ΜΕΡΟΣ 3 — «Ο ΓΑΜΟΣ ΣΑΣ ΗΤΑΝ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ»… Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ!

Για μερικά δευτερόλεπτα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

Ο Ντάνιελ βρισκόταν μόλις λίγα μέτρα μακριά μου, στην άλλη πλευρά της πόρτας. Ο άντρας που είχε παντρευτεί εμένα, μια γυναίκα εξήντα τεσσάρων ετών, και μου είχε υποσχεθεί ότι θα με αγαπούσε μέχρι το τέλος της ζωής μου, μόλις είχε παραδεχτεί ότι ο φάκελος που κρατούσα στα χέρια μου αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα.

Και η φράση που ακούστηκε αμέσως μετά με έκανε να ανατριχιάσω.

«Πρέπει να βρούμε τον φάκελο πριν τον δει κάποιος άλλος», είπε ο άγνωστος.

«Δεν μπορεί να έχει φτάσει τόσο μακριά», απάντησε ο Ντάνιελ.

«Μην υποτιμάς τη γυναίκα σου. Δεν είναι τόσο αφελής όσο νόμιζες».

Η γυναίκα σου.

Η λέξη αυτή, που κάποτε με έκανε να χαμογελώ, τώρα ακουγόταν σαν προειδοποίηση.

Η Σάρα έσφιξε το χέρι μου.

«Μαμά, πρέπει να φύγουμε».

Έγνεψα καταφατικά, αλλά τα πόδια μου έμοιαζαν να έχουν καρφωθεί στο πάτωμα. Ήθελα να ανοίξω την πόρτα και να απαιτήσω απαντήσεις. Ήθελα να κοιτάξω τον Ντάνιελ στα μάτια και να τον ρωτήσω αν κάθε τρυφερό φιλί, κάθε λουλούδι και κάθε γλυκιά κουβέντα ήταν απλώς ένα κομμάτι μιας καλοστημένης παράστασης.

Όμως η λογική μου μού έλεγε ότι δεν έπρεπε να δράσω παρορμητικά.

Η Σάρα πήρε τον φάκελο από τα χέρια μου, τον έκλεισε και τον έβαλε στην τσάντα της.

Ύστερα μου έδειξε τη μικρή πόρτα που οδηγούσε στον διάδρομο υπηρεσίας.

Αρχίσαμε να περπατάμε όσο πιο αθόρυβα μπορούσαμε.

Φτάσαμε σχεδόν στην έξοδο όταν ακούσαμε τον Ντάνιελ να φωνάζει από το γραφείο.

«Περίμενε! Κάποιος άνοιξε το συρτάρι!»

Σταμάτησα απότομα.

Η Σάρα με τράβηξε προς την πόρτα.

«Μη γυρίσεις πίσω, μαμά!»

Βγήκαμε στον κήπο και κατευθυνθήκαμε προς το αυτοκίνητό της. Μόλις κλείσαμε τις πόρτες, εκείνη ξεκίνησε χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Δεν μιλήσαμε για αρκετά λεπτά.

Ύστερα με ρώτησε:

«Τι πιστεύεις ότι σημαίνουν όλα αυτά;»

Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Τα σπίτια περνούσαν μπροστά μου, αλλά δεν έβλεπα τίποτα πραγματικά.

«Δεν ξέρω, Σάρα. Και αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο».

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν φοβόμουν τη μοναξιά.

Φοβόμουν ότι ο άνθρωπος που κοιμόταν δίπλα μου κάθε βράδυ γνώριζε πράγματα για μένα που εγώ δεν γνώριζα ούτε για τον ίδιο μου τον εαυτό.

---

Το ίδιο βράδυ, συναντηθήκαμε με τη δικηγόρο της Σάρας, την κυρία Έμιλι Κάρτερ.

Ήταν μια γυναίκα περίπου πενήντα ετών, με ήρεμη φωνή και βλέμμα που δεν άφηνε τίποτα να περάσει απαρατήρητο.

Ακούγοντας την ιστορία μας, δεν έδειξε έκπληξη. Αντίθετα, άνοιξε ένα σημειωματάριο και άρχισε να καταγράφει τις ημερομηνίες.

«Θέλω να ξεκαθαρίσουμε κάτι», είπε. «Τα έγγραφα που βρήκατε δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα, αλλά δεν αποδεικνύουν από μόνα τους ότι διαπράχθηκε κάποιο αδίκημα. Πρέπει να εξακριβώσουμε ποιος δημιούργησε τον φάκελο, τι είδους έρευνα αφορά και αν χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία σας χωρίς τη συγκατάθεσή σας».

«Και το ρόφημα;» ρώτησα.

«Αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά. Χρειάζονται αξιόπιστα εργαστηριακά αποτελέσματα και ιατρική αξιολόγηση. Δεν θα ήταν σωστό να υποθέσουμε τι περιέχει ή τι επίδραση μπορεί να έχει πριν έχουμε σαφή στοιχεία».

Ένιωσα λίγο πιο ασφαλής ακούγοντας κάποιον να μιλά με ψυχραιμία.

Η Έμιλι συνέχισε:

«Θα ήθελα επίσης να μάθω αν ο σύζυγός σας είχε πρόσβαση σε παλαιότερα ιατρικά σας αρχεία».

Κούνησα το κεφάλι.

«Όχι, τουλάχιστον όχι με τη δική μου άδεια. Δεν του έδωσα ποτέ τίποτα τέτοιο».

«Τότε πρέπει να εντοπίσουμε από πού προήλθαν».

Άνοιξα την τσάντα μου και έβγαλα μια φωτογραφία του εγγράφου που είχαμε τραβήξει πριν φύγουμε από την έπαυλη.

Η Έμιλι το μελέτησε προσεκτικά.

Όταν έφτασε στη σημείωση για την πρώτη εξέταση, σταμάτησε.

«Αυτή η ημερομηνία…» μουρμούρισε.

«Τι συμβαίνει;»

Σήκωσε το βλέμμα της.

«Μάργκαρετ, θυμάστε να έχετε κάνει κάποια ιατρική εξέταση σε ιδιωτικό κέντρο πριν γνωρίσετε τον Ντάνιελ;»

Σκέφτηκα για λίγο.

«Πριν από περίπου δύο χρόνια, είχα κάνει μια σειρά εξετάσεων. Ο πρώτος μου σύζυγος είχε πεθάνει αρκετά χρόνια νωρίτερα και ο οικογενειακός μου γιατρός ήθελε να ελέγξουμε ορισμένους δείκτες υγείας. Τίποτα ασυνήθιστο».

«Σε ποιο κέντρο;»

Της είπα το όνομα.

Η Έμιλι το σημείωσε και ζήτησε να δει το υπόλοιπο έγγραφο.

Ύστερα, με κοίταξε σοβαρά.

«Η ημερομηνία εδώ είναι πολύ κοντά στην ημερομηνία που μου αναφέρατε. Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν πρόκειται για την ίδια εξέταση. Αλλά θα ήταν σημαντικό να ζητήσουμε επίσημο αντίγραφο του ιατρικού σας φακέλου».

Ένιωσα ένα νέο κύμα φόβου.

«Δηλαδή κάποιος μπορεί να είχε αρχίσει να με παρακολουθεί πριν γνωρίσω τον Ντάνιελ;»

«Είναι ένα ενδεχόμενο που πρέπει να εξετάσουμε. Δεν είναι ακόμη συμπέρασμα».

Η απάντησή της ήταν προσεκτική, αλλά εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι.

Πόσο πίσω πήγαινε αυτή η ιστορία;

Και γιατί ένας τόσο πλούσιος και νέος άντρας είχε επιλέξει εμένα, όταν θα μπορούσε να παντρευτεί σχεδόν οποιαδήποτε γυναίκα ήθελε;

---

Το επόμενο πρωί, ο Ντάνιελ εμφανίστηκε έξω από το σπίτι της Σάρας.

Δεν μπήκε αμέσως.

Στεκόταν μπροστά στην πόρτα κρατώντας ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα, ακριβώς όπως εκείνα που μου έφερνε τους πρώτους μήνες της σχέσης μας.

Όταν τον είδα από το παράθυρο, η καρδιά μου σφίχτηκε.

Για μια στιγμή, θυμήθηκα τον άντρα που με περίμενε έξω από το σχολείο όπου είχα εργαστεί ως δασκάλα, μόνο και μόνο για να μου προσφέρει έναν καφέ.

Θυμήθηκα τον τρόπο που μου κρατούσε το χέρι όταν περπατούσαμε.

Και μετά θυμήθηκα το μικρό σκουρόχρωμο μπουκαλάκι.

«Δεν χρειάζεται να του ανοίξεις», είπε η Σάρα.

«Πρέπει να ακούσω τι έχει να πει».

«Μπορείς να τον ακούσεις από εδώ».

Η Έμιλι, που βρισκόταν μαζί μας, συμφώνησε ότι δεν χρειαζόταν να τον συναντήσω μόνη μου.

Έτσι, η Σάρα άνοιξε την πόρτα, παραμένοντας δίπλα μου.

Ο Ντάνιελ κοίταξε πρώτα εκείνη και μετά εμένα.

«Μάργκαρετ, σε παρακαλώ. Μπορούμε να μιλήσουμε;»

«Μιλάς ήδη».

Έσφιξε το μπουκέτο.

«Ξέρω ότι είσαι θυμωμένη».

«Δεν είμαι απλώς θυμωμένη, Ντάνιελ. Δεν ξέρω ποιος είσαι».

Η φράση μου τον χτύπησε σαν χαστούκι.

Για πρώτη φορά, δεν είχε έτοιμη απάντηση.

«Υπάρχουν πράγματα που δεν σου εξήγησα», είπε τελικά.

«Αυτό το κατάλαβα. Θέλω να μάθω γιατί υπάρχει το όνομά μου σε έναν φάκελο ιατρικής έρευνας. Θέλω να μάθω γιατί υπήρχε πληρωμή για τον φάκελό μου πριν από τον γάμο μας. Και θέλω να μάθω γιατί έριχνες κάτι στο ρόφημά μου χωρίς να μου λες τι ήταν».

Ο Ντάνιελ κατέβασε τα μάτια.

«Δεν ήθελα να σου κάνω κακό».

«Αυτή δεν είναι απάντηση».

«Προσπαθούσα να σε βοηθήσω».

«Με ποιον τρόπο;»

Δεν μίλησε.

Η σιωπή του ήταν χειρότερη από οποιαδήποτε δικαιολογία.

Τελικά, σήκωσε το κεφάλι του.

«Όταν σε γνώρισα, γνώριζα ήδη κάποια πράγματα για το ιατρικό σου ιστορικό».

Ένιωσα σαν να με χτύπησε κάποιος στο στήθος.

«Πώς;»

«Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω εδώ».

«Τότε πού; Στο γραφείο σου; Εκεί όπου κρύβεις τους φακέλους μου;»

«Μάργκαρετ, σε παρακαλώ…»

«Απάντησέ μου!»

Η φωνή μου αντήχησε στον διάδρομο.

Ο Ντάνιελ έκανε ένα βήμα πίσω.

«Δεν ξεκίνησα αυτή την ιστορία για να σε εκμεταλλευτώ», είπε χαμηλόφωνα. «Υπήρχε μια ευκαιρία να συμμετάσχεις σε ένα πρόγραμμα που θα μπορούσε να σε βοηθήσει. Πίστευα ότι, αν όλα πήγαιναν καλά, θα είχες καλύτερη ποιότητα ζωής».

«Και γιατί δεν με ρώτησες;»

Δεν απάντησε.

«Γιατί με παντρεύτηκες;»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Επειδή σε ερωτεύτηκα».

Γέλασα πικρά, χωρίς να το θέλω.

«Πριν ή μετά τον φάκελό μου;»

Ο Ντάνιελ έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή.

Όταν τα άνοιξε, φαινόταν εξαντλημένος.

«Δεν ήταν τόσο απλό όσο νομίζεις».

«Τότε κάν' το απλό. Πες μου την αλήθεια».

Εκείνος κοίταξε προς τον δρόμο, σαν να φοβόταν ότι κάποιος μας παρακολουθούσε.

Ύστερα έσκυψε προς το μέρος μου και ψιθύρισε:

«Ο άνθρωπος που μου έδωσε τα πρώτα στοιχεία για σένα δεν ήταν γιατρός. Ήταν κάποιος που εργαζόταν για την εταιρεία που χρηματοδοτούσε το πρόγραμμα».

Η Έμιλι παρενέβη αμέσως.

«Ποια εταιρεία;»

Ο Ντάνιελ την κοίταξε ενοχλημένος.

«Δεν πρόκειται να συζητήσω επιχειρηματικά στοιχεία μαζί σας».

«Όταν αυτά τα στοιχεία ενδέχεται να αφορούν τη σύζυγό σας χωρίς τη συγκατάθεσή της, θα τα συζητήσετε με τον κατάλληλο τρόπο», απάντησε εκείνη.

Ο Ντάνιελ γύρισε ξανά προς εμένα.

«Μάργκαρετ, θέλω μόνο να επιστρέψεις σπίτι. Θα σου εξηγήσω τα πάντα, αλλά όχι εδώ».

«Δεν επιστρέφω».

«Τότε τουλάχιστον μην εμπιστεύεσαι όσα σου λένε οι άλλοι».

«Και εσένα γιατί να σε εμπιστευτώ;»

Δεν είχε απάντηση.

Άφησε τα λουλούδια στο κατώφλι και απομακρύνθηκε.

Αυτή τη φορά, δεν ένιωσα καμία επιθυμία να τον ακολουθήσω.

---

Το απόγευμα, ο Δρ. Ριβς επικοινώνησε με την Έμιλι, ζητώντας την άδειά μου να συζητήσει ορισμένα διαδικαστικά ζητήματα σχετικά με τον φάκελο.

Συμφώνησα.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, ο γιατρός αποκάλυψε ότι η καταχώριση που είχε εντοπίσει δεν ήταν απλώς μια απλή εγγραφή σε μια βάση δεδομένων.

Συνδεόταν με ένα πρόγραμμα που φαινόταν να μελετά συγκεκριμένους δείκτες υγείας και τις αλλαγές τους σε βάθος χρόνου.

Ωστόσο, δεν υπήρχαν ακόμη επαρκή στοιχεία για να γνωρίζουμε αν είχαν χρησιμοποιηθεί δείγματα δικά μου, αν η συμμετοχή μου είχε εγκριθεί νόμιμα ή αν το πρόγραμμα συνδεόταν με το ρόφημα που μου έδινε ο Ντάνιελ.

«Υπάρχει όμως κάτι που δεν καταλαβαίνω», είπε ο γιατρός. «Στα έγγραφα που εξετάσαμε, υπάρχει αναφορά σε μια προηγούμενη αξιολόγηση, αλλά δεν έχουμε ακόμη εντοπίσει τη συγκατάθεση της ασθενούς».

«Και αν δεν υπάρχει;» ρώτησα.

«Τότε πρέπει να διερευνηθεί γιατί λείπει και ποιος υπέβαλε τα στοιχεία».

Η Έμιλι σημείωσε κάθε λεπτομέρεια.

Για πρώτη φορά, είχα ανθρώπους που δεν μου ζητούσαν απλώς να ηρεμήσω και να εμπιστευτώ τον σύζυγό μου.

Με άκουγαν.

Και αυτό μου έδινε τη δύναμη να συνεχίσω.

Το ίδιο βράδυ, ενώ βρισκόμουν στο δωμάτιο που μου είχε ετοιμάσει η Σάρα, έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από μια διεύθυνση που δεν αναγνώριζα.

Το θέμα έγραφε:

«Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΣΑΣ».

Το μήνυμα περιείχε μόνο μία πρόταση:

«Ο Ντάνιελ δεν ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αναζήτησε τα ιατρικά σας αρχεία. Πριν από εκείνον, κάποιος άλλος είχε ήδη ζητήσει πληροφορίες για εσάς».

Κάτω από το κείμενο υπήρχε ένα συνημμένο αρχείο.

Το άνοιξα με τη βοήθεια της Έμιλι, η οποία επέμεινε να κρατήσουμε αντίγραφο χωρίς να αλλοιώσουμε το πρωτότυπο.

Ήταν μια παλιά αίτηση πρόσβασης σε ιατρικά στοιχεία.

Η ημερομηνία της προηγούνταν κατά δεκατέσσερις μήνες από την πρώτη μου συνάντηση με τον Ντάνιελ.

Στο πεδίο «Πρόσωπο που υπέβαλε το αίτημα» υπήρχε ένα όνομα.

Ένα όνομα που δεν είχα ακούσει εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια.

ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΕΝΕΤ.

Ο πρώτος μου σύζυγος.

Ο άντρας που είχα αγαπήσει για περισσότερα από τριάντα χρόνια.

Ο άντρας που είχε πεθάνει και τον οποίο είχα αποχαιρετήσει με τα ίδια μου τα χέρια.

Κοίταξα τη Σάρα.

«Αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό», ψιθύρισα.

Εκείνη πήρε το έγγραφο και διάβασε το όνομα.

«Μαμά… ο μπαμπάς πέθανε πριν από δέκα χρόνια».

Δεν μπορούσα να απαντήσω.

Στο κάτω μέρος του αρχείου υπήρχε μια σημείωση που δεν είχα προσέξει αρχικά.

«Το αίτημα υποβλήθηκε μέσω εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου. Απαιτείται επιβεβαίωση ταυτότητας».

Άρα, το έγγραφο δεν αποδείκνυε ότι ο Ρόμπερτ είχε υποβάλει ο ίδιος το αίτημα. Κάποιος θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει το όνομά του.

Αλλά ποιος;

Και γιατί;

Πριν προλάβουμε να εξετάσουμε το αρχείο περισσότερο, χτύπησε το τηλέφωνο της Σάρας.

Ήταν ένας άγνωστος αριθμός.

Εκείνη απάντησε προσεκτικά.

«Παρακαλώ;»

Ακούστηκε μια ανδρική φωνή.

«Μιλάω με την κόρη της κυρίας Μπένετ;»

«Ποιος είστε;»

«Το όνομά μου είναι Άρθουρ Μίλερ. Πρέπει να μιλήσω με τη μητέρα σας».

Πάγωσα.

Ήταν το όνομα του γιατρού που εμφανιζόταν στον φάκελο του Ντάνιελ.

Η Σάρα έβαλε την κλήση σε ανοιχτή ακρόαση.

«Τι θέλετε από τη μητέρα μου;» ρώτησε.

Ο άντρας σώπασε για λίγο.

«Υπάρχουν πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζει. Αλλά πριν μιλήσω, θέλω να σας προειδοποιήσω για κάτι».

«Τι πράγμα;»

Η φωνή του χαμήλωσε.

«Μην εμπιστευτείτε κανέναν που σας λέει ότι γνωρίζει ολόκληρη την ιστορία. Ούτε καν τον Ντάνιελ».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Γιατί;» ρώτησα, πλησιάζοντας το τηλέφωνο.

Ο Άρθουρ Μίλερ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Επειδή ο Ντάνιελ δεν ήταν ο άνθρωπος που επέλεξε πρώτος τη μητέρα σας για αυτό το πρόγραμμα».

Έμεινα ακίνητη.

«Ποιος ήταν;»

Η απάντησή του ήρθε σαν μαχαιριά.

«Ο άνθρωπος που υπέβαλε το πρώτο αίτημα για τα ιατρικά της στοιχεία».

Κοίταξα ξανά το όνομα στο έγγραφο.

Ρόμπερτ Μπένετ.

Και τότε ο γιατρός πρόσθεσε:

«Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, κυρία Μπένετ. Το αίτημα αυτό υποβλήθηκε τέσσερις μήνες μετά την επίσημη καταγραφή του θανάτου του συζύγου σας».

Η Σάρα άφησε το τηλέφωνο να γλιστρήσει από τα χέρια της.

Εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω.

Γιατί, αν η ημερομηνία ήταν αληθινή, τότε υπήρχαν μόνο λίγες πιθανότητες.

Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει την ταυτότητα του νεκρού συζύγου μου.

Κάποιος είχε πρόσβαση σε πληροφορίες που αφορούσαν την υγεία μου.

Και κάποιος ήθελε να με κάνει να πιστέψω ότι ο Ντάνιελ ήταν ο μοναδικός άνθρωπος πίσω από όλα αυτά.

Πριν κλείσει το τηλέφωνο, ο Άρθουρ Μίλερ είπε ακόμη μία φράση.

«Αν θέλετε να μάθετε τι πραγματικά συνέβη, πρέπει να αναζητήσετε τον φάκελο της τελευταίας εξέτασης του Ρόμπερτ. Εκεί θα βρείτε το όνομα του ανθρώπου που γνωρίζει την αλήθεια».

Η γραμμή έκλεισε.

Κοίταξα τη Σάρα, ύστερα το έγγραφο και τέλος το σκοτεινό παράθυρο.

Ο γάμος μου είχε μετατραπεί σε μυστήριο που απλωνόταν πολύ πιο πίσω από τους τελευταίους έξι μήνες.

Και τώρα, ακόμη και ο θάνατος του πρώτου μου συζύγου είχε αρχίσει να γεννά ερωτήματα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4  ➡️