θέλω να είσαι μόνη». Του έπιασα το χέρι. «Ούτε εγώ θέλω να είσαι μόνος. Αλλά δεν θα μείνουμε σε μια σχέση μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά». Έμεινε σιωπηλός. Ύστερα είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. «Μαμά, ο παππούς είχε δίκιο για τον μπαμπά». Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. «Μακάρι να μην είχε». Τις επόμενες ημέρες, οι δικηγόροι μας άρχισαν να οργανώνουν τις απαραίτητες διαδικασίες. Ο Ντάνιελ και η Τζένα θα έπρεπε να αποφασίσουν πώς θα χειρίζονταν τα κοινά τους οικονομικά, τα προσωπικά τους αντικείμενα και τη νομική πορεία του γάμου τους. Εγώ και ο Μαρκ θα έπρεπε να κάνουμε το ίδιο. Δεν υπήρχε μαγικός τρόπος να εξαφανιστούν τριάντα ένα χρόνια. Υπήρχε μόνο η αλήθεια και όλα όσα έπρεπε να γίνουν μετά από αυτήν. Κι όμως, κάτι δεν με άφηνε ήσυχη. Θυμόμουν εκείνο το τηλεφώνημα που είχα ακούσει πριν κλείσει ο Μαρκ την πόρτα του δωματίου. «Μην ανησυχείς. Θα το τακτοποιήσω». Δεν ήξερα σε ποιον μιλούσε. Δεν ήξερα τι ακριβώς εννοούσε. Αλλά είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ότι η σιωπή του δεν ήταν μόνο ντροπή. Ήταν φόβος. Και όταν ο δικηγόρος μου με κάλεσε λίγες ημέρες αργότερα για να με ρωτήσει αν είχα παρατηρήσει κάποια ασυνήθιστη οικονομική δραστηριότητα, κατάλαβα πως ίσως υπήρχε κάτι ακόμη που έπρεπε να μάθουμε. «Κάρολ, θέλω να σε ρωτήσω κάτι», είπε ο δικηγόρος μου στο τηλέφωνο. Καθόμουν στο γραφείο μου και προσπαθούσα να συγκεντρωθώ σε έναν λογαριασμό που έπρεπε να πληρώσω. «Τι συμβαίνει;» «Έχεις παρατηρήσει μεταφορές χρημάτων από κοινούς λογαριασμούς που δεν αναγνωρίζεις;» Έμεινα ακίνητη. «Έχω βρει χρεώσεις ξενοδοχείων και κάποιες ασυνήθιστες συναλλαγές. Αλλά δεν έχω ελέγξει ακόμη τα πάντα». «Θα ήθελα να τις καταγράψεις. Μην κάνεις καμία μεταφορά και μην προσπαθήσεις να αλλάξεις την κατάσταση των λογαριασμών χωρίς να μιλήσουμε πρώτα». «Υπάρχει λόγος που με ρωτάς;» Ακολούθησε μια μικρή παύση. «Θέλω να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχουν οικονομικές υποχρεώσεις που δεν γνωρίζεις». Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, έμεινα να κοιτάζω το γραφείο μου. Δεν είχα παντρευτεί έναν άντρα που είχε απλώς μια κρυφή σχέση. Είχα παντρευτεί έναν άνθρωπο που ίσως έκρυβε περισσότερα από όσα μπορούσα να φανταστώ. Εκείνο το βράδυ, κάθισα με τον Ντάνιελ και εξετάσαμε προσεκτικά τις οικονομικές πληροφορίες που είχαμε νόμιμη πρόσβαση να δούμε. Ο γιος μου είχε ήδη συγκεντρώσει τις κινήσεις του λογαριασμού που μοιραζόταν με την Τζένα. Εγώ είχα τις χρεώσεις της κοινής πιστωτικής μας κάρτας. Δεν ανακαλύψαμε κάποιο τεράστιο κρυφό περιουσιακό στοιχείο ούτε μια μυστηριώδη περιουσία που είχε εξαφανιστεί. Ανακαλύψαμε, όμως, ένα μοτίβο. Χρεώσεις ξενοδοχείων σε ημερομηνίες που ο Μαρκ είχε ισχυριστεί ότι εργαζόταν μέχρι αργά. Αγορές που δεν θυμόμουν να είχαμε κάνει. Μεταφορές που χρειαζόταν να εξηγηθούν. Κάθε μεμονωμένη συναλλαγή μπορούσε να έχει μια αθώα εξήγηση. Όλες μαζί, όμως, δημιουργούσαν ένα ερώτημα που δεν μπορούσαμε να αγνοήσουμε. Πού πήγαιναν τα χρήματα και ποιος γνώριζε γι’ αυτά; Ο Ντάνιελ είχε επίσης αρχίσει να εξετάζει τις οικονομικές του συμφωνίες με την Τζένα. «Μου είπε ότι είχε κάποια χρέη πριν από τον γάμο», είπε ένα βράδυ. «Αλλά δεν μου είπε ποτέ πόσα ήταν». «Ίσως ντρεπόταν». Με κοίταξε κουρασμένα. «Μαμά, ξέρεις τι με πονάει περισσότερο; Δεν είναι μόνο τα χρήματα. Είναι ότι κάθε φορά που πίστευα πως χτίζαμε κάτι μαζί, εκείνη κρατούσε ένα κομμάτι της ζωής της κρυφό από μένα». Δεν προσπάθησα να τον παρηγορήσω με εύκολες κουβέντες. Μερικές φορές, η αγάπη δεν χρειάζεται συμβουλές. Χρειάζεται απλώς κάποιον που να κάθεται δίπλα σου και να μην προσποιείται ότι όλα θα πάνε καλά αμέσως. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Μαρκ
Μέρος 9 από 18
0 comments:
Post a Comment