στο νοσοκομείο.

«Νόρα… θέλω… να μιλήσουμε».

Κάθισα δίπλα του.

«Σας ακούω».

«Γιατί… έμεινες;»

Τον κοίταξα.

«Επειδή χρειαζόσασταν βοήθεια».

«Θα μπορούσες… να είχες φύγει».

«Θα μπορούσα. Αλλά ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».

Έμεινε για λίγο σιωπηλός.

Ύστερα κοίταξε τον Θεόδωρο, που κοιμόταν στο καροτσάκι του.

«Το παιδί σου… με ξύπνησε».

Χαμογέλασα.

«Εκείνο το βράδυ, απλώς ήθελα να σταματήσει να κλαίει».

Ο Ρέιμοντ γέλασε αδύναμα.

«Και τελικά… μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία».

Έπειτα ζήτησε να έρθει ο Τζόναθαν.

Ο δικηγόρος εμφανίστηκε με έναν φάκελο.

«Ήρθε η ώρα», είπε ο Ρέιμοντ.

Ο Τζόναθαν άνοιξε τα έγγραφα.

«Πριν από την ασθένειά σου, είχες υπογράψει μια νέα διαθήκη. Θέλεις να την επιβεβαιώσεις;»

Ο Ρέιμοντ ανοιγόκλεισε τα μάτια του.

Ναι.

Ο δικηγόρος διάβασε προσεκτικά το περιεχόμενο.

Ο Ρέιμοντ είχε αποφασίσει να διαθέσει ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του για τη δημιουργία ενός ιδρύματος που θα βοηθούσε μονογονεϊκές οικογένειες, άπορες μητέρες και παιδιά που δεν είχαν πρόσβαση σε βασική φροντίδα.

Ένα άλλο μέρος θα πήγαινε σε προγράμματα αποκατάστασης ασθενών που είχαν ανάγκη από μακροχρόνια περίθαλψη.

Και υπήρχε ακόμη μία πρόβλεψη.

Είχε ζητήσει να μου προσφερθεί μια μόνιμη θέση στο ίδρυμα, με αξιοπρεπή μισθό και τη δυνατότητα να συνεχίσω να μεγαλώνω τον Θεόδωρο χωρίς να φοβάμαι κάθε μήνα για το ενοίκιο και το φαγητό μας.

Έμεινα ακίνητη.

«Κύριε Ρέιμοντ… δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο».

Με κοίταξε επίμονα.

«Δεν… είναι… χάρη».

«Μα δεν έκανα κάτι για να πάρω χρήματα».

«Το ξέρω».

Προσπάθησε να σηκώσει λίγο το χέρι του.

«Έκανες… κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε. Με είδες σαν άνθρωπο. Όχι σαν περιουσία που περιμένει να πεθάνει».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Δεν θέλω να νιώθετε πως μου χρωστάτε».

«Δεν σου χρωστάω… επειδή με φρόντισες. Θέλω απλώς… να βοηθήσω κάποιον που βοήθησε εμένα».

Λίγους μήνες αργότερα, ο Ρέιμοντ κατάφερε να καθίσει μόνος του σε μια πολυθρόνα. Η φωνή του είχε επιστρέψει σταδιακά και μπορούσε πλέον να μιλά για αρκετά λεπτά χωρίς να κουράζεται.

Η πρώτη του έξοδος από το νοσοκομείο ήταν μια επίσκεψη στο νέο ίδρυμα.

Στην είσοδο υπήρχε μια μεγάλη πινακίδα:

«Το Ίδρυμα Ελίζαμπεθ — Καμία μητέρα και κανένα παιδί δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν τη ζωή ολομόναχα».

Ο Ρέιμοντ είχε επιλέξει να το ονομάσει έτσι στη μνήμη της μητέρας του.

Εκείνη την ημέρα, με πλησίασε κρατώντας το χέρι του Θεόδωρου.

«Θέλω να σου δείξω κάτι».

Με οδήγησε σε ένα μικρό δωμάτιο γεμάτο παιδικά κρεβατάκια, παιχνίδια και βιβλία.

«Εδώ θα μπορούν να μένουν μητέρες που δεν έχουν πού να πάνε. Θα βρίσκουν στέγη, φαγητό, φροντίδα για τα παιδιά τους και βοήθεια για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους».

Κοίταξα γύρω μου.

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος που όλοι είχαν εγκαταλείψει είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τη δεύτερη ευκαιρία του για να βοηθήσει άλλους.

«Είναι υπέροχο», ψιθύρισα.

Ο Ρέιμοντ χαμογέλασε.

«Το χρωστάω στη μητέρα μου. Και λίγο… στον γιο σου».

Ο Θεόδωρος άπλωσε το μικρό του χέρι και άγγιξε τα δάχτυλα του Ρέιμοντ.

Εκείνος γέλασε.

«Βλέπεις; Ακόμη με θυμάται».

Πέρασε ένας χρόνος.

Η έρευνα για τις πράξεις του Κρίστοφερ και του Δρ. Γουάλας συνεχίστηκε μέσα από τις αρμόδιες διαδικασίες. Τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί βοήθησαν να αποκαλυφθούν οικονομικές παρατυπίες και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη θεραπεία του Ρέιμοντ.

Η παλιά υπόθεση της Ελίζαμπεθ παρέμενε μια πληγή για την οικογένεια, αλλά πλέον δεν ήταν θαμμένη σε ένα συρτάρι.

Και ο Ρέιμοντ;

Δεν ήταν πια ο άντρας που περίμενε ακίνητος τον θάνατο.

Είχε ξαναβρεί τη φωνή του, είχε αρχίσει να περπατά με βοήθεια και περνούσε μεγάλο μέρος της ημέρας του στο ίδρυμα.

Ένα απόγευμα, καθώς καθόμασταν στον κήπο, μου έδωσε έναν μικρό φάκελο.

«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.

«Κάτι που ήθελα να σου δώσω από καιρό».

Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία.

Ήταν η πρώτη ημέρα που είχα φτάσει στην έπαυλη με τον Θεόδωρο. Κάποιος είχε τραβήξει τη φωτογραφία από μακριά, χωρίς να το γνωρίζω.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια χειρόγραφη φράση:

«Εκείνη την ημέρα νόμιζα πως μου έφεραν μια φροντίστρια. Δεν ήξερα ότι μου έφερναν την τελευταία μου ευκαιρία να ζήσω».

Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.

«Γιατί μου το δίνετε;»

Ο Ρέιμοντ κοίταξε τον Θεόδωρο, που έτρεχε στο γρασίδι.

«Για να θυμάσαι ότι μερικές φορές οι άνθρωποι που μας σώζουν δεν έρχονται με λευκές ιατρικές ποδιές. Έρχονται με άδεια πορτοφόλια, κουρασμένα μάτια και ένα μωρό στην αγκαλιά».

Έμεινα σιωπηλή.

Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.

Είχα δεχτεί εκείνη τη δουλειά επειδή χρειαζόμουν χρήματα για να μεγαλώσω το παιδί μου.

Δεν είχα φανταστεί ότι θα ανακάλυπτα μια οικογενειακή συνωμοσία, ότι θα βοηθούσα να αποκαλυφθεί μια σκοτεινή αλήθεια ή ότι θα γινόμουν μέρος μιας νέας αρχής για τόσους ανθρώπους.

Αλλά το μεγαλύτερο μάθημα δεν ήταν η περιουσία, η εξουσία ή η δικαιοσύνη.

Ήταν πως ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο και να είναι εντελώς μόνος.

Και μερικές φορές, αυτό που χρειάζεται περισσότερο δεν είναι ένας ακόμη γιατρός ή ένα ακόμη ακριβό φάρμακο.

Είναι κάποιος που θα καθίσει δίπλα του, θα του κρατήσει το χέρι και θα αρνηθεί να τον εγκαταλείψει.

Ο Ρέιμοντ είχε λάβει πέντε ημέρες ζωής.

Όμως εκείνο το βράδυ, ένα μωρό εννέα μηνών ακούμπησε πάνω στο στήθος του και του έδωσε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να του υποσχεθεί.

Μια δεύτερη ευκαιρία.

Και από τότε, κάθε φορά που ο Θεόδωρος άπλωνε τα χεράκια του προς τον Ρέιμοντ, εκείνος έλεγε την ίδια φράση:

«Εσύ δεν μου έσωσες μόνο τη ζωή, μικρέ μου. Μου θύμισες γιατί άξιζε να συνεχίσω να ζω».