ΜΕΡΟΣ 4 — Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΟΥ ΣΥΖΥΓΟΣ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ… ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ;

Για αρκετά λεπτά μετά το τηλεφώνημα του Δρ. Άρθουρ Μίλερ, ούτε εγώ ούτε η Σάρα μπορούσαμε να μιλήσουμε.

Το όνομα του Ρόμπερτ εξακολουθούσε να εμφανίζεται στην οθόνη του υπολογιστή.

Ρόμπερτ Μπένετ.

Ο άνθρωπος με τον οποίο είχα μοιραστεί τριάντα δύο χρόνια από τη ζωή μου. Ο άντρας που με είχε κρατήσει στην αγκαλιά του όταν πέθανε η μητέρα μου, που είχε σταθεί δίπλα μου όταν η κόρη μας ήταν μικρή και που μου είχε υποσχεθεί ότι θα γερνούσαμε μαζί.

Κι όμως, τώρα το όνομά του εμφανιζόταν σε ένα έγγραφο που είχε δημιουργηθεί τέσσερις μήνες μετά τον θάνατό του.

«Μαμά, μπορεί να είναι πλαστό», είπε τελικά η Σάρα.

Ήθελε να με καθησυχάσει, αλλά η φωνή της έτρεμε.

«Το ξέρω», απάντησα. «Αλλά ποιος θα είχε λόγο να χρησιμοποιήσει το όνομα του πατέρα σου για να ζητήσει τα ιατρικά μου στοιχεία;»

Δεν είχε απάντηση.

Εγώ, όμως, θυμήθηκα κάτι.

Λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει ο Ρόμπερτ, μου είχε ζητήσει να καθίσουμε μαζί στην κουζίνα. Ήταν κουρασμένος και έμοιαζε να έχει κάτι σημαντικό να μου πει.

«Μάργκαρετ», είχε αρχίσει, «αν κάποια στιγμή κάποιος έρθει και σου πει ότι θέλει να σε βοηθήσει με τα οικονομικά ή την υγεία σου, θέλω να είσαι προσεκτική».

Τότε είχα γελάσει.

«Τι είναι αυτά που λες; Ποιος θα ενδιαφερόταν για μια συνταξιούχο δασκάλα σαν εμένα;»

Ο Ρόμπερτ δεν είχε γελάσει μαζί μου.

«Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να σχεδιάζει κάποιος».

Εκείνη τη στιγμή, πίστεψα ότι ήταν απλώς αγχωμένος εξαιτίας της κατάστασης της υγείας του.

Τώρα, όμως, τα λόγια του επέστρεφαν στο μυαλό μου με τρομακτική σαφήνεια.

Μήπως γνώριζε κάτι που δεν μου είχε αποκαλύψει;

Ή μήπως κάποιος είχε χρησιμοποιήσει ακόμη και αυτή την ανάμνηση για να με κάνει να υποψιάζομαι τους πάντες;

Η Έμιλι, η δικηγόρος μας, έφτασε λίγο αργότερα. Της δείξαμε το έγγραφο και της περιγράψαμε τη συνομιλία με τον Άρθουρ Μίλερ.

Εκείνη το εξέτασε προσεκτικά.

«Δεν θα βασιστούμε σε ένα ηλεκτρονικό αρχείο χωρίς να επαληθεύσουμε την προέλευσή του», είπε. «Θα ζητήσουμε επίσημα αντίγραφα από το ιατρικό κέντρο και θα ελέγξουμε αν το αίτημα υπάρχει πραγματικά στο σύστημά τους».

«Και αν υπάρχει;» ρώτησα.

«Τότε θα πρέπει να διαπιστώσουμε ποιος το υπέβαλε και με ποια εξουσιοδότηση».

Έσκυψα το κεφάλι.

«Θέλω να μάθω την αλήθεια για τον Ρόμπερτ».

Η Έμιλι με κοίταξε με συμπόνια.

«Θα προσπαθήσουμε. Αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικές. Δεν έχουμε ακόμη στοιχεία που να δείχνουν ότι ο θάνατός του συνδέεται με όσα συμβαίνουν τώρα».

Ήξερα ότι είχε δίκιο.

Αλλά μέσα μου είχε ήδη γεννηθεί ένα ερώτημα που δεν μπορούσα να διώξω.

Αν ο Ρόμπερτ είχε πράγματι πεθάνει χωρίς να γνωρίζει τίποτα για αυτή την υπόθεση, ποιος είχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για τη γυναίκα του;

---

Το επόμενο πρωί, η Έμιλι επικοινώνησε με το νοσοκομείο όπου είχε νοσηλευτεί ο Ρόμπερτ.

Με τη δική μου συγκατάθεση και τα απαραίτητα έγγραφα, ξεκίνησε τη διαδικασία για να λάβει επίσημα αντίγραφα του ιατρικού του φακέλου.

Μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία, μου ζήτησε να θυμηθώ κάθε λεπτομέρεια από τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του.

Καθίσαμε στο τραπέζι της κουζίνας της Σάρας, με ένα σημειωματάριο ανάμεσά μας.

«Θυμάσαι να είχε συναντήσει κάποιον άγνωστο;» με ρώτησε.

Σκέφτηκα για αρκετή ώρα.

«Μια φορά, περίπου δύο μήνες πριν πεθάνει, επέστρεψε στο σπίτι πολύ αναστατωμένος. Είπε ότι είχε συναντήσει έναν παλιό συνεργάτη του».

«Ποιον;»

«Δεν μου είπε το όνομά του. Όταν τον ρώτησα, απάντησε ότι δεν είχε σημασία».

Η Έμιλι σημείωσε την πληροφορία.

«Ο Ρόμπερτ είχε επιχειρηματικές δραστηριότητες;»

«Όχι ιδιαίτερα. Εργαζόταν ως λογιστής σε μια μεσαία εταιρεία. Δεν ήταν πλούσιος, ούτε είχε επενδύσεις σε μεγάλες επιχειρήσεις».

Η Σάρα με κοίταξε.

«Μαμά, θυμάσαι εκείνο το κουτί που κρατούσες πάντα στην ντουλάπα σου; Εκείνο με τα παλιά γράμματα του μπαμπά;»

Έγνεψα καταφατικά.

«Ναι».

«Μήπως υπάρχει κάτι εκεί που θα μπορούσε να μας βοηθήσει;»

Δεν είχα σκεφτεί το κουτί εδώ και χρόνια.

Ήταν ένα μικρό ξύλινο κουτί που ο Ρόμπερτ μου είχε χαρίσει στην επέτειο του γάμου μας. Μέσα κρατούσα γράμματα, κάρτες γενεθλίων και μερικές φωτογραφίες από τις πρώτες μας διακοπές.

Ήταν από τα λίγα αντικείμενα που είχα φυλάξει μετά τον θάνατό του.

Η Σάρα κι εγώ επιστρέψαμε στην έπαυλη με τη συνοδεία της Έμιλι και, αφού παραλάβαμε νόμιμα τα προσωπικά μου αντικείμενα, αναζητήσαμε το κουτί.

Το βρήκαμε στο κάτω μέρος μιας ντουλάπας.

Το άνοιξα προσεκτικά.

Τα γράμματα ήταν ακριβώς όπως τα θυμόμουν. Το χαρτί είχε κιτρινίσει στις άκρες και η γραφή του Ρόμπερτ παρέμενε καθαρή, με τα χαρακτηριστικά μεγάλα γράμματα που έγερναν ελαφρώς προς τα δεξιά.

Ξεφυλλίσαμε αρκετές κάρτες.

Και τότε, ανάμεσα σε δύο παλιές φωτογραφίες, βρήκα έναν φάκελο που δεν θυμόμουν να έχω δει ποτέ.

Δεν είχε γραμματόσημο.

Δεν είχε διεύθυνση.

Στο μπροστινό μέρος υπήρχε μόνο μια λέξη, γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα του Ρόμπερτ.

«ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ»

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

«Αυτό είναι το γράψιμο του μπαμπά», ψιθύρισε η Σάρα.

Άνοιξα τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε ένα γράμμα, διπλωμένο στα τέσσερα.

Αγαπημένη μου Μάργκαρετ,

Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου εξηγήσω κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό.

Δεν θέλω να σε φοβίσω. Ξέρω ότι έχεις περάσει αρκετές δυσκολίες και ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι είναι περισσότερες ανησυχίες.

Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που με πλησίασε πριν από μερικούς μήνες. Ισχυρίστηκε ότι ενδιαφέρεται για ορισμένα παλιά οικονομικά στοιχεία που σχετίζονται με την οικογένειά μας.

Στην αρχή, νόμιζα ότι επρόκειτο για απλή επαγγελματική υπόθεση. Στη συνέχεια, όμως, άρχισε να κάνει ερωτήσεις για εσένα.

Ήθελε να μάθει πού εργαζόσουν, ποιο ήταν το ιατρικό σου ιστορικό και αν είχες συγγενείς που θα μπορούσαν να σε φροντίσουν στο μέλλον.

Δεν του έδωσα τίποτα.

Αν κάποτε ακούσεις ότι συμφώνησα να παραδώσω προσωπικά σου στοιχεία, μην το πιστέψεις χωρίς να δεις τα αποδεικτικά στοιχεία.

Και αν κάποιος προσπαθήσει να σε πείσει ότι γνωρίζει τι είναι καλύτερο για εσένα, θυμήσου ότι έχεις πάντα το δικαίωμα να αποφασίζεις μόνη σου.

Με όλη μου την αγάπη,

Ρόμπερτ.

Δεν κατάλαβα ότι έκλαιγα μέχρι που μια σταγόνα έπεσε πάνω στο γράμμα.

Η Σάρα με αγκάλιασε.

«Ο μπαμπάς ήθελε να σε προστατεύσει».

«Ήξερε κάτι», ψιθύρισα. «Κάποιος είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για μένα πριν ακόμη πεθάνει».

Η Έμιλι φωτογράφισε το γράμμα και το τοποθέτησε ξανά στον φάκελο.

«Αυτό είναι σημαντικό στοιχείο για το ιστορικό της υπόθεσης», είπε. «Αλλά πρέπει να εξακριβώσουμε ποιον εννοούσε και αν υπάρχει σύνδεση με τον Ντάνιελ».

Ύστερα παρατήρησε κάτι στο κάτω μέρος της σελίδας.

Μια μικρή σημείωση που είχε γραφτεί με διαφορετικό μελάνι.

«Α. Μ. — ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ».

Η Σάρα σήκωσε το κεφάλι της.

«Άρθουρ Μίλερ;»

Κανείς μας δεν απάντησε.

Δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε αν τα αρχικά αναφέρονταν στον ίδιο άνθρωπο. Αλλά ήταν αρκετά για να ζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες.

---

Το μεσημέρι, η Έμιλι έλαβε απάντηση από το νοσοκομείο.

Το αρχείο του Ρόμπερτ υπήρχε.

Και υπήρχε επίσης μια καταχώριση για αίτημα πρόσβασης που είχε υποβληθεί μετά τον θάνατό του.

Ωστόσο, το νοσοκομείο δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει από την αρχική καταχώριση ποιος είχε υποβάλει το αίτημα. Η ταυτότητα του αιτούντος έπρεπε να επαληθευτεί από τα σχετικά έγγραφα.

Η Έμιλι ζήτησε να εξεταστούν τα πρωτότυπα στοιχεία.

Λίγο αργότερα, το τηλέφωνό της χτύπησε.

Ήταν ο Δρ. Άρθουρ Μίλερ.

Αυτή τη φορά, δέχτηκε να συναντηθεί μαζί μας.

---

Το ραντεβού κανονίστηκε σε ένα μικρό γραφείο μακριά από την έπαυλη του Ντάνιελ.

Ο Άρθουρ Μίλερ ήταν ένας άντρας περίπου εξήντα ετών, με γκρίζα μαλλιά και κουρασμένα μάτια. Φορούσε ένα σκούρο κοστούμι και κρατούσε έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα.

Μόλις μπήκε στο δωμάτιο, με κοίταξε για αρκετή ώρα.

«Μοιάζετε περισσότερο απ' όσο περίμενα», είπε.

«Με ποιον;»

Έμεινε σιωπηλός.

Η Έμιλι παρενέβη.

«Δρ. Μίλερ, σας παρακαλώ να μας εξηγήσετε γιατί το όνομα της κυρίας Μπένετ εμφανίζεται στα αρχεία ενός ερευνητικού προγράμματος».

Ο γιατρός άνοιξε τον χαρτοφύλακά του.

«Πριν από αρκετά χρόνια, εργάστηκα ως σύμβουλος σε ένα πρόγραμμα που εξέταζε συγκεκριμένους δείκτες υγείας σε ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών. Το πρόγραμμα χρηματοδοτούνταν από ιδιωτικούς φορείς και συνεργαζόταν με διάφορα ιατρικά κέντρα».

«Είχα συμμετάσχει εγώ;» ρώτησα.

«Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω ακόμη. Το όνομά σας εμφανίστηκε σε έγγραφα που εξετάστηκαν πρόσφατα, αλλά πρέπει να επαληθεύσουμε αν τα στοιχεία σας καταχωρίστηκαν νόμιμα».

«Και ο σύζυγός μου;»

Ο Άρθουρ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ο Ντάνιελ επικοινώνησε μαζί μου πριν από τον γάμο σας. Μου είπε ότι ενδιαφερόταν για την υγεία σας και ότι ήθελε να σας βοηθήσει να έχετε καλύτερη ποιότητα ζωής».

«Μου είπε ότι με αγαπούσε», απάντησα. «Δεν μου είπε ότι γνώριζε τον γιατρό μου ή ότι υπήρχαν φάκελοι με το όνομά μου».

Ο Άρθουρ δεν προσπάθησε να τον υπερασπιστεί.

«Αυτό είναι κάτι που πρέπει να εξηγήσει ο ίδιος».

«Και ο Ρόμπερτ; Γιατί το όνομά του εμφανίζεται σε ένα αίτημα που έγινε μετά τον θάνατό του;»

Ο γιατρός πάγωσε.

Για πρώτη φορά από τότε που μπήκε στο δωμάτιο, φαινόταν πραγματικά αναστατωμένος.

«Ποιος σας έδειξε αυτό το έγγραφο;»

Η Έμιλι τού έδειξε ένα αντίγραφο.

Ο Άρθουρ το κοίταξε για αρκετή ώρα και μετά το άφησε στο τραπέζι.

«Δεν αναγνωρίζω αυτή την υπογραφή», είπε. «Και δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ότι το αίτημα υποβλήθηκε από τον Ρόμπερτ Μπένετ».

«Τότε ποιος το υπέβαλε;» ρώτησα.

«Αυτό ακριβώς προσπαθούσα να ανακαλύψω όταν επικοινώνησα μαζί σας».

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα.

«Δηλαδή δεν γνωρίζετε;»

«Όχι με βεβαιότητα. Υπάρχει, όμως, μια λεπτομέρεια που πρέπει να γνωρίζετε».

Έβγαλε από τον χαρτοφύλακα έναν δεύτερο φάκελο.

«Πριν από τον θάνατο του Ρόμπερτ, κάποιος είχε ζητήσει να εξεταστούν ορισμένα οικονομικά στοιχεία που σχετίζονταν με το πρόγραμμα. Το αίτημα δεν προήλθε από τον ίδιο, τουλάχιστον σύμφωνα με τα στοιχεία που έχω δει».

Η Έμιλι έσκυψε προς το μέρος του.

«Από ποιον προήλθε;»

Ο Άρθουρ άνοιξε τον φάκελο και έβγαλε μια σελίδα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε το λογότυπο μιας εταιρείας.

Η ίδια εταιρεία που εμφανιζόταν στην τραπεζική μεταφορά που είχαμε βρει στο γραφείο του Ντάνιελ.

Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.

«Αυτή η εταιρεία πλήρωσε χρήματα για τον προσωπικό μου φάκελο», ψιθύρισα.

Ο Άρθουρ έγνεψε αργά.

«Αυτό φαίνεται από τα έγγραφα. Δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιος ενέκρινε την πληρωμή ή ποιος ήταν ο τελικός σκοπός της».

Η Έμιλι ζήτησε αντίγραφα για να τα εξετάσει νομικά.

Ο γιατρός συμφώνησε, αλλά πριν φύγει, γύρισε προς εμένα.

«Κυρία Μπένετ, υπάρχει κάτι ακόμη που δεν σας έχω πει».

Ένιωσα την εξάντληση να με κατακλύζει.

«Τι άλλο;»

«Όταν ο Ντάνιελ με πλησίασε, δεν ζήτησε μόνο πληροφορίες για το ιατρικό σας ιστορικό. Ρώτησε αν υπήρχε τρόπος να παρακολουθείται η πορεία της υγείας σας για μεγάλο χρονικό διάστημα».

«Και εσείς τι του απαντήσατε;»

«Του είπα ότι οποιαδήποτε ιατρική παρακολούθηση απαιτεί κατάλληλη ενημέρωση και συγκατάθεση. Δεν θα μπορούσα να συμμετάσχω σε κάτι διαφορετικό».

Τα λόγια του με ανακούφισαν ελάχιστα.

«Τότε γιατί το όνομά μου εμφανίζεται στον φάκελο;»

Ο Άρθουρ κοίταξε την Έμιλι.

«Επειδή κάποιος συνέχισε τη διαδικασία χωρίς να έχουμε ακόμη εξακριβώσει πώς και με ποια εξουσιοδότηση».

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Θέλω να μάθω ποιος».

Ο γιατρός έγνεψε.

«Κι εγώ».

---

Επιστρέφοντας στο σπίτι της Σάρας, ένιωθα ότι η αλήθεια βρισκόταν όλο και πιο κοντά.

Κι όμως, κάθε απάντηση γεννούσε δύο νέες ερωτήσεις.

Ο Ντάνιελ γνώριζε στοιχεία για την υγεία μου πριν από τον γάμο μας.

Μια εταιρεία είχε πραγματοποιήσει πληρωμή που συνδεόταν με τον προσωπικό μου φάκελο.

Κάποιος είχε ζητήσει πρόσβαση σε πληροφορίες για μένα χρησιμοποιώντας το όνομα του νεκρού συζύγου μου.

Και τώρα ο γιατρός που εμφανιζόταν στα έγγραφα παραδεχόταν ότι ο Ντάνιελ είχε ενδιαφερθεί για μακροχρόνια παρακολούθηση της υγείας μου.

Δεν ήξερα ακόμη αν αυτά τα γεγονότα συνδέονταν όλα μεταξύ τους.

Αλλά ήξερα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω μέσα στην άγνοια.

Εκείνο το βράδυ, αποφάσισα να διαβάσω ξανά τα μηνύματα που μου είχε στείλει ο Ντάνιελ τους πρώτους μήνες της σχέσης μας.

Τα περισσότερα ήταν γεμάτα αγάπη.

«Είσαι το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ».

«Θέλω να σε φροντίζω για πάντα».

«Μαζί μου δεν θα χρειαστεί να φοβηθείς τίποτα».

Πριν από λίγους μήνες, αυτά τα λόγια θα με έκαναν να χαμογελάσω.

Τώρα, αναρωτιόμουν αν η φροντίδα που μου πρόσφερε ήταν πραγματικά αγάπη ή αν αποτελούσε μέρος ενός σχεδίου που δεν γνώριζα.

Στις έντεκα το βράδυ, έλαβα ένα νέο μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

Δεν υπήρχε χαιρετισμός.

Μόνο μια φωτογραφία.

Ήταν μια παλιά εικόνα από έναν διάδρομο νοσοκομείου. Στο βάθος στεκόταν ένας άντρας με σκούρο παλτό, κρατώντας έναν φάκελο.

Το πρόσωπό του δεν φαινόταν καθαρά.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μια πρόταση:

«Αυτός ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που μίλησε με τον Ρόμπερτ πριν από την τελευταία του εξέταση».

Ένιωσα το σώμα μου να παγώνει.

Αμέσως μετά, ήρθε δεύτερο μήνυμα.

«Και αν θέλετε να μάθετε γιατί ο Ντάνιελ σας παντρεύτηκε, πρέπει να μάθετε τι περιέχει ο φάκελος που ο Ρόμπερτ προσπάθησε να σας αφήσει».

Κοίταξα το ξύλινο κουτί πάνω στο τραπέζι.

Είχαμε εξετάσει κάθε γράμμα, κάθε φωτογραφία και κάθε χαρτί που περιείχε.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.

Η Σάρα πλησίασε και διάβασε το μήνυμα.

«Μαμά, μήπως υπάρχει κάτι ακόμη στο κουτί;»

Το πήρα στα χέρια μου και εξέτασα προσεκτικά τον πάτο του.

Τότε παρατήρησα μια λεπτή γραμμή στο ξύλο, σαν να υπήρχε ένα δεύτερο, κρυφό επίπεδο.

Με τη βοήθεια της Έμιλι, εξετάσαμε προσεκτικά το κουτί και βρήκαμε έναν λεπτό, κρυμμένο φάκελο.

Μέσα υπήρχε μια μικρή κάρτα μνήμης και ένα σημείωμα.

Το σημείωμα είχε μόνο τέσσερις λέξεις, γραμμένες με το χέρι του Ρόμπερτ:

«ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ ΟΛΟΥΣ».

Η Σάρα με κοίταξε.

«Ποιοι είναι όλοι, μαμά;»

Δεν είχα απάντηση.

Η Έμιλι πήρε την κάρτα μνήμης και είπε ότι θα φρόντιζε να εξεταστεί με ασφαλή τρόπο, χωρίς να αλλοιωθούν τα δεδομένα της.

Πριν προλάβουμε να κάνουμε οτιδήποτε άλλο, το τηλέφωνό μου χτύπησε.

Ήταν ο Ντάνιελ.

Αυτή τη φορά, απάντησα.

«Μάργκαρετ», είπε με κουρασμένη φωνή, «ξέρω ότι μίλησες με τον Άρθουρ».

Δεν ρώτησα πώς το ήξερε.

«Τι θέλεις;»

«Να σου πω την αλήθεια».

«Τότε πες την».

Ακολούθησε μια μεγάλη σιωπή.

Ύστερα ο Ντάνιελ είπε κάτι που με έκανε να καθίσω απότομα στην καρέκλα.

«Δεν σε παντρεύτηκα επειδή ήσουν πλούσια. Δεν ήσουν. Δεν σε παντρεύτηκα επειδή χρειαζόμουν τα χρήματά σου. Δεν χρειαζόμουν ούτε αυτά».

«Τότε γιατί;»

Η φωνή του έσπασε.

«Επειδή, όταν έμαθα ποια ήσουν, πίστεψα ότι μπορούσα να σε βοηθήσω να ανακαλύψεις κάτι που κανείς δεν σου είχε πει».

«Τι πράγμα;»

«Κάτι που συνέβη πριν από τον θάνατο του Ρόμπερτ».

Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.

«Τι συνέβη στον άντρα μου;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως.

Όταν τελικά μίλησε, η φωνή του ήταν σχεδόν ψίθυρος.

«Μάργκαρετ, ο Ρόμπερτ μπορεί να είχε ανακαλύψει κάτι για την εταιρεία που χρηματοδοτούσε το πρόγραμμα. Και αν αυτό ισχύει, τότε ο φάκελος που βρήκες δεν αφορά μόνο εσένα».

«Τι άλλο αφορά;»

Ο Ντάνιελ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Αφορά τα χρήματα που εξαφανίστηκαν λίγο πριν πεθάνει».

Η γραμμή έμεινε ανοιχτή.

Εγώ κοιτούσα την κάρτα μνήμης πάνω στο τραπέζι.

Και για πρώτη φορά, άρχισα να φοβάμαι ότι το μυστικό που έκρυβε ο Ντάνιελ δεν αφορούσε μόνο τον γάμο μας.

Ίσως αφορούσε τον θάνατο του ανθρώπου που είχα αγαπήσει πριν από εκείνον.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ 5  ➡️