ΜΕΡΟΣ 4 — Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ!

Διάβασα το μήνυμα ξανά και ξανά.

«Μην πιστέψεις τον Ντέρεκ. Αλλά μην εμπιστευτείς ούτε τη μητέρα σου. Ρώτησέ την τι συνέβη πραγματικά τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας σου».

Για έξι χρόνια πίστευα ότι γνώριζα τα πάντα για τον θάνατο του πατέρα μου.

Είχαμε ενημερωθεί ότι υπέστη ξαφνική καρδιακή ανακοπή. Η μητέρα μου μού είχε πει ότι εκείνο το βράδυ βρισκόταν στο σπίτι, ότι προσπάθησε να τον βοηθήσει και ότι οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον σώσουν.

Την είχα αγκαλιάσει στην κηδεία.

Είχα κλάψει μαζί της.

Και τώρα κάποιος μου έλεγε ότι η γυναίκα που με είχε παρηγορήσει ίσως γνώριζε κάτι που θα άλλαζε ολόκληρη τη ζωή μου.

«Ποιος σου έστειλε αυτό το μήνυμα;» με ρώτησε ο Ντέρεκ.

Τον κοίταξα καχύποπτα.

«Δεν ξέρω. Εσύ ξέρεις;»

Έσφιξε τα χείλη του.

«Όχι».

«Τότε πες μου τι ανακάλυψες για τον πατέρα μου».

Ο Ντέρεκ κοίταξε γύρω του. Οι επιβάτες περνούσαν δίπλα μας, οι ανακοινώσεις συνεχίζονταν και η ζωή στο αεροδρόμιο κυλούσε κανονικά. Για όλους τους άλλους ήταν μια συνηθισμένη μέρα.

Για μένα, όμως, κάθε λεπτό γκρέμιζε ακόμη ένα κομμάτι από τον κόσμο μου.

«Ο πατέρας σου είχε ανακαλύψει μια οικονομική απάτη πριν πεθάνει», είπε τελικά. «Μια απάτη που συνδεόταν με την εταιρεία που εμφανίζεται στα έγγραφα της μητέρας σου».

«Και πώς το ξέρεις αυτό;»

«Επειδή βρήκα το όνομά του σε ένα παλιό αρχείο. Όταν άρχισα να ψάχνω, ανακάλυψα ότι είχε συγκεντρώσει αποδείξεις εναντίον ανθρώπων που χρησιμοποιούσαν ψεύτικες εταιρείες για να μεταφέρουν χρήματα».

«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»

Ο Ντέρεκ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή φοβήθηκα».

«Εσύ; Φοβήθηκες; Κι εγώ τι πρέπει να νιώσω τώρα που ανακαλύπτω ότι ο άντρας μου ίσως χρησιμοποίησε το όνομά μου για να με φορτώσει με εκατόν ογδόντα χιλιάδες ευρώ χρέος;»

Δεν απάντησε.

Και αυτή η σιωπή ήταν χειρότερη από οποιαδήποτε δικαιολογία.

Τον άφησα εκεί και απομακρύνθηκα λίγα μέτρα για να καλέσω τη μητέρα μου.

Αυτή τη φορά, δεν ήθελα παρηγοριά.

Ήθελα την αλήθεια.

«Μαμά, πρέπει να μου απαντήσεις σε κάτι», είπα μόλις σήκωσε το τηλέφωνο.

«Τι συνέβη τη νύχτα που πέθανε ο μπαμπάς;»

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε απόλυτη σιωπή.

«Ποιος σου μίλησε γι’ αυτό;» με ρώτησε τελικά.

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.

«Άρα υπάρχει κάτι που δεν μου έχεις πει».

«Δεν είναι τόσο απλό, κόρη μου».

«Τότε κάν’ το απλό. Πες μου την αλήθεια».

Άκουσα τη μητέρα μου να κλαίει.

«Ο πατέρας σου δεν ήταν μόνος εκείνο το βράδυ».

Έκλεισα τα μάτια.

«Ποιος ήταν μαζί του;»

«Ένας άντρας που ήθελε να του πάρει κάποια έγγραφα. Ο πατέρας σου είχε ανακαλύψει πράγματα που δεν έπρεπε να γνωρίζει και φοβόταν ότι θα κινδύνευε η οικογένειά μας».

«Και εσύ το ήξερες;»

«Ήξερα ότι είχε προβλήματα. Δεν ήξερα πόσο σοβαρά ήταν».

«Τότε γιατί υπέγραψε ένα έγγραφο δύο ημέρες μετά τον θάνατό του;»

Η μητέρα μου σταμάτησε να κλαίει.

Αυτή η ξαφνική σιωπή μού φάνηκε τρομακτική.

«Δεν το υπέγραψε ο πατέρας σου», είπε τελικά.

Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.

«Τι εννοείς;»

«Κάποιος χρησιμοποίησε την υπογραφή του. Το έμαθα πολύ αργότερα. Όταν προσπάθησα να μάθω ποιος το έκανε, με απείλησαν ότι θα έχανα κι εσένα».

Έμεινα ακίνητη.

«Ποιος σε απείλησε, μαμά;»

Δεν πρόλαβε να απαντήσει.

Άκουσα έναν θόρυβο στο βάθος, σαν να είχε ανοίξει κάποιος μια πόρτα.

Η μητέρα μου ψιθύρισε:

«Δεν είμαι μόνη μου στο σπίτι».

«Ποιος είναι εκεί;»

«Δεν ξέρω. Άκουσα κάποιον να μπαίνει. Κρύβομαι στο δωμάτιο».

Το αίμα μου πάγωσε.

«Κλείδωσε την πόρτα! Πάρε την αστυνομία!»

«Περίμενε… Νομίζω ότι είναι—»

Η γραμμή διακόπηκε.

Την κάλεσα αμέσως ξανά.

Καμία απάντηση.

Ξανά.

Τίποτα.

Ένιωσα πανικό. Η μητέρα μου βρισκόταν μόνη στο σπίτι, κρατώντας έγγραφα που μπορούσαν να αποκαλύψουν μια σοβαρή απάτη. Κάποιος είχε μόλις μπει μέσα και εκείνη είχε εξαφανιστεί από το τηλέφωνο.

Γύρισα προς τον Ντέρεκ.

«Πρέπει να πάω σπίτι μου. Κάποιος βρίσκεται με τη μητέρα μου».

Το πρόσωπό του άλλαξε αμέσως.

«Τι σου είπε;»

«Δεν έχει σημασία!»

«Έχει τεράστια σημασία!» φώναξε. «Αν πήγε κάποιος εκεί, πρέπει να φύγουμε από εδώ τώρα».

Τον κοίταξα με τρόμο.

«Να φύγουμε; Πού;»

«Μακριά από το αεροδρόμιο».

«Γιατί;»

Ο Ντέρεκ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν πρόλαβε να μιλήσει.

Ο Αλέξανδρος επέστρεψε κρατώντας το κινητό του.

«Μόλις έλαβα μια πληροφορία», είπε. «Η πτήση που είχε κλείσει ο Ντέρεκ για άλλη χώρα δεν ήταν το πραγματικό του σχέδιο. Υπάρχει και δεύτερη κράτηση, στο όνομα κάποιου άλλου».

«Ποιανού;» ρώτησα.

Ο Αλέξανδρος κοίταξε πρώτα τον Ντέρεκ και μετά εμένα.

«Της μητέρας σου».

Ένιωσα ναυτία.

«Αυτό είναι αδύνατον. Η μητέρα μου δεν ταξιδεύει σήμερα».

«Η κράτηση έγινε πριν από τρεις εβδομάδες», απάντησε. «Και υπάρχει κάτι ακόμη. Το εισιτήριο δεν είναι απλώς για ένα ταξίδι. Είναι μονής διαδρομής».

Γύρισα προς τον Ντέρεκ.

«Γιατί έκλεισες εισιτήριο στη μητέρα μου;»

«Δεν το έκανα εγώ!» φώναξε.

«Τότε ποιος;»

Δεν απάντησε.

Ο Αλέξανδρος έδειξε την οθόνη του κινητού του.

«Η κράτηση έγινε από λογαριασμό που συνδέεται με την εταιρεία του χρέους. Και ο άνθρωπος που πλήρωσε το εισιτήριο χρησιμοποίησε μια τραπεζική κάρτα που ανήκε…»

Σταμάτησε.

«Σε ποιον;» ρώτησα απελπισμένα.

«Στον πατέρα σου».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

Πώς ήταν δυνατόν ένας νεκρός άνθρωπος να πληρώνει εισιτήρια έξι χρόνια μετά τον θάνατό του;

Και τότε ο Αλέξανδρος έκανε μια τελευταία αποκάλυψη.

«Υπάρχει μια πιθανότητα που κανείς μας δεν έχει εξετάσει. Αν η κάρτα χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα, τότε κάποιος έχει πρόσβαση σε έναν λογαριασμό που θα έπρεπε να είχε κλείσει πριν από χρόνια».

Πριν προλάβω να απαντήσω, το κινητό μου άναψε ξανά.

Αυτή τη φορά, δεν ήταν μήνυμα.

Ήταν μια φωτογραφία από τη μητέρα μου.

Στεκόταν μέσα στο σαλόνι μας, δίπλα σε έναν άντρα του οποίου το πρόσωπο είχε μείνει κρυμμένο από τη σκιά.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μόνο μία φράση:

«Αν θέλεις να μάθεις ποιος πραγματικά πέθανε εκείνη τη νύχτα, έλα μόνη σου στο παλιό σπίτι του πατέρα σου. Και μην πεις στον Ντέρεκ ότι είσαι καθ’ οδόν».

Κοίταξα τον Ντέρεκ.

Για πρώτη φορά, δεν ήξερα αν έπρεπε να φοβάμαι περισσότερο τον άντρα που με είχε προδώσει ή εκείνον που προσπαθούσε να με πείσει ότι γνώριζε την αλήθεια.

Γιατί τώρα είχα μια νέα, τρομακτική υποψία.

Μήπως ο θάνατος του πατέρα μου δεν ήταν ποτέ αυτό που μου είχαν πει;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ 5   ➡️