Η ΕΞΟΔΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ…

Ο Ντάνιελ Ρέγιες με κρατούσε από το μπράτσο, προσπαθώντας να με οδηγήσει προς το στενό άνοιγμα που είχε αποκαλύψει κάτω από το μεταλλικό πάνελ.

«Πρέπει να βιαστούμε, Άννα! Δεν έχουμε πολύ χρόνο!»

Προσπάθησα να σκύψω, αλλά ένας δυνατός πόνος με ανάγκασε να σταματήσω. Έσφιξα την κοιλιά μου και πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Δεν μπορώ… Πονάω πολύ».

Ο Ντάνιελ γονάτισε αμέσως μπροστά μου.

«Άκουσέ με. Θα σε βοηθήσω. Αλλά πρέπει να κάνεις ακριβώς ό,τι σου λέω».

Δεν τον γνώριζα καλά. Ήξερα μόνο ότι εργαζόταν ως μηχανικός και ότι είχε επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για να ελέγξει ορισμένα τεχνικά ζητήματα. Εκείνη τη στιγμή, όμως, ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε μείνει δίπλα μου.

«Το μωρό μου…» ψιθύρισα.

«Θα προσπαθήσουμε να βγούμε και οι δύο ασφαλείς. Κράτα το χέρι μου».

Με βοήθησε να περάσω από το στενό άνοιγμα. Το μέταλλο πίεζε τους ώμους μου και η κοιλιά μου δυσκόλευε κάθε κίνηση. Πίσω μας, ο καπνός είχε γίνει τόσο πυκνός που μετά βίας μπορούσα να δω την καμπίνα.

Κάποια στιγμή, άκουσα έναν δυνατό θόρυβο.

«Τι ήταν αυτό;» ρώτησα τρομοκρατημένη.

«Μην κοιτάς πίσω. Συνέχισε!»

Ο Ντάνιελ προχώρησε πρώτος και μου έδωσε το χέρι του. Με τράβηξε προσεκτικά, μέχρι που κατάφερα να βγω από το άνοιγμα.

Ο κρύος αέρας χτύπησε το πρόσωπό μου.

Για πρώτη φορά μετά την αναγκαστική προσγείωση, μπορούσα να αναπνεύσω χωρίς να πνίγομαι από τον καπνό.

Αλλά δεν ήμασταν ακόμη ασφαλείς.

«Πρέπει να απομακρυνθούμε από το αεροπλάνο», είπε ο Ντάνιελ.

Προσπάθησα να περπατήσω, όμως τα πόδια μου έτρεμαν. Εκείνος πέρασε το χέρι μου πάνω από τους ώμους του και με στήριξε.

«Πού είναι ο Βίνσεντ;» τον ρώτησα.

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως.

«Δεν ξέρω».

«Έβγαλε τη Σοφία πρώτα. Μου υποσχέθηκε ότι θα επέστρεφε».

Ο μηχανικός με κοίταξε για μια στιγμή. Δεν έκανε κανένα σχόλιο. Ίσως είχε καταλάβει περισσότερα απ' όσα ήθελα να παραδεχτώ.

Καθώς απομακρυνόμασταν, είδα ανθρώπους να τρέχουν προς το σημείο της προσγείωσης. Κάποιοι φώναζαν, άλλοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους τραυματισμένους επιβάτες.

Και τότε τον είδα.

Ο Βίνσεντ στεκόταν κοντά στη Σοφία. Την κρατούσε από τους ώμους, ενώ ένας διασώστης εξέταζε το τραύμα στο κεφάλι της.

Το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό μου.

Για μια στιγμή, έμεινε ακίνητος.

«Άννα!»

Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.

Δεν ξέρω αν ήταν ανακούφιση ή έκπληξη αυτό που είδα στο πρόσωπό του. Ξέρω μόνο ότι εγώ δεν ένιωσα την ανάγκη να τρέξω στην αγκαλιά του.

Ο Ντάνιελ με κρατούσε ακόμη όρθια.

«Είσαι καλά;» φώναξε ο Βίνσεντ.

Τον κοίταξα χωρίς να απαντήσω.

«Το μωρό;» ρώτησε ξανά.

«Δεν ξέρω», είπα τελικά. «Προσπάθησα να βγω μόνη μου. Εσύ δεν γύρισες».

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Άννα, σου είπα ότι θα επέστρεφα. Η Σοφία αιμορραγούσε! Έπρεπε να τη βγάλω έξω!»

«Κι εγώ αιμορραγούσα μέσα μου από τον φόβο ότι θα χάσω το παιδί μας».

Δεν φώναξα. Δεν έκλαψα.

Ίσως αυτό να τον έκανε να καταλάβει πόσο βαθιά με είχε πληγώσει.

Πριν προλάβει να απαντήσει, ένας διασώστης πλησίασε και με ρώτησε αν είχα πόνους ή αιμορραγία. Έβαλα το χέρι μου στην κοιλιά μου και του είπα για τον έντονο πόνο που ένιωθα.

«Πρέπει να μεταφερθεί αμέσως στο νοσοκομείο», είπε.

Ο Ντάνιελ βοήθησε τους διασώστες να με τοποθετήσουν στο φορείο.

Ο Βίνσεντ προσπάθησε να πλησιάσει.

«Θα έρθω μαζί σου».

Τον κοίταξα.

«Δεν χρειάζεται να αφήσεις ξανά τη Σοφία για χάρη μου».

Έμεινε σιωπηλός.

Καθώς με απομάκρυναν, γύρισα για μια τελευταία φορά το κεφάλι μου. Ο Ντάνιελ στεκόταν λίγο πιο πίσω, με το πρόσωπό του γεμάτο ανησυχία.

Ήταν ένας σχεδόν άγνωστος άνθρωπος που είχε ρισκάρει τη ζωή του για να με βγάλει από εκείνο το αεροπλάνο.

Και ο άντρας που είχα παντρευτεί, ο πατέρας του παιδιού μου, είχε επιλέξει να φύγει χωρίς εμένα.

Δεν ήξερα ακόμη τι θα συνέβαινε στο νοσοκομείο. Δεν ήξερα αν το μωρό μου ήταν ασφαλές.

Αλλά είχα αρχίσει να καταλαβαίνω κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Η ζωή μου δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει σε αυτό που ήταν πριν από εκείνη την πτήση.

Και ο Βίνσεντ δεν είχε ιδέα πόσο βαθιά θα άλλαζαν όλα…

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ  3   ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ