Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΒΙΝΣΕΝΤ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΤΟΥ…

Η πόρτα άνοιξε αργά και ο Ντάνιελ Ρέγιες μπήκε στο δωμάτιο.

Κρατούσε ένα μικρό μπουκάλι νερό και είχε ακόμη τα ίδια ρούχα που φορούσε την ώρα του ατυχήματος. Το πρόσωπό του ήταν κουρασμένο, ενώ τα χέρια του είχαν μικρές γρατζουνιές από την προσπάθεια να με βοηθήσει να βγω από το αεροπλάνο.

«Άννα… πώς αισθάνεσαι;» με ρώτησε.

Προσπάθησα να χαμογελάσω.

«Καλύτερα τώρα. Σε ευχαριστώ».

Ο Ντάνιελ έγνεψε και πλησίασε λίγο περισσότερο.

«Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς. Έπρεπε να σε βγάλουμε από εκεί μέσα».

Ο Βίνσεντ στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι μου. Δεν είχε κινηθεί από τη θέση του, αλλά το βλέμμα του είχε παγώσει.

«Νομίζω ότι η γυναίκα μου χρειάζεται ξεκούραση», είπε κοφτά.

Ο Ντάνιελ γύρισε προς το μέρος του.

«Το καταλαβαίνω. Ήθελα απλώς να βεβαιωθώ ότι είναι καλά».

«Τώρα που το διαπίστωσες, μπορείς να φύγεις».

«Βίνσεντ», τον διέκοψα.

Η φωνή μου ήταν αδύναμη, αλλά αρκετή για να σταματήσει.

«Ο Ντάνιελ είναι εδώ επειδή με βοήθησε όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε να με βγάλει από εκεί».

Ο Βίνσεντ έσφιξε τα δόντια του.

«Δεν χρειάζεται να μου το υπενθυμίζεις».

«Τότε μην του μιλάς σαν να έκανε κάτι κακό».

Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς δεν είπε τίποτα.

Ο Ντάνιελ προσπάθησε να μην εμπλακεί στη συζήτησή μας.

«Δεν θέλω να δημιουργήσω πρόβλημα. Θα σας αφήσω να ξεκουραστείτε».

Πριν φύγει, όμως, γύρισε προς εμένα.

«Αν χρειαστείς οτιδήποτε, ζήτησε από τη νοσοκόμα να με ειδοποιήσει. Θα βρίσκομαι κοντά».

Τον ευχαρίστησα με ένα νεύμα.

Μόλις έκλεισε η πόρτα, ο Βίνσεντ άρχισε να περπατά νευρικά μέσα στο δωμάτιο.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί του δείχνεις τόση εμπιστοσύνη».

Τον κοίταξα.

«Επειδή όταν χρειαζόμουν βοήθεια, εκείνος ήταν εκεί».

«Άννα, ήμουν έξω και προσπαθούσα να βοηθήσω τη Σοφία!»

«Και εγώ ήμουν μέσα, Βίνσεντ. Μόνη μου. Παγιδευμένη. Με το παιδί μας στην κοιλιά μου».

«Σου είχα πει ότι θα επέστρεφα!»

«Αλλά δεν επέστρεψες».

Οι λέξεις έπεσαν ανάμεσά μας σαν πέτρες.

Ο Βίνσεντ σταμάτησε να περπατά. Για πρώτη φορά, φαινόταν να μην ξέρει πώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

«Δεν ήθελα να σου συμβεί τίποτα», είπε τελικά.

«Δεν έχει σημασία τι ήθελες. Σημασία έχει τι έκανες».

Γύρισε το πρόσωπό του αλλού.

Εκείνη τη στιγμή, η νοσοκόμα επέστρεψε για να ελέγξει τις εξετάσεις μου. Μου είπε ότι έπρεπε να παραμείνω στο νοσοκομείο και να ξεκουραστώ, καθώς οι γιατροί ήθελαν να παρακολουθούν στενά την κατάστασή μου και το μωρό.

Ο Βίνσεντ αμέσως προσφέρθηκε να φροντίσει τα πάντα.

«Θα κανονίσω το καλύτερο δωμάτιο. Θα φέρω τους καλύτερους γιατρούς. Δεν θα σου λείψει τίποτα».

Τον κοίταξα κουρασμένη.

«Δεν χρειάζομαι το καλύτερο δωμάτιο. Χρειάζομαι να ξέρω ότι μπορώ να εμπιστευτώ τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μου».

Δεν απάντησε.

Αργότερα, όταν έμεινα μόνη για λίγα λεπτά, κοίταξα έξω από το παράθυρο. Τα φώτα της πόλης είχαν αρχίσει να ανάβουν και το δωμάτιο είχε βυθιστεί σε μια παράξενη ησυχία.

Έβαλα το χέρι μου στην κοιλιά μου.

«Θα σε προστατεύσω», ψιθύρισα στο μωρό μου. «Ό,τι κι αν χρειαστεί».

Δεν ήξερα ακόμη πώς θα εξελισσόταν η ζωή μου. Δεν ήξερα τι θα γινόταν με τον γάμο μου ή τι θα σήμαινε για το μέλλον μας εκείνη η νύχτα.

Αλλά ήξερα πως δεν μπορούσα να συνεχίσω να προσποιούμαι ότι τίποτα δεν είχε συμβεί.

Και το επόμενο πρωί, όταν ο Βίνσεντ επέστρεψε στο δωμάτιο, κρατούσε ένα έγγραφο στα χέρια του.

«Άννα, πρέπει να μιλήσουμε για κάτι», είπε.

Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.

Και αυτή τη φορά, ένιωσα ότι δεν επρόκειτο απλώς για άλλη μία συγγνώμη…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ  5   ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ