«Για 78 Χρόνια Κοιμόμασταν Κρατώντας Ο Ένας το Χέρι του Άλλου — Εκείνο το Πρωί, το Χέρι του Ήταν Ακίνητο»
Η Σοφία κατάλαβε πριν καν φωνάξει.
Ο Ανδρέας είχε φύγει ήσυχα.
Στο σπίτι τους.
Στο κρεβάτι τους.
Με το χέρι του δίπλα στο δικό της.
Δεν υπήρξε φόβος.
Δεν υπήρξε μοναξιά.
Μόνο σιωπή.
Η Σοφία κράτησε το χέρι του.
«Είμαι εδώ.»
Δεν απάντησε.
«Το κράτησα όπως μου ζήτησες.»
Τον φίλησε στο μέτωπο.
«Δεν σε άφησα.»
Η οικογένεια έφτασε.
Τα παιδιά έκλαψαν.
Τα εγγόνια αγκαλιάστηκαν.
Και όλοι μιλούσαν για τον ίδιο άνθρωπο.
Για τον άντρα που δούλευε μέχρι να ματώσουν τα χέρια του.
Για τον πατέρα που δεν φώναξε ποτέ.
Για τον παππού που είχε πάντα μια ιστορία.
Για τον σύζυγο που κρατούσε το χέρι της γυναίκας του κάθε βράδυ.
Την επόμενη ημέρα η Σοφία πήρε το τετράδιο.
Το άνοιξε.
Βρήκε την τελευταία σελίδα.
«Μόνο όταν δεν θα μπορώ να της το πω ο ίδιος.»
Άρχισε να διαβάζει.
«Σοφία,
αν διαβάζεις αυτή τη σελίδα, τότε μάλλον κρατάς ακόμα το χέρι μου.
Σε παρακαλώ, μην το αφήσεις αμέσως.
Άφησέ με να φύγω γνωρίζοντας ότι το κράτησες μέχρι το τέλος.»
Η Σοφία έκλεισε τα μάτια.
Συνέχισε.
«Πέρασαν εβδομήντα οκτώ χρόνια.
Κάποιοι θα πουν ότι είχαμε τύχη.
Κάποιοι ότι είχαμε υπομονή.
Κάποιοι ότι είχαμε μυστικά.»
Η Σοφία χαμογέλασε μέσα στα δάκρυά της.
«Είχαμε όλα αυτά.
Αλλά πάνω απ' όλα, είχαμε επιλογή.
Κάθε φορά που μπορούσαμε να φύγουμε, μείναμε.
Κάθε φορά που μπορούσαμε να θυμώσουμε, μιλήσαμε.
Κάθε φορά που πληγωθήκαμε, προσπαθήσαμε ξανά.»
Σταμάτησε.
Και διάβασε την τελευταία παράγραφο.
«Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι μετά από αυτή τη ζωή.
Αν υπάρχει, θα σε περιμένω.
Αν δεν υπάρχει, τότε μου αρκεί ότι είχα αυτή.»
Η Σοφία έκλαψε.
Και τότε μπήκε στο δωμάτιο η μικρότερη δισέγγονή τους.
Το κοριτσάκι κάθισε δίπλα της.
«Γιαγιά Σοφία;»
«Ναι, αγάπη μου;»
«Ο παππούς θα γυρίσει;»
Η Σοφία κοίταξε το παιδί.
Δεν της είπε ψέματα.
«Όχι.»
«Τότε γιατί χαμογελάς;»
Η Σοφία κοίταξε το άδειο μαξιλάρι.
«Γιατί είχα την τύχη να τον έχω.»
Το κορίτσι πήρε το χέρι της.
«Θα είσαι μόνη τώρα;»
Η Σοφία χαμογέλασε.
«Όχι.»
«Γιατί;»
«Γιατί έχω εσάς.»
Και για πρώτη φορά μετά από εβδομήντα οκτώ χρόνια, η Σοφία κοιμήθηκε μόνη.
Αλλά πριν κλείσει τα μάτια της, έβαλε το χέρι της στη θέση όπου βρισκόταν πάντα το δικό του.
Και ψιθύρισε:
«Ακόμα εδώ.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…
0 التعليقات:
إرسال تعليق