ΜΕΡΟΣ 2 — Το φίδι που επέστρεφε κάθε νύχτα

Η Καμίλα πέρασε εκείνη τη νύχτα ξύπνια για αρκετή ώρα.

Όχι επειδή φοβόταν τον Ντοράτο, αλλά επειδή προσπαθούσε να καταλάβει πώς είχε καταφέρει να βγει από τον χώρο του και να φτάσει μέχρι την κρεβατοκάμαρά της.

Τον οδήγησε προσεκτικά πίσω, χωρίς να επιχειρήσει επικίνδυνους χειρισμούς, και έλεγξε όλες τις ασφάλειες.

Δεν βρήκε κάτι εμφανώς χαλασμένο.

«Μάλλον δεν έκλεισα καλά την πόρτα», μουρμούρισε.

Ήταν μια εξήγηση που την καθησύχαζε.

Το επόμενο βράδυ, όμως, συνέβη το ίδιο.

Και το μεθεπόμενο.

Κάθε φορά που η Καμίλα πήγαινε για ύπνο, ο Ντοράτο κατάφερνε με κάποιον τρόπο να βρεθεί ξανά έξω από τον χώρο του.

Στην αρχή, η νεαρή γυναίκα πίστευε ότι αναζητούσε απλώς έναν διαφορετικό χώρο για να ξεκουραστεί. Όταν, όμως, τον έβρισκε ξαπλωμένο δίπλα της, άρχισε να θεωρεί ότι είχε αναπτύξει έναν ιδιαίτερο δεσμό μαζί της.

Μια νύχτα, μάλιστα, ξύπνησε και ένιωσε το βάρος του σώματός του πάνω στα πόδια της.

Άναψε αμέσως το φωτιστικό.

Ο Ντοράτο βρισκόταν δίπλα της, με ένα μέρος του σώματός του τυλιγμένο γύρω από τα πόδια της.

Η Καμίλα ανασηκώθηκε αργά.

«Έλα τώρα… Δεν είσαι κουβέρτα», ψιθύρισε.

Το φίδι μετακινήθηκε ελαφρά.

Εκείνη χαμογέλασε, πήρε το κινητό της και φωτογράφισε τη σκηνή.

Την επόμενη μέρα, έστειλε τη φωτογραφία σε μια φίλη της.

«Νομίζω ότι ο Ντοράτο αποφάσισε πως είμαι το αγαπημένο του μαξιλάρι».

Η φίλη της απάντησε σχεδόν αμέσως:

«Αυτό δεν είναι χαριτωμένο. Είναι τεράστιο! Πώς κοιμάσαι έτσι;»

Η Καμίλα γέλασε.

«Τον ξέρω επτά χρόνια. Δεν πρόκειται να με τρομάξει τώρα».

Δεν είχε καταλάβει ότι η οικειότητα που ένιωθε μαζί του δεν έκανε τη συμπεριφορά του ακίνδυνη.

Τις επόμενες ημέρες, η κατάσταση έγινε πιο ανησυχητική.

Ο Ντοράτο δεν περιοριζόταν πλέον στο να ξαπλώνει δίπλα της. Άρχισε να απλώνει το σώμα του κατά μήκος του κορμού της και, μερικές φορές, να περνά γύρω από τα πόδια και τη μέση της.

Ένα πρωί, η Καμίλα ξύπνησε και συνειδητοποίησε ότι δυσκολευόταν να αλλάξει θέση.

Το μεγάλο σώμα του πύθωνα βρισκόταν γύρω της, χωρίς εκείνη να μπορεί να καταλάβει πότε είχε πλησιάσει τόσο πολύ.

Η πρώτη της αντίδραση ήταν να μείνει ακίνητη.

Η δεύτερη ήταν να προσπαθήσει να καθησυχάσει τον εαυτό της.

«Δεν μου έχει κάνει ποτέ κακό», είπε ψιθυριστά.

Ύστερα από αρκετά λεπτά, κατάφερε να απομακρυνθεί χωρίς να προκαλέσει απότομη αντίδραση στο ζώο.

Εκείνο το πρωί, ωστόσο, ένιωσε για πρώτη φορά μια μικρή ανησυχία.

Θυμήθηκε τα λόγια της μητέρας της: το να γνωρίζεις ένα ζώο δεν σημαίνει ότι μπορείς να προβλέψεις κάθε κίνησή του.

Αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον Εντοάρντο, έναν παλιό φίλο που εργαζόταν ως κτηνίατρος και είχε εμπειρία με ερπετά.

Οι δυο τους γνωρίζονταν από τότε που η Καμίλα είχε αποκτήσει τον Ντοράτο. Εκείνος την είχε βοηθήσει να βρει αξιόπιστες πληροφορίες για τη φροντίδα του και, σε διάφορες περιστάσεις, της είχε εξηγήσει πόσο σημαντικό ήταν να παρατηρεί τις αλλαγές στη συμπεριφορά του.

«Έντο, πρέπει να σου πω κάτι αστείο», ξεκίνησε εκείνη όταν απάντησε.

«Αν είναι πάλι κάτι που έκανε ο Ντοράτο, έχω την αίσθηση ότι δεν θα είναι τόσο αστείο όσο νομίζεις», είπε εκείνος γελώντας.

«Έχει αρχίσει να έρχεται στο κρεβάτι μου κάθε βράδυ».

Ακολούθησε μια σύντομη σιωπή.

«Τι εννοείς ότι έρχεται στο κρεβάτι σου;»

Η Καμίλα περιέγραψε όσα συνέβαιναν τις τελευταίες ημέρες, αλλά το είπε με τόσο ανάλαφρο τρόπο ώστε ο Εντοάρντο δεν κατάλαβε αμέσως πόσο συχνό ήταν το περιστατικό.

«Περίμενε, θα σου στείλω ένα βίντεο», πρόσθεσε.

Είχε καταγράψει τη συμπεριφορά του Ντοράτο το προηγούμενο πρωί. Στο βίντεο, ο πύθωνας βρισκόταν ξαπλωμένος δίπλα της και άρχιζε να κινείται κατά μήκος του σώματός της.

Η Καμίλα πίστευε ότι ο φίλος της θα γελούσε.

Ίσως να της έλεγε ότι το ζώο είχε συνηθίσει την παρουσία της. Ίσως να έκανε κάποιο αστείο για το γεγονός ότι είχε αποκτήσει έναν πολύ ασυνήθιστο συγκάτοικο.

Αντί γι' αυτό, όταν ο Εντοάρντο είδε το βίντεο, σταμάτησε να μιλά.

Το ξαναπαρακολούθησε.

Ύστερα το άνοιξε για τρίτη φορά.

Η Καμίλα χαμογελούσε ακόμη στην οθόνη της.

«Λοιπόν;» ρώτησε. «Δεν είναι απίστευτος;»

Ο Εντοάρντο δεν απάντησε αμέσως.

«Καμίλα, θέλω να μου πεις κάτι. Ο Ντοράτο έχει φάει κανονικά τις τελευταίες εβδομάδες;»

Το χαμόγελό της άρχισε να σβήνει.

«Όχι ακριβώς. Έχει αρνηθεί την τροφή του μερικές φορές».

«Και πότε ξεκίνησε να βγαίνει από τον χώρο του;»

«Πριν από περίπου μία εβδομάδα».

Ο κτηνίατρος πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Άκουσέ με προσεκτικά. Δεν θέλω να πανικοβληθείς, αλλά ούτε να το αντιμετωπίσεις σαν παιχνίδι».

«Γιατί; Τι είδες στο βίντεο;»

«Πρέπει να τον εξετάσουμε και να ελέγξουμε τον χώρο του. Και μέχρι να γίνει αυτό, δεν πρέπει να τον αφήνεις να κυκλοφορεί ελεύθερος στην κρεβατοκάμαρά σου».

Η Καμίλα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο δυνατά.

«Εντοάρντο, με τρομάζεις. Πιστεύεις ότι είναι άρρωστος;»

«Δεν μπορώ να το ξέρω μόνο από ένα βίντεο. Αλλά υπάρχουν αρκετά πράγματα που δεν μου αρέσουν».

Και τότε ο Εντοάρντο είπε κάτι που την έκανε να χάσει το χρώμα από το πρόσωπό της.

«Καμίλα, πότε ήταν η τελευταία φορά που έλεγξες πραγματικά όλες τις ασφάλειες του χώρου του; Όχι απλώς αν η πόρτα ήταν κλειστή. Όλες τις ασφάλειες, μέχρι και το τελευταίο σημείο».

Εκείνη δεν απάντησε αμέσως.

Γιατί, ξαφνικά, θυμήθηκε έναν μικρό μεταλλικό ήχο που είχε ακούσει μερικές νύχτες νωρίτερα.

Έναν ήχο που τότε είχε αγνοήσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ  3     ➡️