ΜΕΡΟΣ 3 — Το βίντεο που αποκάλυψε περισσότερα απ' όσα φανταζόταν

Ο Εντοάρντο έφτασε στο σπίτι της Καμίλα λίγο μετά το μεσημέρι της επόμενης ημέρας.

Εκείνη τον περίμενε στην είσοδο, προσπαθώντας να δείχνει ψύχραιμη. Είχε περάσει το προηγούμενο βράδυ διαβάζοντας ξανά τις σημειώσεις της για τον Ντοράτο και αναζητώντας πληροφορίες για τη συμπεριφορά του.

Όσο περισσότερο διάβαζε, τόσο λιγότερο σίγουρη αισθανόταν.

«Ευχαριστώ που ήρθες τόσο γρήγορα», του είπε.

Ο Εντοάρντο την κοίταξε σοβαρά.

«Θα προτιμούσα να είχες τηλεφωνήσει νωρίτερα».

Η απάντησή του την πλήγωσε περισσότερο απ' όσο περίμενε.

«Νόμιζα ότι ήταν κάτι φυσιολογικό. Τον έχω από τότε που ήμουν δεκαέξι ετών».

«Το ξέρω. Και ακριβώς επειδή τον αγαπάς, πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά όσα συμβαίνουν».

Πρώτα, ο κτηνίατρος ζήτησε να δει τον χώρο όπου ζούσε ο πύθωνας.

Η Καμίλα τον οδήγησε στο δωμάτιο και του έδειξε τον εξοπλισμό, το σύστημα θέρμανσης και τις σημειώσεις της για τη διατροφή του.

Ο Εντοάρντο έλεγξε προσεκτικά τις συνθήκες και τις ασφάλειες, χωρίς να επιχειρήσει να πιάσει το μεγάλο φίδι με γυμνά χέρια.

Για μερικά λεπτά, δεν είπε τίποτα.

Έπειτα, γονάτισε για να εξετάσει ένα σημείο κοντά στο κάτω μέρος του πλαισίου.

«Πόσο καιρό υπάρχει αυτό το σημάδι;» ρώτησε.

Η Καμίλα πλησίασε.

«Ποιο σημάδι;»

Εκείνος της έδειξε μια λεπτή γραμμή στην άκρη ενός μεταλλικού εξαρτήματος.

«Εδώ φαίνεται ότι κάτι έχει ασκήσει επανειλημμένα πίεση. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό είναι η αιτία, αλλά πρέπει να ελέγξουμε αν ο μηχανισμός ασφαλίζει σωστά».

Η Καμίλα έσκυψε για να δει καλύτερα.

«Δεν το είχα προσέξει ποτέ».

«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Μερικές φορές, όταν συνηθίζουμε μια κατάσταση, σταματάμε να παρατηρούμε τις λεπτομέρειες».

Ο Εντοάρντο συνέχισε τον έλεγχο και ζήτησε να μάθει πότε είχε αρχίσει ο Ντοράτο να αρνείται την τροφή.

Η Καμίλα τού έδωσε τις ημερομηνίες που είχε καταγράψει.

Εκείνος τις εξέτασε προσεκτικά.

«Δεν θα βγάλουμε συμπέρασμα μόνο από την απώλεια της όρεξης. Τα φίδια μπορεί να περνούν περιόδους χωρίς να τρώνε. Όταν, όμως, αυτή η αλλαγή συνδυάζεται με άλλα συμπτώματα ή ασυνήθιστη συμπεριφορά, χρειάζεται εξέταση».

«Δηλαδή πιστεύεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία του;»

«Πιστεύω ότι δεν πρέπει να το αφήσουμε στην τύχη».

Η Καμίλα ένιωσε ενοχές.

Για επτά χρόνια είχε φροντίσει τον Ντοράτο με υπομονή. Είχε ξοδέψει χρήματα για τον κατάλληλο εξοπλισμό, είχε διαβάσει βιβλία και είχε συμβουλευτεί ειδικούς.

Κι όμως, τώρα αναρωτιόταν αν είχε αγνοήσει κάτι σημαντικό.

«Εγώ φταίω;» ψιθύρισε.

Ο Εντοάρντο στράφηκε προς το μέρος της.

«Δεν έχουμε ακόμη όλες τις απαντήσεις. Μην αρχίζεις να κατηγορείς τον εαυτό σου πριν μάθουμε τι συμβαίνει».

Τότε η Καμίλα θυμήθηκε κάτι ακόμη.

«Υπάρχει και κάτι άλλο. Την περασμένη εβδομάδα, η μητέρα μου είπε ότι άκουσε θόρυβο μέσα στη νύχτα. Νόμιζε ότι κάποιος είχε μετακινήσει ένα έπιπλο».

«Και δεν μου το είπες νωρίτερα;»

«Δεν πίστευα ότι είχε σχέση με τον Ντοράτο».

Ο Εντοάρντο δεν απάντησε.

Ζήτησε να δει την κρεβατοκάμαρα και το σημείο από όπου πίστευε η Καμίλα ότι περνούσε το φίδι.

Εκείνη τού έδειξε την πόρτα και τον διάδρομο.

Ο κτηνίατρος εξέτασε το περιβάλλον, χωρίς να βρει αμέσως κάτι που να εξηγεί όλες τις νυχτερινές επισκέψεις.

Τότε η Καμίλα θυμήθηκε το βίντεο.

«Ίσως πρέπει να το δεις ξανά», είπε. «Μπορεί να πρόσεξες κάτι που εγώ δεν είδα».

Άνοιξε το κινητό της και του έδωσε τη συσκευή.

Ο Εντοάρντο παρακολούθησε το βίντεο αργά.

Στην αρχή, ο Ντοράτο φαινόταν ήρεμος. Στη συνέχεια, μετακινούσε το σώμα του, ακουμπούσε πάνω στην Καμίλα και συνέχιζε να αλλάζει θέση.

Ο κτηνίατρος ζήτησε να το δει ξανά, αυτή τη φορά με τον ήχο.

Στο βάθος ακουγόταν ένας ανεπαίσθητος μεταλλικός θόρυβος.

Η Καμίλα πάγωσε.

«Αυτός είναι ο ήχος που άκουσα εκείνο το βράδυ».

Ο Εντοάρντο αύξησε την ένταση.

Ο ήχος ακούστηκε ξανά, ακολουθούμενος από έναν ελαφρύ χτύπο.

Δεν μπορούσαν να καταλάβουν με βεβαιότητα από πού προερχόταν. Το βίντεο δεν έδειχνε τον μηχανισμό ασφαλείας ούτε αποδείκνυε πώς ακριβώς έβγαινε το φίδι από τον χώρο του.

Όμως, ήταν αρκετό για να αποφασίσουν ότι έπρεπε να ελέγξουν κάθε πιθανό σημείο διαφυγής.

«Δεν θα κοιμηθείς εδώ απόψε», είπε ο Εντοάρντο.

«Μα ο Ντοράτο…»

«Θα φροντίσουμε και εκείνον. Αλλά πρώτα πρέπει να είσαι ασφαλής».

Η Καμίλα κατέβασε το κεφάλι.

«Δεν θέλω να τον χάσω».

Για πρώτη φορά, ο Εντοάρντο άφησε στην άκρη τον αυστηρό τόνο του.

«Το καταλαβαίνω. Αλλά η αγάπη για ένα ζώο δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε τους κινδύνους. Σημαίνει ότι πρέπει να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις, ακόμη κι όταν μας πονάνε».

Εκείνο το απόγευμα, η Καμίλα συμφώνησε να μείνει προσωρινά σε άλλο δωμάτιο, μακριά από τον χώρο του πύθωνα, ενώ θα οργανωνόταν η ασφαλής μεταφορά του για εξέταση.

Πίστευε ότι το δυσκολότερο μέρος είχε τελειώσει.

Δεν είχε ιδέα ότι, λίγες ώρες αργότερα, η μητέρα της θα έμπαινε στο δωμάτιο κρατώντας κάτι που είχε βρει πίσω από μια ντουλάπα.

Κάτι που δεν ανήκε εκεί.

Και κάτι που έκανε τον Εντοάρντο να ζητήσει αμέσως να κληθεί ένας δεύτερος ειδικός.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ  4      ➡️