«Ο Νικόλας Ήξερε τη Σοφία Πριν από τον Ανδρέα» — Ένα Παλιό Γράμμα Αποκαλύπτει ότι Η Γνωριμία τους Δεν Ήταν Τόσο Τυχαία Όσο Πίστευε για Δεκαετίες
Η Σοφία διάβασε την πρόταση ξανά και ξανά.
«Ήξερε τη Σοφία πριν από τον Ανδρέα.»
Δεν καταλάβαινε.
«Πώς;»
Η Ελένη κάθισε απέναντί της.
«Διάβασέ το.»
Το γράμμα έλεγε ότι ο Νικόλας είχε δει τη Σοφία μήνες πριν από εκείνη τη μέρα στον σταθμό.
Δεν την είχε γνωρίσει.
Απλώς την είχε δει.
Ήταν κόρη ενός άντρα που είχε βοηθήσει τον Νικόλα σε μια δύσκολη περίοδο.
Ο πατέρας της Σοφίας είχε δώσει στον Νικόλα φαγητό και καταφύγιο όταν τον κυνηγούσαν.
Ο Νικόλας δεν το ξέχασε ποτέ.
Και όταν είδε τον Ανδρέα να την ερωτεύεται, ήξερε ότι εκείνη ήταν άνθρωπος που μπορούσε να του δώσει μια ζωή γεμάτη ασφάλεια.
Αλλά υπήρχε κάτι ακόμα.
Ο Νικόλας έγραφε:
«Αδελφέ μου, ίσως κάποια μέρα αναρωτηθείς γιατί δεν γύρισα.
Η αλήθεια είναι ότι είχα την ευκαιρία.
Μπορούσα να επιστρέψω.
Αλλά υπήρχε ένας άνθρωπος που ήθελε να εκδικηθεί εμένα και όποιον με βοηθούσε.
Κι εγώ δεν μπορούσα να ρισκάρω τη ζωή της γυναίκας που αγαπάς.»
Η Σοφία σταμάτησε.
«Τη γυναίκα που αγαπάς.»
Δεν ήξερε τι να αισθανθεί.
Όλη της τη ζωή πίστευε ότι η ιστορία της με τον Ανδρέα ξεκίνησε από μια τυχαία συνάντηση.
Τώρα ανακάλυπτε ότι ο Νικόλας είχε παίξει έναν μικρό ρόλο στην αρχή της.
Συνέχισε.
«Εσύ πάντα πίστευες ότι τη βρήκες τυχαία.
Δεν ήταν έτσι.
Εγώ είχα πει στον Ανδρέα να πάει στον σταθμό εκείνη την ημέρα.
Ήξερα ότι θα βρισκόταν εκεί.»
Η Σοφία πάγωσε.
«Τι;»
Ο εγγονός της την κοίταξε.
«Γιαγιά…»
Εκείνη δεν μιλούσε.
Ο Νικόλας είχε οδηγήσει τον Ανδρέα στον σταθμό.
Ο Ανδρέας πίστευε ότι πήγαινε για ένα γράμμα.
Στην πραγματικότητα, ο Νικόλας ήθελε να τον κάνει να γνωρίσει τη Σοφία.
«Άρα ο γάμος μας…»
Η φράση έμεινε στη μέση.
Η Ελένη της είπε:
«Μην το βλέπεις έτσι.»
«Πώς να το δω;»
«Ο Νικόλας απλώς σας έφερε στον ίδιο δρόμο. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που σε αγάπησε.»
Η Σοφία έκλεισε τα μάτια.
Για πρώτη φορά, ένιωσε ότι γνώριζε μια άλλη πλευρά του άντρα που είχε αγαπήσει όλη της τη ζωή.
Όταν επέστρεψε στο σπίτι, ο Ανδρέας την περίμενε.
Δεν ρώτησε τίποτα.
Η Σοφία κάθισε δίπλα του.
Έβγαλε το γράμμα.
Το ακούμπησε μπροστά του.
«Το διάβασα.»
Ο Ανδρέας δεν μίλησε.
«Ήξερες;»
«Ναι.»
«Όλα αυτά τα χρόνια;»
«Ναι.»
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Γιατί φοβόμουν ότι θα πίστευες πως η αγάπη μας ήταν αποτέλεσμα σχεδίου.»
Η Σοφία τον κοίταξε.
«Ήταν;»
Ο Ανδρέας δάκρυσε.
«Όχι.»
«Τότε γιατί φοβήθηκες;»
«Γιατί ήθελα να πιστεύεις ότι σε διάλεξα μόνος μου.»
Η Σοφία έπιασε το χέρι του.
«Με διάλεξες.»
«Ναι.»
«Και με αγάπησες.»
«Περισσότερο από οτιδήποτε.»
Εκείνη χαμογέλασε.
«Τότε δεν έχει σημασία ποιος μας έφερε στον ίδιο δρόμο.»
Ο Ανδρέας άρχισε να κλαίει.
«Σ' αγαπώ ακόμα.»
«Το ξέρω.»
«Μετά από εβδομήντα οκτώ χρόνια;»
«Ειδικά μετά από εβδομήντα οκτώ χρόνια.»
Αλλά το γράμμα είχε ακόμα μία σελίδα.
Και αυτή η σελίδα αποκάλυπτε κάτι που θα άλλαζε ξανά τα πάντα.
Ο Νικόλας έγραφε:
«Αν κάποτε διαβάσετε αυτό το γράμμα μαζί, τότε πρέπει να μάθετε ποιος πραγματικά με πρόδωσε.»
Και κάτω από αυτή τη φράση υπήρχε ένα όνομα.
Ένα όνομα που κανείς τους δεν περίμενε.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 التعليقات:
إرسال تعليق