ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ… ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ 3 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ!

«Τι χρήματα εξαφανίστηκαν, Ντάνιελ;» ρώτησα, προσπαθώντας να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή.

Για αρκετά δευτερόλεπτα, δεν απάντησε.

Άκουγα μόνο την αναπνοή του από την άλλη άκρη της γραμμής.

«Πρέπει να συναντηθούμε», είπε τελικά. «Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω από το τηλέφωνο».

«Δεν πρόκειται να επιστρέψω στην έπαυλη».

«Δεν σου ζητάω να επιστρέψεις. Θα έρθω εκεί όπου βρίσκεσαι».

«Όχι».

Η απάντησή μου τον αιφνιδίασε.

«Μάργκαρετ, σε παρακαλώ. Δεν καταλαβαίνεις πόσο σοβαρό είναι αυτό».

«Τότε εξήγησέ μου τώρα».

Ακολούθησε άλλη μια παύση.

Ύστερα είπε κάτι που δεν περίμενα.

«Ο Ρόμπερτ είχε ανακαλύψει μια οικονομική συναλλαγή που δεν έπρεπε να υπάρχει. Το ποσό ήταν περίπου τρία εκατομμύρια δολάρια».

Ένιωσα το στόμα μου να στεγνώνει.

«Ο Ρόμπερτ ήταν λογιστής. Δεν διαχειριζόταν τέτοια ποσά».

«Ακριβώς. Γι' αυτό και η ανακάλυψή του προκάλεσε αναστάτωση».

«Σε ποια εταιρεία εργαζόταν;»

Ο Ντάνιελ μου είπε το όνομα μιας εταιρείας που δεν αναγνώριζα. Ύστερα πρόσθεσε ότι η εταιρεία είχε συνεργαστεί, χρόνια νωρίτερα, με έναν από τους χρηματοδότες του ερευνητικού προγράμματος στο οποίο εμφανιζόταν τώρα το όνομά μου.

Η σύνδεση με έκανε να ανατριχιάσω.

«Και τι σχέση έχει αυτό με εμένα;»

«Δεν ξέρω ακόμη αν υπάρχει άμεση σχέση», απάντησε. «Αλλά όταν έμαθα για τον Ρόμπερτ, άρχισα να ψάχνω».

«Και αντί να μου πεις την αλήθεια, με παντρεύτηκες χωρίς να μου εξηγήσεις τίποτα;»

«Δεν ήταν έτσι!»

Η φωνή του υψώθηκε.

«Τότε πώς ήταν;» φώναξα κι εγώ. «Γιατί γνώριζες το ιατρικό μου ιστορικό πριν γνωριστούμε; Γιατί έβαζες κάτι στο ρόφημά μου; Γιατί υπάρχουν χρήματα που συνδέονται με το όνομά μου;»

Ο Ντάνιελ σώπασε.

«Δεν ξέρω τι περιέχει το ρόφημα που εξετάστηκε», είπε τελικά. «Αλλά μπορώ να σου εξηγήσω γιατί ήθελα να παρακολουθείται η υγεία σου».

«Σε ακούω».

«Επειδή κάποιος μου είπε ότι υπήρχε πιθανότητα να εμφανίσεις ορισμένα συμπτώματα αργότερα στη ζωή σου. Μου είπαν ότι ένα πρόγραμμα παρακολούθησης θα μπορούσε να βοηθήσει».

«Ποιος σου το είπε;»

«Ο Άρθουρ Μίλερ».

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Ο ίδιος γιατρός που δεν μπορεί να επιβεβαιώσει ότι συμφώνησα να συμμετάσχω;»

«Δεν γνώριζα ότι υπήρχε πρόβλημα με τα έγγραφα».

«Και το μπουκαλάκι;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως.

«Μου έδωσαν ένα σκεύασμα και μου είπαν ότι θα σε βοηθούσε να κοιμάσαι καλύτερα».

«Ποιος σου το έδωσε;»

«Ένας εκπρόσωπος του προγράμματος».

Έκλεισα τα μάτια.

Ακόμη κι αν όλα όσα έλεγε ήταν αλήθεια, παρέμενε ένα γεγονός: ο σύζυγός μου είχε αποφασίσει να μου δίνει κάτι χωρίς να μου αποκαλύπτει τι ήταν.

«Δεν είχες κανένα δικαίωμα να αποφασίζεις για το σώμα μου», είπα.

«Το ξέρω».

Η απάντησή του ήταν τόσο χαμηλόφωνη που σχεδόν δεν την άκουσα.

«Και τώρα θέλω να μάθω αν μου έκανες κακό».

«Θα συνεργαστώ με τους γιατρούς», είπε. «Σου το υπόσχομαι».

«Δεν θέλω άλλες υποσχέσεις, Ντάνιελ. Θέλω αποδείξεις».

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Η Σάρα καθόταν απέναντί μου, χλωμή.

«Μαμά, νομίζεις ότι λέει την αλήθεια;»

Κοίταξα την κάρτα μνήμης του Ρόμπερτ.

«Νομίζω ότι λέει ένα μέρος της αλήθειας. Και φοβάμαι πως το υπόλοιπο είναι πολύ χειρότερο».

---

Το επόμενο πρωί, η Έμιλι κανόνισε να εξεταστεί η κάρτα μνήμης από ειδικό, ώστε να διατηρηθούν τα αρχικά δεδομένα.

Δεν ξέραμε τι θα βρίσκαμε.

Θα μπορούσε να περιέχει παλιά οικογενειακά αρχεία, φωτογραφίες ή έγγραφα που δεν είχαν καμία σχέση με την υπόθεση.

Όταν, όμως, ολοκληρώθηκε η πρώτη ασφαλής εξέταση, ο ειδικός εντόπισε τρία αρχεία κειμένου και ένα ηχητικό αρχείο.

Το πρώτο έγγραφο περιείχε μια σειρά από αριθμούς λογαριασμών και ημερομηνίες.

Το δεύτερο ήταν ένας πίνακας οικονομικών συναλλαγών.

Το τρίτο περιείχε ένα σύντομο σημείωμα του Ρόμπερτ.

Η Έμιλι άρχισε να το διαβάζει δυνατά.

«Οι αριθμοί δεν συμφωνούν. Η ίδια πληρωμή εμφανίζεται σε δύο διαφορετικές καταχωρίσεις, ενώ το όνομα του τελικού δικαιούχου δεν αντιστοιχεί στην εταιρεία που αναγράφεται στην αρχική σύμβαση».

Σήκωσε το βλέμμα της.

«Αυτό μπορεί να δείχνει λογιστική ασυμφωνία ή κάτι που χρειάζεται περαιτέρω έλεγχο. Δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι έγινε κλοπή».

«Και τα τρία εκατομμύρια;» ρώτησα.

Η Έμιλι έδειξε τον πίνακα.

«Υπάρχουν συναλλαγές που συνολικά πλησιάζουν αυτό το ποσό. Πρέπει να ελεγχθούν από ανεξάρτητους οικονομικούς ειδικούς».

Το ηχητικό αρχείο ήταν το τελευταίο που ανοίξαμε.

Η φωνή του Ρόμπερτ ακούστηκε από τα ηχεία.

Ήταν κουρασμένη, αλλά αναμφισβήτητα δική του.

«Σήμερα βρήκα ξανά την ίδια ασυμφωνία. Δεν ξέρω ποιος ενέκρινε τις πληρωμές, αλλά κάποιος προσπαθεί να κλείσει την υπόθεση πριν προλάβω να παραδώσω την αναφορά».

Ακολούθησε μια μεγάλη παύση.

«Αν μου συμβεί κάτι, θέλω η Μάργκαρετ να γνωρίζει ότι δεν έδωσα ποτέ άδεια να χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά της στοιχεία. Δεν ξέρω γιατί κάποιος ενδιαφέρεται για εκείνη. Ξέρω μόνο ότι οι δύο υποθέσεις εμφανίζονται πλέον στα ίδια έγγραφα».

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Ρόμπερτ…» ψιθύρισα.

Η ηχογράφηση συνεχίστηκε.

«Υπάρχει ένα όνομα που εμφανίζεται στις συναλλαγές και στα έγγραφα του προγράμματος. Δεν έχω καταφέρει να εξακριβώσω ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό. Αύριο θα προσπαθήσω να πάρω ένα αντίγραφο της αρχικής σύμβασης».

Η ηχογράφηση τελείωσε απότομα.

Κανείς μας δεν μίλησε.

Ο Ρόμπερτ δεν είχε αποδείξει ότι κάποιος είχε βλάψει την υγεία μου. Δεν είχε αποδείξει ότι ο θάνατός του συνδεόταν με τις οικονομικές συναλλαγές.

Αλλά είχε καταγράψει μια ανησυχία που τώρα έμοιαζε πιο σημαντική από ποτέ.

Και είχε αφήσει ένα όνομα που δεν είχαμε ακόμη αποκωδικοποιήσει.

Η Έμιλι επέστρεψε στον πίνακα και μεγέθυνε την τελευταία στήλη.

Εκεί, δίπλα σε μια συναλλαγή, υπήρχαν τα αρχικά:

D. H.

Η Σάρα ανασηκώθηκε από την καρέκλα.

«Ντάνιελ Χέιζ;»

«Μπορεί», απάντησε η Έμιλι. «Αλλά τα αρχικά δεν αρκούν για να ταυτοποιήσουμε κάποιον. Χρειαζόμαστε τα πρωτότυπα έγγραφα και τα στοιχεία της εταιρείας».

Κι όμως, εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω τα γράμματα.

D. H.

Ο Ντάνιελ Χέιζ.

Ο άνθρωπος που με είχε παντρευτεί.

Ο άνθρωπος που γνώριζε για το ερευνητικό πρόγραμμα.

Ο άνθρωπος που μου έδινε κάθε βράδυ το ίδιο ρόφημα.

Μήπως είχε εμπλακεί στις συναλλαγές που είχε ανακαλύψει ο Ρόμπερτ;

Ή μήπως κάποιος είχε χρησιμοποιήσει τα αρχικά του για να με παραπλανήσει;

Δεν είχα απάντηση.

Αλλά είχα αποφασίσει ότι δεν θα σταματούσα μέχρι να τη βρω.

---

Εκείνο το απόγευμα, ο Δρ. Ριβς επικοινώνησε μαζί μου.

Τα αποτελέσματα της αρχικής εξέτασης του ροφήματος είχαν πλέον αξιολογηθεί από το εργαστήριο.

«Κυρία Μπένετ, θέλω να σας εξηγήσω προσεκτικά τι γνωρίζουμε», είπε.

Έσφιξα το τηλέφωνο.

«Σας ακούω».

«Η ανάλυση εντόπισε μια ουσία που δεν αναμενόταν να υπάρχει στο συγκεκριμένο ρόφημα. Χρειάζονται περαιτέρω έλεγχοι για να προσδιοριστούν με ακρίβεια η προέλευσή της και η πιθανή επίδρασή της στην υγεία σας».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Μπορεί να προκαλεί την κούραση και τα προβλήματα συγκέντρωσης που έχω;»

«Δεν μπορούμε να το συμπεράνουμε μόνο από αυτή την εξέταση. Θα χρειαστεί να αξιολογηθούν τα συμπτώματά σας, το ιατρικό ιστορικό σας και τα ευρήματα από τις πρόσθετες εξετάσεις».

«Και τι πρέπει να κάνω τώρα;»

«Μην καταναλώσετε άλλο από το ρόφημα ή οποιοδήποτε άγνωστο σκεύασμα. Θα ήθελα να σας εξετάσουμε το συντομότερο δυνατό. Αν παρουσιάσετε ξαφνική σύγχυση, έντονη υπνηλία, δυσκολία στην αναπνοή ή άλλο σοβαρό σύμπτωμα, αναζητήστε αμέσως επείγουσα βοήθεια».

Τον ευχαρίστησα και έκλεισα το τηλέφωνο.

Η Σάρα με αγκάλιασε.

«Θα μάθουμε τι συνέβη, μαμά».

Αυτή τη φορά, δεν προσπάθησα να προσποιηθώ ότι ήμουν δυνατή.

Έκλαψα.

Έκλαψα για τον Ρόμπερτ, για τον γάμο που νόμιζα ότι είχα βρει και για τις νύχτες που είχα πιει ένα ρόφημα χωρίς να γνωρίζω τι περιείχε.

Αλλά μέσα στα δάκρυά μου υπήρχε και κάτι άλλο.

Αποφασιστικότητα.

Δεν ήμουν πια η γυναίκα που δεχόταν κάθε εξήγηση επειδή φοβόταν μήπως χάσει την αγάπη κάποιου.

Ήμουν η Μάργκαρετ Μπένετ.

Και ήθελα την αλήθεια.

---

Το βράδυ, η Έμιλι έλαβε ένα μήνυμα από έναν πρώην συνεργάτη του Ρόμπερτ, ο οποίος είχε ακούσει ότι αναζητούσαμε πληροφορίες για την παλιά εταιρεία.

Ο άντρας λεγόταν Τόμας Γκρέι.

Είχε εργαστεί στο λογιστήριο την περίοδο που ο Ρόμπερτ είχε ανακαλύψει τις οικονομικές ασυμφωνίες.

Το μήνυμά του ήταν σύντομο:

«Δεν θέλω να μιλήσω τηλεφωνικά. Υπάρχουν πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ μετά τον θάνατο του Ρόμπερτ. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, μπορώ να σας συναντήσω αύριο».

Η Έμιλι απάντησε ότι η συνάντηση θα γινόταν σε δημόσιο χώρο, με τη συμμετοχή της.

Ο Τόμας συμφώνησε.

Την επόμενη μέρα, φτάσαμε σε ένα ήσυχο καφέ στο κέντρο της πόλης.

Ο Τόμας ήταν ένας άντρας γύρω στα εβδομήντα, με γκρίζα μαλλιά και κουρασμένο πρόσωπο. Κρατούσε έναν φάκελο κάτω από το χέρι του.

Μόλις με είδε, σηκώθηκε.

«Εσείς πρέπει να είστε η Μάργκαρετ».

«Ναι».

Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο λύπη.

«Ο Ρόμπερτ μιλούσε συχνά για εσάς. Ήταν καλός άνθρωπος».

Ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν.

«Τι γνωρίζετε για τις συναλλαγές;»

Ο Τόμας κάθισε και ακούμπησε τον φάκελο στο τραπέζι.

«Ο Ρόμπερτ ανακάλυψε ότι ορισμένα ποσά είχαν μεταφερθεί σε εταιρείες που δεν εμφανίζονταν στις αρχικές συμβάσεις. Προσπάθησε να ζητήσει εξηγήσεις, αλλά του είπαν να σταματήσει να ερευνά».

«Ποιος του το είπε;»

Ο Τόμας δίστασε.

«Δεν θέλω να κατηγορήσω κάποιον χωρίς αποδείξεις. Αλλά θυμάμαι ότι ένας εξωτερικός σύμβουλος επισκεπτόταν συχνά τα γραφεία μας. Είχε πρόσβαση σε οικονομικά στοιχεία και συνεργαζόταν με ανθρώπους από το ερευνητικό πρόγραμμα».

«Πώς τον έλεγαν;»

Ο Τόμας άνοιξε τον φάκελο.

Έβγαλε μια παλιά φωτοτυπία σύμβασης.

Στην τελευταία σελίδα υπήρχε ένα όνομα.

ΝΤΑΝΙΕΛ ΧΕΪΖ.

Ένιωσα σαν να βυθίστηκε το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου.

Ο Τόμας συνέχισε:

«Δεν μπορώ να σας πω ότι ο Ντάνιελ γνώριζε για κάθε συναλλαγή. Ξέρω μόνο ότι το όνομά του εμφανιζόταν σε μια σύμβαση που συνδεόταν με τον εξωτερικό σύμβουλο».

Η Έμιλι πήρε αντίγραφο του εγγράφου.

«Θα χρειαστεί να εξετάσουμε την αυθεντικότητά του», είπε. «Και ίσως χρειαστεί να καταθέσετε όσα γνωρίζετε».

Ο Τόμας έγνεψε καταφατικά.

Ύστερα γύρισε προς εμένα.

«Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που ο Ρόμπερτ μου είπε την τελευταία φορά που μιλήσαμε».

Κρατήθηκα από την άκρη του τραπεζιού.

«Τι;»

«Μου είπε ότι είχε ανακαλύψει πως κάποιος είχε ζητήσει πληροφορίες για την οικογένειά του. Δεν ήξερε αν ήταν σύμπτωση, αλλά φοβόταν ότι η οικονομική υπόθεση είχε αρχίσει να επηρεάζει την προσωπική του ζωή».

«Και τι έκανε;»

«Μου είπε ότι είχε φυλάξει ένα αντίγραφο της αρχικής σύμβασης σε ασφαλές μέρος».

Η Έμιλι έσκυψε προς το μέρος του.

«Πού;»

Ο Τόμας κοίταξε γύρω του, σαν να προσπαθούσε να βεβαιωθεί ότι κανείς δεν άκουγε.

«Δεν μου είπε ακριβώς πού. Μου έδωσε μόνο ένα στοιχείο. Είπε ότι το αντίγραφο βρισκόταν σε ένα μέρος που είχε ιδιαίτερη σημασία για εσάς τους δύο».

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά γρήγορα.

Ένα μέρος που είχε ιδιαίτερη σημασία για εμάς;

Τότε θυμήθηκα το παλιό εξοχικό σπίτι όπου ο Ρόμπερτ κι εγώ περνούσαμε κάθε καλοκαίρι. Το είχαμε πουλήσει λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του, αλλά διατηρούσα ακόμη ένα μικρό κουτί με τα κλειδιά και τα έγγραφα της πώλησης.

«Το εξοχικό μας», ψιθύρισα.

Ο Τόμας δεν επιβεβαίωσε τίποτα.

«Δεν ξέρω αν εννοούσε αυτό. Αλλά αν υπάρχει ακόμη κάτι εκεί, ίσως αξίζει να το ελέγξετε με τον κατάλληλο τρόπο».

Η Έμιλι σημείωσε την πληροφορία.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα.

Καθώς επιστρέφαμε στο αυτοκίνητο, το τηλέφωνό μου χτύπησε.

Ήταν ένα νέο μήνυμα από τον Ντάνιελ.

«Μάργκαρετ, ξέρω ότι έχεις βρει έγγραφα για την εταιρεία. Σε παρακαλώ, μην κάνεις τίποτα πριν μιλήσουμε. Υπάρχει ένα όνομα που δεν πρέπει να εμφανιστεί σε αυτή την υπόθεση».

Διάβασα το μήνυμα δύο φορές.

Ύστερα απάντησα:

«Ποιο όνομα;»

Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως.

«Το όνομα του ανθρώπου που χρηματοδότησε το πρόγραμμα και γνώριζε τον Ρόμπερτ πριν από τον θάνατό του».

Ένιωσα ένα παγωμένο ρίγος.

Έστειλα ένα τελευταίο μήνυμα.

«Ποιος είναι;»

Αυτή τη φορά, ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

Μόνο λίγα λεπτά αργότερα έφτασε ένα νέο μήνυμα, από τον ίδιο άγνωστο αριθμό που μου είχε στείλει τις προηγούμενες προειδοποιήσεις.

Περιείχε μία φωτογραφία.

Ένας άντρας στεκόταν δίπλα στον Ρόμπερτ, έξω από ένα κτίριο που δεν αναγνώριζα.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε μια χειρόγραφη ημερομηνία.

Η ημερομηνία ήταν τρεις ημέρες πριν από τον θάνατο του πρώτου μου συζύγου.

Και ο άντρας δίπλα του…

Ήταν ο Ντάνιελ.

Όμως αυτό ήταν αδύνατον.

Σύμφωνα με όσα μου είχε πει, είχε γνωρίσει το όνομά μου πολύ αργότερα.

Κοίταξα ξανά τη φωτογραφία.

Ο Ντάνιελ δεν στεκόταν απλώς δίπλα στον Ρόμπερτ.

Ο Ρόμπερτ είχε το χέρι του πάνω στον ώμο του, σαν να γνώριζε τον νεαρό άντρα εδώ και χρόνια.

Στο κάτω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε μια τελευταία φράση:

«ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΤΑΝΙΕΛ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ Ο ΡΟΜΠΕΡΤ».

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Αν η φωτογραφία ήταν γνήσια, τότε ο Ντάνιελ γνώριζε τον πρώτο μου σύζυγο πριν ακόμη γνωρίσει εμένα.

Και αν αυτό ήταν αλήθεια, ολόκληρη η ιστορία του γάμου μου έπρεπε να ξαναγραφτεί από την αρχή.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6  ➡️