ΜΕΡΟΣ 2 — «ΜΗΝ ΤΗΣ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ» — ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Διάβασα το μήνυμα του Ντέρεκ τουλάχιστον δέκα φορές.

«Κλερ, πρέπει να μιλήσουμε πριν πεις οτιδήποτε στην Audrey. Υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζεις.»

Τα δάχτυλά μου πάγωσαν γύρω από το τηλέφωνο.

Γιατί ήθελε να μιλήσουμε πριν μιλήσω στην κόρη μου;

Τι ακριβώς φοβόταν ότι θα μάθαινα;

Και γιατί, ενώ η Audrey ήταν το παιδί που χρειαζόταν βοήθεια, εκείνος ανησυχούσε περισσότερο για το τι θα έλεγα εγώ;

Πληκτρολόγησα μια απάντηση.

«Τι πράγματα, Ντέρεκ;»

Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη, περιμένοντας.

Ένα λεπτό.

Δύο λεπτά.

Πέντε λεπτά.

Καμία απάντηση.

Τότε έγραψα ξανά.

«Μίλησα με την κυρία Αλβάρεζ. Ξέρω ότι η Audrey έχει χάσει μαθήματα. Θέλω να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει.»

Αυτή τη φορά, το τηλέφωνό μου χτύπησε σχεδόν αμέσως.

Ο Ντέρεκ με καλούσε.

Δεν απάντησα.

Δεν ήμουν έτοιμη να ακούσω τη φωνή του και να προσπαθήσω να ξεχωρίσω την αλήθεια από τις δικαιολογίες.

Έβαλα το τηλέφωνο στην τσάντα μου και πήρα τον δρόμο της επιστροφής.

Όμως, όσο οδηγούσα, μια σκέψη επαναλαμβανόταν στο μυαλό μου.

Η Audrey είχε ζητήσει βοήθεια από τη δασκάλα της, ενώ εγώ πίστευα πως απλώς περνούσε μια δύσκολη εφηβεία.

Και δεν μπορούσα να συγχωρήσω τον εαυτό μου γι’ αυτό.

---

Όταν έφτασα στο σπίτι, η Audrey ήταν στο δωμάτιό της.

Άφησα την τσάντα μου στην κουζίνα και ανέβηκα αργά τις σκάλες.

Η πόρτα της ήταν κλειστή.

Χτύπησα απαλά.

«Audrey; Εγώ είμαι.»

Δεν απάντησε.

«Μπορώ να μπω για λίγο;»

«Είμαι κουρασμένη, μαμά.»

Η φωνή της ακουγόταν πνιγμένη.

Δεν ήξερα αν έκλαιγε ή αν προσπαθούσε απλώς να αποφύγει άλλη μία δύσκολη συζήτηση.

Ακούμπησα το χέρι μου στην πόρτα.

«Δεν θα σε πιέσω να μου πεις τίποτα. Θέλω μόνο να ξέρεις ότι σε αγαπώ.»

Σιωπή.

«Και ό,τι κι αν συμβαίνει, δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις μόνη σου.»

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν ακούστηκε τίποτα.

Ύστερα άκουσα τα βήματά της να πλησιάζουν.

Η πόρτα άνοιξε ελάχιστα.

Η Audrey στεκόταν μπροστά μου με τα μάτια κουρασμένα και τα μαλλιά πιασμένα πρόχειρα.

«Μίλησες με τον Ντέρεκ;» με ρώτησε.

Η ερώτηση με αιφνιδίασε.

Δεν με ρώτησε πώς πήγε η δουλειά μου.

Δεν με ρώτησε γιατί επέστρεψα νωρίτερα.

Ήθελε να μάθει αν είχα μιλήσει μαζί του.

«Όχι ακόμη», απάντησα προσεκτικά. «Γιατί με ρωτάς;»

Το πρόσωπό της άλλαξε.

Έμοιαζε σαν να είχε μόλις συνειδητοποιήσει ότι είχε πει κάτι που δεν ήθελε να αποκαλύψει.

«Για κανέναν λόγο.»

Έκανε να κλείσει την πόρτα.

«Audrey, περίμενε.»

Σταμάτησε.

«Πήγα στο στούντιο σήμερα.»

Το χρώμα χάθηκε από το πρόσωπό της.

Για λίγα δευτερόλεπτα, με κοίταζε χωρίς να μιλά.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Τι σου είπε;»

Δεν υπήρχε θυμός στη φωνή της αυτή τη φορά.

Υπήρχε φόβος.

Και αυτό με τρόμαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

«Μου είπε ότι ανησυχεί για σένα. Ότι της ζήτησες βοήθεια.»

Η Audrey έκλεισε τα μάτια της.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της.

«Σε παρακαλώ, μαμά. Μη θυμώσεις.»

Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.

«Δεν είμαι θυμωμένη μαζί σου, αγάπη μου.»

«Ούτε με τον μπαμπά;»

«Δεν ξέρω ακόμη τι έχει συμβεί. Αλλά θέλω να σε ακούσω.»

Η Audrey κατέβασε το βλέμμα.

Έπειτα έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Άνοιξε την πόρτα διάπλατα και με άφησε να μπω.

---

Το δωμάτιό της ήταν διαφορετικό από εκείνο που θυμόμουν.

Πάνω στο γραφείο υπήρχαν σχολικά βιβλία, τετράδια και μολύβια. Στη γωνία βρισκόταν η τσάντα του μπαλέτου, κλειστή όπως τις προηγούμενες εβδομάδες.

Τα παπούτσια της, που κάποτε πρόσεχε σαν να ήταν πολύτιμα, παρέμεναν μέσα.

Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού.

Η Audrey στάθηκε απέναντί μου, κρατώντας σφιχτά τα μανίκια της μπλούζας της.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι», της είπα. «Και θέλω να μου απαντήσεις μόνο αν αισθάνεσαι ασφαλής να το κάνεις.»

Έγνεψε ελάχιστα.

«Στις διαδρομές με τον Ντέρεκ συνέβη κάτι που σε έκανε να νιώσεις άβολα;»

Η Audrey άρχισε να κλαίει.

Δεν απάντησε.

Δεν προσπάθησα να γεμίσω τη σιωπή.

Την άφησα να κλάψει.

Ύστερα πλησίασα λίγο, χωρίς να την αγγίξω.

«Δεν χρειάζεται να μου πεις τα πάντα σήμερα. Δεν θα σε αναγκάσω να μιλήσεις. Αλλά αν κάποιος σε έκανε να φοβηθείς, θέλω να ξέρεις ότι δεν φταις εσύ.»

Σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Δεν ξέρεις τι έγινε!»

«Έχεις δίκιο», απάντησα ήρεμα. «Δεν ξέρω. Γι’ αυτό είμαι εδώ.»

Τα χείλη της έτρεμαν.

«Αν σου πω, όλα θα αλλάξουν.»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Μερικές φορές, τα πράγματα αλλάζουν επειδή πρέπει να προστατεύσουμε κάποιον που αγαπάμε.»

«Και αν καταστραφεί η οικογένειά μας;»

Δεν ήξερα τι να πω.

Μπορούσα μόνο να την κοιτάζω και να καταλαβαίνω πως η κόρη μου κουβαλούσε έναν φόβο πολύ μεγαλύτερο από εκείνον που είχα φανταστεί.

Τελικά, ψιθύρισε:

«Δεν θέλω να χάσει ο μπαμπάς τον καλύτερό του φίλο.»

Ένιωσα σαν να με χτύπησε κάτι στο στήθος.

«Audrey, άκουσέ με. Δεν είσαι υπεύθυνη για τις φιλίες των μεγάλων. Δεν είναι δική σου δουλειά να προστατεύεις κανέναν από τις συνέπειες των πράξεών του.»

Με κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Αλλά ο μπαμπάς τον αγαπά σαν αδελφό.»

Τότε κατάλαβα ένα μέρος του προβλήματος.

Η Audrey δεν φοβόταν μόνο αυτό που είχε συμβεί.

Φοβόταν και το τι θα μπορούσε να συμβεί αν μιλούσε.

Φοβόταν πως η αλήθεια θα πλήγωνε τον πατέρα της.

Πως θα διέλυε μια φιλία τριάντα χρόνων.

Πως θα γινόταν εκείνη η αιτία για να αλλάξει η ζωή όλων μας.

Την αγκάλιασα μόνο όταν μου έδωσε το χέρι της.

«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις εσύ τι θα γίνει με τον Ντέρεκ», της ψιθύρισα. «Αυτό είναι ευθύνη των ενηλίκων.»

Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου.

Και τότε το τηλέφωνό μου άρχισε να χτυπά.

Ήταν ο Σκοτ.

---

«Κλερ, πού είσαι;» με ρώτησε μόλις απάντησα.

«Στο σπίτι.»

«Ο Ντέρεκ με πήρε τηλέφωνο.»

Κοίταξα την Audrey.

Μόλις άκουσε το όνομα, απομακρύνθηκε από την αγκαλιά μου.

«Τι σου είπε;» ρώτησα.

Ο Σκοτ ακούστηκε εκνευρισμένος.

«Μου είπε ότι πήγες στο στούντιο και ότι η κυρία Αλβάρεζ σου είπε πράγματα που δεν ισχύουν.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Δεν είπα ότι ισχύουν ή δεν ισχύουν. Μίλησα μαζί της και έμαθα ότι η Audrey έχει χάσει μαθήματα.»

«Ο Ντέρεκ λέει ότι υπήρξαν αλλαγές στο πρόγραμμα.»

«Τότε γιατί δεν μας το είπε;»

Ο Σκοτ σώπασε για λίγο.

«Κλερ, θέλει να συναντηθούμε απόψε. Λέει ότι πρέπει να μας εξηγήσει κάτι.»

Κοίταξα ξανά την κόρη μου.

Είχε απομακρυνθεί προς το παράθυρο και έσφιγγε τα χέρια της.

«Δεν πρόκειται να συναντηθώ μαζί του χωρίς να ακούσω πρώτα την Audrey», είπα.

«Δεν νομίζεις ότι πρέπει να ακούσουμε και τη δική του πλευρά;»

«Φυσικά. Αλλά η κόρη μας είναι αυτή που υποφέρει.»

Ο Σκοτ αναστέναξε.

«Θα γυρίσω σπίτι και θα το συζητήσουμε.»

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Η Audrey με κοίταξε.

«Θα έρθει εδώ;»

«Ναι.»

Το πρόσωπό της χλόμιασε.

«Μαμά, σε παρακαλώ, μην τον αφήσεις να με αναγκάσει να μιλήσω μπροστά του.»

Πλησίασα αμέσως.

«Δεν θα σε αναγκάσει κανείς να κάνεις κάτι που δεν θέλεις.»

«Υπόσχεσαι;»

«Σου το υπόσχομαι.»

Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως η κόρη μου δεν χρειαζόταν να λύσω ολόκληρο το μυστήριο μέσα σε μία νύχτα.

Χρειαζόταν να ξέρει πως, όταν θα ερχόταν η ώρα να μιλήσει, δεν θα ήταν μόνη της.

---

Ο Σκοτ επέστρεψε λίγο μετά τις επτά.

Μπήκε στην κουζίνα, άφησε τα κλειδιά του στον πάγκο και με κοίταξε.

«Πού είναι η Audrey;»

«Στο δωμάτιό της.»

«Της μίλησες;»

«Προσπάθησα.»

Κάθισε στην καρέκλα και έτριψε το πρόσωπό του με τα χέρια.

«Ο Ντέρεκ είναι αναστατωμένος. Λέει ότι τον αντιμετωπίζουμε σαν να έχει κάνει κάτι κακό.»

«Και τι ακριβώς σου εξήγησε για τις απουσίες της;»

Ο Σκοτ δίστασε.

«Είπε ότι μερικές φορές την άφηνε στο εμπορικό κέντρο κοντά στο στούντιο, επειδή η Audrey του ζητούσε να σταματήσουν εκεί.»

Έμεινα ακίνητη.

«Στο εμπορικό κέντρο;»

«Ναι. Λέει ότι εκείνη ήθελε να συναντήσει φίλες της.»

«Και μετά;»

«Ισχυρίζεται ότι την περίμενε στο αυτοκίνητο ή επέστρεφε αργότερα για να την πάρει.»

Ένιωσα ένα κύμα θυμού να ανεβαίνει μέσα μου.

«Δηλαδή, μας έλεγε ότι την πήγαινε στα μαθήματα, ενώ δεν γνώριζε καν αν έμπαινε στην αίθουσα;»

Ο Σκοτ έμεινε σιωπηλός.

«Και γιατί δεν μας ενημέρωσε;» συνέχισα. «Γιατί δεν μας είπε ότι η Audrey έχανε μαθήματα;»

«Είπε ότι δεν ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα.»

Τον κοίταξα δύσπιστα.

«Δεν ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα; Στην οικογένεια που του εμπιστεύτηκε την κόρη της;»

Ο Σκοτ σηκώθηκε.

«Δεν ξέρω, Κλερ! Προσπαθώ να καταλάβω κι εγώ.»

Η φωνή του έσπασε.

Για πρώτη φορά, είδα πόσο διχασμένος ήταν.

Από τη μία πλευρά βρισκόταν ο άνθρωπος που θεωρούσε αδελφό του.

Από την άλλη, η κόρη του, που είχε πάψει να χαμογελά.

«Θέλω να ακούσω την Audrey», του είπα. «Χωρίς τον Ντέρεκ εδώ. Χωρίς να την πιέσουμε. Και χωρίς να αποφασίσουμε εκ των προτέρων ποιον θα πιστέψουμε.»

Ο Σκοτ κοίταξε προς τις σκάλες.

Ύστερα έγνεψε.

«Εντάξει.»

Αλλά προτού προλάβουμε να κάνουμε οτιδήποτε άλλο, χτύπησε το κουδούνι.

Και οι δύο παγώσαμε.

Δεν περιμέναμε κανέναν.

Πλησίασα την πόρτα και κοίταξα από το παράθυρο.

Ο Ντέρεκ στεκόταν στο κατώφλι.

Δεν περίμενε να τον καλέσουμε.

Δεν είχε ενημερώσει ότι θα ερχόταν.

Κρατούσε έναν φάκελο στο χέρι.

Άνοιξα την πόρτα, αλλά δεν παραμέρισα.

«Ντέρεκ, δεν είναι καλή στιγμή.»

Εκείνος κοίταξε πίσω μου, προς τον διάδρομο.

«Πρέπει να μιλήσω με τον Σκοτ.»

Ο σύζυγός μου εμφανίστηκε πίσω μου.

«Είμαι εδώ.»

Οι δύο άντρες κοιτάχτηκαν για αρκετά δευτερόλεπτα.

Ήταν μια παράξενη εικόνα.

Δύο φίλοι που είχαν μοιραστεί σχεδόν τριάντα χρόνια ζωής, τώρα στέκονταν ο ένας απέναντι στον άλλον σαν ξένοι.

Ο Ντέρεκ μπήκε μέσα και άφησε τον φάκελο πάνω στο τραπέζι.

«Πρέπει να σας εξηγήσω τι συμβαίνει πριν ακούσετε κάτι που θα σας κάνει να βγάλετε λάθος συμπεράσματα.»

«Τότε εξήγησέ το», είπε ο Σκοτ.

Ο Ντέρεκ κοίταξε πρώτα εκείνον και μετά εμένα.

«Η Audrey δεν σας λέει όλη την αλήθεια.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησα.

Ο Ντέρεκ άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν μερικά χαρτιά και μια εκτύπωση από μήνυμα στο κινητό.

«Υπάρχει ένας λόγος που η Audrey δεν θέλει να συνεχίσει το μπαλέτο», είπε. «Και δεν είναι αυτό που νομίζετε.»

Ο Σκοτ πήρε το χαρτί.

Διάβασε τις πρώτες γραμμές.

Ύστερα σήκωσε αργά το κεφάλι του.

Το πρόσωπό του είχε αλλάξει.

«Από πού το πήρες αυτό;» ρώτησε.

Ο Ντέρεκ δεν απάντησε αμέσως.

Κοίταξα τον φάκελο, μετά τον σύζυγό μου και ύστερα τον άνθρωπο που είχαμε εμπιστευτεί με την ασφάλεια της κόρης μας.

«Σκοτ; Τι γράφει;»

Εκείνος έσφιξε το χαρτί στο χέρι του.

«Δεν ξέρω ακόμη τι να πιστέψω.»

Ο Ντέρεκ έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Γι’ αυτό ήρθα. Πρέπει να ακούσετε όλη την ιστορία.»

Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκαν βήματα στη σκάλα.

Η Audrey στεκόταν στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Είχε ακούσει αρκετά.

Κοίταξε τον Ντέρεκ και μετά τον πατέρα της.

«Όχι», είπε με τρεμάμενη φωνή. «Δεν θα το κάνεις αυτό.»

Ο Ντέρεκ γύρισε προς το μέρος της.

«Audrey, πρέπει να καταλάβουν.»

«Σταμάτα!»

Η φωνή της αντήχησε σε ολόκληρο το σπίτι.

Ήταν η πρώτη φορά εδώ και εβδομάδες που την άκουγα να υψώνει τόσο πολύ τη φωνή της.

Κατέβηκε τα σκαλιά, με δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά της.

«Δεν έχεις δικαίωμα να τους δείχνεις αυτό!»

Ο Σκοτ κρατούσε ακόμη το χαρτί.

«Audrey, τι συμβαίνει;»

Η κόρη μου κοίταξε τον πατέρα της.

Ύστερα κοίταξε εμένα.

Τα χείλη της έτρεμαν, αλλά αυτή τη φορά δεν απομακρύνθηκε.

«Μαμά, θέλω να σου πω την αλήθεια.»

Ο Ντέρεκ άνοιξε το στόμα του για να μιλήσει.

Ο Σκοτ σήκωσε το χέρι.

«Άφησέ την να μιλήσει.»

Η Audrey πήρε μια βαθιά ανάσα.

Και τότε είπε τις λέξεις που έκαναν το πρόσωπο του συζύγου μου να χάσει κάθε χρώμα.

«Το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν ήθελα πια να χορεύω. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Ντέρεκ ήξερε κάτι για μένα και μου είπε ότι, αν το μάθαινες, μπαμπά, δεν θα με συγχωρούσες ποτέ.»

Ο Σκοτ έμεινε ακίνητος.

Εγώ ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

«Τι πράγμα;» ψιθύρισα.

Η Audrey κοίταξε τον φάκελο πάνω στο τραπέζι.

«Αυτό που κρατάτε δεν είναι ολόκληρη η ιστορία.»

Έπειτα στράφηκε προς τον Ντέρεκ.

«Πες τους και τι συνέβη εκείνη την Πέμπτη.»

Ο Ντέρεκ δεν μίλησε.

Για πρώτη φορά από τότε που τον γνωρίζαμε, δεν είχε έτοιμη απάντηση.

Και μέσα στη σιωπή που ακολούθησε, κατάλαβα πως η αλήθεια που περιμέναμε να ακούσουμε δεν θα αφορούσε μόνο τις χαμένες ώρες του μπαλέτου.

Θα αφορούσε κάτι που είχε ήδη αρχίσει να διαλύει την οικογένειά μας.

Και όταν ο Σκοτ κοίταξε ξανά το χαρτί και ρώτησε τον Ντέρεκ «Γιατί μου το έκρυψες;», ο καλύτερος φίλος του δεν απάντησε. Αντί γι’ αυτό, κοίταξε την Audrey και είπε: «Πες τους εσύ τι μου ζήτησες να κάνω».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…