ΜΕΡΟΣ 5 — ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΨΕΜΑΤΑ

Κοίταζα τη φωτογραφία στο κινητό μου και ένιωθα ότι ο κόσμος γύρω μου κατέρρεε.

Η μητέρα μου στεκόταν μέσα στο παλιό σπίτι του πατέρα μου, εκείνο που είχε μείνει κλειστό από την ημέρα της κηδείας του. Δίπλα της υπήρχε ένας άντρας με μαύρα ρούχα, αλλά το πρόσωπό του ήταν κρυμμένο στη σκιά.

Κάτω από τη φωτογραφία, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο:

«Έλα μόνη σου. Μην πεις στον Ντέρεκ ότι είσαι καθ’ οδόν».

Ο Ντέρεκ στεκόταν μπροστά μου, περιμένοντας να του εξηγήσω τι συνέβαινε.

Έκλεισα την οθόνη.

«Πρέπει να πάω στη μητέρα μου», είπα.

«Έρχομαι μαζί σου».

«Όχι».

Με κοίταξε σαν να μην πίστευε αυτό που άκουσε.

«Τι εννοείς όχι; Κάποιος σε απειλεί!»

«Και πώς ξέρω ότι δεν είσαι εσύ αυτός που με απειλεί;»

Το πρόσωπό του χλόμιασε.

Για μια στιγμή νόμιζα ότι θα μου έλεγε την αλήθεια. Ότι θα παραδεχόταν πως όλα όσα είχαν συμβεί ήταν μέρος ενός σχεδίου και θα μου εξηγούσε γιατί είχε χρησιμοποιήσει το όνομά μου.

Αντί γι’ αυτό, είπε κάτι που με έκανε να τον κοιτάξω με ακόμη μεγαλύτερη δυσπιστία.

«Αν πας εκεί, μπορεί να ανακαλύψεις ότι ο πατέρας σου δεν ήταν ο άνθρωπος που πίστευες».

«Και εσύ πώς το ξέρεις;»

Δεν απάντησε.

Αυτό ήταν αρκετό.

Απομακρύνθηκα χωρίς να του πω πού πήγαινα. Ο Αλέξανδρος προσφέρθηκε να με βοηθήσει, αλλά του ζήτησα να μείνει πίσω και να κρατήσει αντίγραφα των εγγράφων. Αν κάτι συνέβαινε, δεν ήθελα να χαθούν τα μοναδικά στοιχεία που είχαμε.

Καθώς έφευγα, άκουσα τον Ντέρεκ να φωνάζει το όνομά μου.

Δεν γύρισα.

Για πρώτη φορά μετά τον γάμο μας, δεν με ενδιέφερε αν θα πληγωνόταν από την απόφασή μου.

Με ενδιέφερε μόνο να μάθω ποιος μου έλεγε την αλήθεια.

---

Το παλιό σπίτι βρισκόταν σε έναν ήσυχο δρόμο, μακριά από το κέντρο. Όταν έφτασα, ο ουρανός είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.

Η εξώπορτα ήταν μισάνοιχτη.

«Μαμά;» φώναξα μπαίνοντας.

Καμία απάντηση.

Προχώρησα στο σαλόνι και σταμάτησα απότομα.

Η μητέρα μου καθόταν σε μια πολυθρόνα, με τα χέρια σφιγμένα πάνω στα γόνατά της. Μπροστά της βρισκόταν ένα ξύλινο τραπέζι γεμάτο παλιά έγγραφα, φωτογραφίες και φακέλους.

Ο άντρας από τη φωτογραφία στεκόταν δίπλα στο παράθυρο.

«Ήρθες», είπε.

«Πού είναι ο πατέρας μου;» ρώτησα αμέσως.

Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει.

Ο άντρας γύρισε αργά προς το μέρος μου.

«Ο πατέρας σου πέθανε πριν από έξι χρόνια. Αυτό δεν αλλάζει. Αλλά η αλήθεια για όσα συνέβησαν εκείνη τη νύχτα δεν είναι αυτή που σου είπαν».

«Ποιος είσαι;»

Έβγαλε από την τσέπη του ένα παλιό πορτοφόλι και μου έδειξε μια φωτογραφία.

Στη φωτογραφία ήταν ο πατέρας μου, νεότερος, χαμογελαστός, με το χέρι περασμένο γύρω από τους ώμους ενός άλλου άντρα.

Ήταν ο άντρας που στεκόταν μπροστά μου.

«Με λένε Στέφανο», είπε. «Ήμουν ο συνέταιρος του πατέρα σου».

Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιος που γνώριζε τον πατέρα μου θα εμφανιζόταν τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, για να μου αποκαλύψει μυστικά.

«Γιατί δεν σε είχα δει ποτέ;»

«Επειδή μετά τον θάνατό του αναγκάστηκα να εξαφανιστώ».

«Ποιος σε ανάγκασε;»

Ο Στέφανος κοίταξε τη μητέρα μου.

Εκείνη κατέβασε το κεφάλι.

«Άρχισε να μου τα λέει όλα», του είπα.

Ο άντρας πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ο πατέρας σου είχε ανακαλύψει ότι κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μια εταιρεία για να μεταφέρουν χρήματα και να κρύβουν τα πραγματικά τους ίχνη. Είχε κρατήσει αντίγραφα των συναλλαγών και σχεδίαζε να τα παραδώσει στις αρχές».

«Και τι συνέβη;»

«Το βράδυ πριν πεθάνει, με κάλεσε και μου είπε ότι είχε βρει κάτι ακόμη. Κάτι που συνέδεε την εταιρεία με ανθρώπους που εμπιστευόταν».

«Ποιους ανθρώπους;»

Ο Στέφανος δεν απάντησε αμέσως.

Αντί γι’ αυτό, πήρε έναν φάκελο από το τραπέζι και τον έσπρωξε προς το μέρος μου.

Μέσα υπήρχαν τραπεζικές συναλλαγές, αντίγραφα συμβολαίων και μια σειρά από επιστολές. Σε αρκετές εμφανιζόταν το όνομα της εταιρείας που είχε δημιουργήσει το χρέος στο δικό μου όνομα.

Στην τελευταία σελίδα υπήρχε μια υπογραφή που αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν του Ντέρεκ.

«Αυτά είναι αδύνατον», ψιθύρισα.

Ο Στέφανος με κοίταξε σοβαρά.

«Η εταιρεία υπήρχε πριν γνωρίσεις τον σύζυγό σου. Αλλά ο Ντέρεκ εμφανίστηκε στα αρχεία πολύ αργότερα. Και δεν ήταν ο μόνος που είχε πρόσβαση σε αυτά».

«Τότε ποιος άλλος;»

Ο Στέφανος έδειξε τη μητέρα μου.

«Εκείνη γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα σου έχει πει».

Γύρισα προς το μέρος της.

«Μαμά, σε παρακαλώ. Πες μου την αλήθεια».

Η μητέρα μου σκούπισε τα δάκρυά της.

«Μετά τον θάνατο του πατέρα σου, ένας άντρας ήρθε στο σπίτι. Μου είπε ότι ο σύζυγός μου είχε αφήσει οικονομικές εκκρεμότητες και ότι, αν δεν συνεργαζόμουν, θα έχανα τα πάντα. Μου έδειξε έγγραφα και με έκανε να πιστέψω ότι υπήρχε κίνδυνος να καταλήξεις στη φυλακή».

«Και γι’ αυτό υπέγραψες;»

«Δεν υπέγραψα τίποτα στο όνομά σου!» φώναξε. «Αλλά φοβήθηκα. Έκρυψα τα έγγραφα και δεν μίλησα ποτέ σε κανέναν».

«Για έξι χρόνια;»

Έγνεψε καταφατικά.

Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει.

Δεν ήξερα πια αν έπρεπε να θυμώσω ή να τη λυπηθώ. Η γυναίκα που με είχε προστατεύσει σε τόσες δύσκολες στιγμές είχε επιτρέψει στον φόβο να γίνει ένα μυστικό ανάμεσά μας.

«Υπάρχει κάτι ακόμη», είπε ο Στέφανος.

Έβγαλε από έναν μικρό φάκελο ένα παλιό κλειδί και μια φωτογραφία μιας μεταλλικής θυρίδας.

«Ο πατέρας σου άφησε κάτι σε μια τραπεζική θυρίδα. Μου ζήτησε να σου το παραδώσω μόνο αν κάποιος χρησιμοποιούσε ποτέ το όνομά σου για να σε μπλέξει σε αυτή την υπόθεση».

Κοίταξα το κλειδί.

«Τι υπάρχει μέσα;»

«Δεν το άνοιξα ποτέ. Η θυρίδα ήταν στο όνομά σου από τότε που ήσουν παιδί».

Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μου.

Ο πατέρας μου είχε προβλέψει ότι, κάποια μέρα, θα κινδύνευα εξαιτίας αυτής της υπόθεσης;

Πώς ήταν δυνατόν;

Πριν προλάβω να ρωτήσω οτιδήποτε άλλο, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος έξω από το σπίτι.

Ο Στέφανος έτρεξε στο παράθυρο και κοίταξε τον δρόμο.

«Δεν έπρεπε να έρθεις εδώ μόνη σου», είπε.

«Τι συμβαίνει;»

«Κάποιος μας παρακολουθούσε».

Η μητέρα μου σηκώθηκε τρομαγμένη.

«Όχι… Δεν μπορεί να μας βρήκαν τόσο γρήγορα».

«Ποιοι;» φώναξα. «Ποιοι μας βρήκαν;»

Ο Στέφανος άρπαξε τον φάκελο και μου έδωσε το κλειδί.

«Πρέπει να φύγεις τώρα. Πήγαινε στη θυρίδα και μην εμπιστευτείς κανέναν μέχρι να δεις τι άφησε ο πατέρας σου».

«Δεν θα φύγω χωρίς τη μητέρα μου!»

«Τότε κινδυνεύετε και οι δύο».

Εκείνη τη στιγμή, το κινητό μου χτύπησε.

Ήταν ο Ντέρεκ.

Απάντησα χωρίς να μιλήσω.

Η φωνή του ακούστηκε πανικόβλητη.

«Πού είσαι;»

«Γιατί σε ενδιαφέρει;»

«Άκουσέ με! Ο Αλέξανδρος μόλις βρήκε κάτι στα αρχεία. Ο άνθρωπος που έστειλε τα έγγραφα στο όνομά σου δεν ήταν αυτός που νομίζαμε».

«Ποιος ήταν;»

Ο Ντέρεκ σώπασε για μια στιγμή.

Ύστερα είπε:

«Ήταν ο άνθρωπος που είχε πρόσβαση στον λογαριασμό του πατέρα σου μετά τον θάνατό του».

Κοίταξα τον Στέφανο, που είχε γίνει κατακόκκινος.

Η μητέρα μου άρχισε να τρέμει.

Και τότε, μέσα από την κλειστή πόρτα του σπιτιού, ακούστηκε μια αντρική φωνή:

«Ξέρω ότι είστε μέσα. Ανοίξτε την πόρτα».

Ο Στέφανος με κοίταξε στα μάτια και ψιθύρισε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

«Αν αυτός ο άνθρωπος μπει μέσα, θα μάθεις γιατί ο πατέρας σου φοβόταν περισσότερο τους δικούς του ανθρώπους παρά τους εχθρούς του».

Η πόρτα άρχισε να ανοίγει αργά.

Και η μητέρα μου, κοιτάζοντας τον άντρα που στεκόταν στην είσοδο, ψιθύρισε ένα όνομα που με έκανε να παγώσω.

Το όνομα του ανθρώπου που είχα μόλις αρχίσει να εμπιστεύομαι.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6   ➡️