ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΜΑΘΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΒΙΝΣΕΝΤ…

Οι πόρτες του ασθενοφόρου έκλεισαν και ο ήχος της σειρήνας σκέπασε τα πάντα.

Ήμουν ξαπλωμένη στο φορείο, με τα χέρια μου σφιχτά πάνω στην κοιλιά μου. Κάθε λακκούβα στον δρόμο με έκανε να μορφάζω από τον πόνο.

«Σας παρακαλώ… το μωρό μου», ψιθύρισα.

Μια διασώστρια έσκυψε προς το μέρος μου.

«Προσπαθήστε να μείνετε ήρεμη. Θα φτάσουμε σύντομα στο νοσοκομείο».

Ήθελα να την πιστέψω. Ήθελα να πιστέψω ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Όμως μέσα μου υπήρχε ένας φόβος που δεν μπορούσα να ελέγξω.

Δεν με τρόμαζε πια μόνο ο θάνατος. Με τρόμαζε η σκέψη ότι μπορεί να μην προλάβαινα να κρατήσω ποτέ το παιδί μου στην αγκαλιά μου.

Όταν φτάσαμε, οι γιατροί με μετέφεραν αμέσως στα επείγοντα. Άκουγα τις φωνές τους, τις οδηγίες τους, τα βήματα που αντηχούσαν στον διάδρομο.

«Πόσων μηνών είναι;»

«Επτά», απάντησα με δυσκολία.

«Έχετε αιμορραγία;»

«Δεν ξέρω. Απλώς πονάω πολύ».

Μια νοσοκόμα μου έπιασε το χέρι.

«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε».

Με μετέφεραν για εξετάσεις. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωθα εντελώς ανήμπορη. Δεν μπορούσα να προστατεύσω τον εαυτό μου, ούτε να ξέρω τι συνέβαινε μέσα στο σώμα μου.

Και τότε, μέσα σε εκείνη τη σιωπή, σκέφτηκα τον Βίνσεντ.

Πού βρισκόταν; Είχε έρθει πίσω; Είχε ρωτήσει για το παιδί μας;

Λίγο αργότερα, η πόρτα άνοιξε.

Ήταν εκείνος.

Το κοστούμι του ήταν λερωμένο και το πρόσωπό του έδειχνε εξαντλημένο. Πλησίασε το κρεβάτι μου με γρήγορα βήματα.

«Άννα…»

Δεν του απάντησα.

«Πώς είσαι; Τι είπαν οι γιατροί;»

«Ακόμη περιμένω».

Προσπάθησε να μου πιάσει το χέρι, αλλά το τράβηξα απαλά.

«Μη με αγγίζεις».

Σταμάτησε.

«Ξέρω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου».

Τον κοίταξα στα μάτια.

«Θυμωμένη; Βίνσεντ, με άφησες μέσα σε ένα αεροπλάνο γεμάτο καπνό. Ήξερες ότι ήμουν παγιδευμένη. Ήξερες ότι κουβαλούσα το παιδί σου».

«Η Σοφία είχε τραυματιστεί σοβαρά».

«Κι εγώ ήμουν επτά μηνών έγκυος!»

Η φωνή μου έσπασε. Δεν είχα πια τη δύναμη να κρατήσω όσα ένιωθα μέσα μου.

«Δεν σου ζητούσα να διαλέξεις ποια γυναίκα αγαπάς περισσότερο. Σου ζητούσα να μη με αφήσεις να πεθάνω».

Ο Βίνσεντ χαμήλωσε το βλέμμα.

Για πρώτη φορά, δεν είχε έτοιμη απάντηση.

Λίγα λεπτά αργότερα, ένας γιατρός μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας τον φάκελό μου. Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.

«Κυρία Μορέτι, έχουμε ολοκληρώσει τις πρώτες εξετάσεις».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Το μωρό μου;»

Ο γιατρός πλησίασε.

«Θα χρειαστεί να παραμείνετε υπό στενή παρακολούθηση. Υπάρχουν ενδείξεις ότι το σώμα σας έχει υποστεί έντονο στρες από το ατύχημα. Προς το παρόν, πρέπει να ξεκουραστείτε και να αποφύγετε οποιαδήποτε ένταση».

«Είναι καλά;» επέμεινα.

Ο γιατρός με κοίταξε προσεκτικά.

«Αυτή τη στιγμή, θα συνεχίσουμε να το παρακολουθούμε. Δεν θέλω να σας δώσω υποσχέσεις πριν έχουμε πλήρη εικόνα».

Έκλεισα τα μάτια μου.

Ο Βίνσεντ πλησίασε αμέσως.

«Θα μείνω εδώ. Δεν θα φύγω».

Δεν του απάντησα.

Γιατί υπήρχε κάτι που είχε ήδη αλλάξει μέσα μου. Μπορεί να βρισκόμασταν ακόμη στο ίδιο δωμάτιο, να φορούσα ακόμη τη βέρα του και να περίμενα το παιδί μας, αλλά δεν ένιωθα πια ότι μπορούσα να στηριχτώ πάνω του.

Λίγο αργότερα, ρώτησα κάτι που φαινόταν να τον αιφνιδιάζει.

«Πού είναι ο Ντάνιελ;»

Ο Βίνσεντ σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Γιατί ρωτάς γι' αυτόν;»

«Επειδή αυτός με έβγαλε από το αεροπλάνο».

Το σαγόνι του σφίχτηκε.

«Θα τον ευχαριστήσουμε αργότερα. Τώρα πρέπει να συγκεντρωθείς στην υγεία σου».

Τον κοίταξα σιωπηλή.

Δεν ήθελα να μαλώσω ξανά. Δεν είχα κουράγιο να του εξηγήσω ότι ο άνθρωπος που εκείνος αποκαλούσε απλώς μηχανικό είχε κάνει για μένα κάτι που ο ίδιος δεν είχε κάνει.

Και τότε η πόρτα άνοιξε ξανά.

Μια νοσοκόμα μπήκε και με ενημέρωσε ότι υπήρχε κάποιος που ήθελε να με δει.

«Ποιος είναι;» ρώτησα.

«Ο κύριος Ντάνιελ Ρέγιες».

Γύρισα προς τον Βίνσεντ.

Το πρόσωπό του είχε αλλάξει.

Και κατάλαβα ότι η παρουσία του Ντάνιελ σε εκείνο το δωμάτιο ίσως να άνοιγε μια συζήτηση που ο Βίνσεντ δεν ήθελε καθόλου να κάνει…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ  4   ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ