ΜΕΡΟΣ 1 – «ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ!» ΜΟΥ ΕΙΠΕ… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ!
Το τηλεφώνημα που δέχτηκα λίγο μετά την επιστροφή μου από μια στρατιωτική αποστολή στο εξωτερικό ήταν το χειρότερο της ζωής μου.
«Είστε ο σύζυγος της Τέσα;» με ρώτησε μια άγνωστη γυναικεία φωνή.
«Ναι. Τι συνέβη;»
«Η σύζυγός σας βρίσκεται στο νοσοκομείο και λαμβάνει εντατική ιατρική φροντίδα. Είναι ζωντανή, αλλά πρέπει να έρθετε αμέσως.»
Δεν περίμενα να ακούσω τίποτα άλλο. Άρπαξα τα κλειδιά μου και έφυγα.
Είχα περάσει μήνες μακριά από τη γυναίκα μου. Κάθε βράδυ μιλούσαμε στο τηλέφωνο και μετρούσαμε τις ημέρες μέχρι να επιστρέψω.
Η Τέσα ήταν έγκυος και περιμέναμε με ανυπομονησία το πρώτο μας παιδί.
Είχαμε διαλέξει πιθανά ονόματα, είχαμε συζητήσει πώς θα διακοσμούσαμε το παιδικό δωμάτιο και είχα αγοράσει ένα μικροσκοπικό ζευγάρι παπούτσια για να της κάνω έκπληξη.
Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, μια νοσοκόμα με οδήγησε στην εντατική.
Και τότε την είδα.
Η Τέσα ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, περικυκλωμένη από ιατρικά μηχανήματα. Είχε σοβαρούς τραυματισμούς και έναν ειδικό νάρθηκα στον αυχένα.
Πλησίασα και της έπιασα το χέρι.
«Τέσα… αγάπη μου, είμαι εδώ. Γύρισα.»
Δεν άνοιξε τα μάτια της.
Ένας γιατρός πλησίασε.
«Είστε ο σύζυγός της;»
«Ναι. Πείτε μου τι συμβαίνει.»
«Η κατάστασή της είναι σοβαρή. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τη σταθεροποιήσουμε.»
Κατάπια δύσκολα.
«Και το μωρό μας;»
Ο γιατρός χαμήλωσε το βλέμμα.
«Λυπάμαι πάρα πολύ. Το μωρό δεν επέζησε.»
Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν.
Το παιδί μας δεν θα ερχόταν ποτέ στον κόσμο.
Για μήνες ονειρευόμουν τη στιγμή που θα το κρατούσα στην αγκαλιά μου. Τώρα όλα είχαν χαθεί.
Όμως υπήρχε κάτι που έπρεπε να μάθω.
«Γιατρέ, τι ακριβώς συνέβη στη γυναίκα μου;»
Ο γιατρός δίστασε.
«Οι συνθήκες του τραυματισμού της δεν είναι απολύτως ξεκάθαρες. Υπάρχουν ευρήματα που μας κάνουν να εξετάζουμε το ενδεχόμενο να μην πρόκειται για ένα συνηθισμένο ατύχημα.»
«Δηλαδή κάποιος της έκανε κακό;»
«Δεν μπορούμε ακόμη να καταλήξουμε σε συμπέρασμα. Έχουμε ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές.»
Βγήκα στον διάδρομο αναζητώντας απαντήσεις.
Και τότε τους είδα.
Ο πεθερός μου στεκόταν κοντά στην αίθουσα αναμονής, περιτριγυρισμένος από τους οκτώ γιους του.
Τα αδέλφια της Τέσα.
Μιλούσαν μεταξύ τους και γελούσαν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα σοβαρό.
Μόλις με είδαν, σταμάτησαν.
Πλησίασα τον πατέρα της.
«Τι συνέβη στην Τέσα;»
Με κοίταξε αδιάφορα.
«Είχε ένα ατύχημα.»
«Τι είδους ατύχημα;»
«Έπεσε.»
«Πού; Πώς;»
Αναστέναξε εκνευρισμένος.
«Έχει σημασία τώρα; Οι γιατροί την περιθάλπουν.»
Δεν μπορούσα να πιστέψω την ψυχρότητά του.
«Η γυναίκα μου βρίσκεται στην εντατική! Το παιδί μας πέθανε! Και μου λες ότι δεν έχει σημασία;»
Ένας από τους αδελφούς της κούνησε το κεφάλι.
«Ηρέμησε. Μην κάνεις σκηνή.»
Ένας άλλος γέλασε.
«Αν ήσουν εδώ αντί να εξαφανίζεσαι στο εξωτερικό, ίσως να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα.»
Έσφιξα τα δόντια μου.
Είχα υπηρετήσει μακριά από τη γυναίκα μου για μήνες, αλλά ποτέ δεν είχα σταματήσει να τη σκέφτομαι.
Και τώρα αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν την απουσία μου για να με κατηγορήσουν.
«Θέλω να μου πεις τι συνέβη πριν φτάσει στο νοσοκομείο», είπα στον πεθερό μου.
Εκείνος σταύρωσε τα χέρια.
«Σου είπα. Γλίστρησε και έπεσε. Αυτή είναι η ιστορία.»
«Η ιστορία;»
«Κατάλαβες πολύ καλά.»
Ένας από τους γιους του έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Τι θα κάνεις; Θα καλέσεις τους στρατιωτικούς φίλους σου;»
Ένας άλλος πρόσθεσε γελώντας:
«Ίσως μας κάνει μάθημα πειθαρχίας!»
Τότε ο πεθερός μου πλησίασε και κοίταξε τη στρατιωτική μου στολή.
«Άκου προσεκτικά. Αυτή η οικογένεια έχει γνωριμίες. Εσύ δεν έχεις κανέναν.»
Έμεινα σιωπηλός.
Εκείνος χαμογέλασε ειρωνικά.
«Είσαι απλώς ένας στρατιώτης. Κανένας σημαντικός άνθρωπος δεν πρόκειται να έρθει να σε υπερασπιστεί.»
Οι οκτώ γιοι του ξέσπασαν σε γέλια.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και τον κοίταξα στα μάτια.
«Έχεις δίκιο. Είμαι στρατιώτης. Αλλά κάνεις ένα τρομερό λάθος αν πιστεύεις ότι είμαι μόνος μου.»
Το χαμόγελό του δεν εξαφανίστηκε αμέσως.
«Με απειλείς;»
«Όχι. Θέλω μόνο να μάθω την αλήθεια.»
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το τηλέφωνό του χτύπησε.
Κοίταξε την οθόνη και συνοφρυώθηκε.
Δεν απάντησε.
Σχεδόν αμέσως άρχισαν να χτυπούν και τα τηλέφωνα των γιων του.
Αντάλλαξαν ανήσυχες ματιές.
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε ένας από αυτούς.
Κανείς δεν απάντησε.
Και τότε άνοιξαν οι μεγάλες γυάλινες πόρτες του νοσοκομείου.
Αρκετοί αστυνομικοί μπήκαν μαζί με ερευνητές και κατευθύνθηκαν προς το μέρος μας.
Ο πεθερός μου ίσιωσε το σακάκι του.
«Μπορώ να σας βοηθήσω, κύριοι;» ρώτησε προσπαθώντας να δείχνει ήρεμος.
Ένας ερευνητής στάθηκε μπροστά του.
«Βρισκόμαστε εδώ για να εξετάσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε η κυρία Τέσα.»
«Μα ήταν απλώς ένα ατύχημα!» απάντησε εκείνος.
Ο ερευνητής τον κοίταξε σταθερά.
«Αν ήταν ατύχημα, τότε θα μας εξηγήσετε τι ακριβώς συνέβη.»
Για πρώτη φορά, κανείς από τους οκτώ γιους δεν γελούσε.
Εκείνη τη στιγμή, μια νοσοκόμα πλησίασε.
«Κύριε, η σύζυγός σας ξύπνησε. Σας ζητάει.»
Έτρεξα στο δωμάτιό της.
Η Τέσα είχε ανοίξει τα μάτια της. Μόλις με είδε, άρχισε να κλαίει.
«Είσαι εδώ…»
«Φυσικά και είμαι, αγάπη μου.»
Έσφιξε το χέρι μου.
«Φοβόμουν ότι δεν θα προλάβαινες να γυρίσεις.»
Της χάιδεψα απαλά τα μαλλιά.
«Δεν θα σε αφήσω μόνη.»
Για λίγα λεπτά δεν μιλήσαμε.
Ύστερα κοίταξε προς την πόρτα.
«Ο πατέρας μου και τα αδέλφια μου είναι εδώ;»
«Ναι. Οι ερευνητές μιλούν μαζί τους.»
Έκλεισε τα μάτια της και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της.
«Καλά κάνουν…»
Έσκυψα κοντά της.
«Τέσα, δεν χρειάζεται να μου εξηγήσεις τίποτα τώρα. Πρέπει πρώτα να αναρρώσεις.»
Εκείνη κούνησε αργά το κεφάλι.
«Πρέπει να μάθεις την αλήθεια.»
«Σε ακούω.»
Με κοίταξε φοβισμένη.
«Σου είπαν ότι έπεσα, έτσι δεν είναι;»
Η καρδιά μου σφίχτηκε.
«Ναι. Αυτό μου είπε ο πατέρας σου.»
Η Τέσα έσφιξε τα δάχτυλά μου.
Και ψιθύρισε:
«Δεν ήταν ατύχημα…»
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Τότε τι συνέβη, αγάπη μου;»
Κοίταξε ξανά την πόρτα και πήρε μια δύσκολη ανάσα.
«Πριν συμβεί αυτό, ο πατέρας μου συγκέντρωσε και τα οκτώ αδέλφια μου. Ήθελε να με αναγκάσει να συμφωνήσω σε κάτι.»
«Σε τι πράγμα;»
Η Τέσα δίστασε.
«Ήθελαν κάτι που ανήκε σε εμένα. Κάτι που ο πατέρας μου πίστευε ότι είχε κάθε δικαίωμα να πάρει.»
«Και εσύ αρνήθηκες;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Ναι… και όταν αρνήθηκα, ο πατέρας μου είπε ότι θα το μετάνιωνα.»
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η ιστορία που μου είχαν παρουσιάσει δεν ήταν παρά η αρχή ενός πολύ μεγαλύτερου μυστικού.
ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 2: Η ΤΕΣΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΟΚΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΗΣ ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ!
0 comments:
Post a Comment