ΜΕΡΟΣ 5 — «ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ» — ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΕΜΙΛΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ!

Ο Ντάνιελ διάβασε το μήνυμα της Έμιλι ξανά και ξανά.

«Υπάρχει ένας λόγος που φοβάμαι να επιστρέψω κοντά του… και δεν σας έχω πει ακόμη όλη την αλήθεια.»

Ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.

Δεν της τηλεφώνησε αμέσως. Ήξερε ότι μια γυναίκα που μόλις είχε γεννήσει, φρόντιζε δύο νεογέννητα και προσπαθούσε να ξεφύγει από μια δύσκολη κατάσταση δεν χρειαζόταν άλλον έναν άνθρωπο να την πιέζει.

Της έστειλε μόνο ένα σύντομο μήνυμα.

«Έμιλι, δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα αν δεν αισθάνεσαι έτοιμη. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να είσαι εσύ και τα παιδιά ασφαλείς. Αν χρειάζεσαι βοήθεια, είμαι εδώ.»

Λίγα λεπτά αργότερα, το τηλέφωνό του χτύπησε.

Ήταν η Έμιλι.

«Ντάνιελ… μπορώ να σου μιλήσω;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.

«Φυσικά.»

«Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.»

«Από εκεί που αισθάνεσαι έτοιμη.»

Ακολούθησε μια μεγάλη σιωπή.

Ύστερα, η Έμιλι άρχισε να μιλά.

«Όταν γνώρισα τον Νέιθαν, ήταν διαφορετικός. Ήταν τρυφερός, προσεκτικός και μου έδινε την εντύπωση ότι μπορούσα να βασιστώ πάνω του. Όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος, έκλαψε από χαρά. Μου έλεγε ότι θα ήταν ο καλύτερος πατέρας στον κόσμο.»

Η φωνή της έσπασε.

«Για πολύ καιρό πίστευα αυτά που μου έλεγε.»

Ο Ντάνιελ παρέμεινε σιωπηλός, αφήνοντάς την να συνεχίσει.

«Όταν πλησίαζε η γέννα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Ο Νέιθαν θύμωνε εύκολα. Έλεγε ότι τα έξοδα τον έπνιγαν, ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για τον εαυτό του και ότι όλη του η ζωή είχε γίνει μια ατελείωτη υποχρέωση.»

«Σου είχε μιλήσει ποτέ έτσι πριν;» τη ρώτησε ο Ντάνιελ.

«Όχι. Ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά. Προσπαθούσα να τον καταλάβω. Ήξερα ότι δύο μωρά θα άλλαζαν τη ζωή μας. Έλεγα στον εαυτό μου ότι ήταν απλώς άγχος.»

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Αλλά άρχισε να μου κρύβει πράγματα. Όταν τον ρωτούσα για τα χρήματα, μου έλεγε ότι δεν είχα δικαίωμα να τον ανακρίνω. Αν του ζητούσα να με βοηθήσει, μου έλεγε ότι έπρεπε να μάθω να τα καταφέρνω μόνη μου.»

Ο Ντάνιελ ένιωσε θυμό, αλλά προσπάθησε να κρατήσει τη φωνή του ήρεμη.

«Και μετά γεννήθηκαν τα παιδιά.»

«Ναι. Τις πρώτες ημέρες ήμουν τόσο εξαντλημένη, που μερικές φορές δεν μπορούσα ούτε να σκεφτώ καθαρά. Χρειαζόμουν βοήθεια για τα πάντα. Όμως, όταν ζητούσα από τον Νέιθαν να κρατήσει τα μωρά για λίγο ώστε να κοιμηθώ, εκείνος εκνευριζόταν.»

Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.

«Ένα βράδυ τού είπα ότι δεν άντεχα άλλο. Δεν του ζήτησα κάτι μεγάλο. Του ζήτησα μόνο να με βοηθήσει.»

«Τι σου απάντησε;» ρώτησε ο Ντάνιελ.

«Μου είπε ότι είχα επιλέξει να γίνω μητέρα και ότι έπρεπε να αναλάβω τις ευθύνες μου.»

Ο Ντάνιελ έκλεισε για λίγο τα μάτια του.

Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς ένας άντρας μπορούσε να βλέπει τη γυναίκα του να καταρρέει από την εξάντληση και να της μιλά με τέτοια σκληρότητα.

«Και την ημέρα που σε άφησε στο νοσοκομείο;» ρώτησε προσεκτικά.

Η Έμιλι δεν απάντησε αμέσως.

«Εκείνη την ημέρα, του είπα ότι δεν μπορούσα να επιστρέψω μόνη μου στο σπίτι με τα δύο μωρά. Του ζήτησα να με βοηθήσει να τακτοποιήσουμε τα πράγματα και να οργανώσουμε τη φροντίδα τους.»

«Και εκείνος;»

«Θύμωσε. Μου είπε ότι είχε κουραστεί να ακούει συνεχώς παράπονα. Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο, μου είπε να περιμένω λίγο. Πίστεψα ότι θα έφερνε το αυτοκίνητο πιο κοντά στην είσοδο.»

Η φωνή της χαμήλωσε.

«Όταν κατάλαβα ότι είχε φύγει, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Έλεγα στον εαυτό μου ότι θα επέστρεφε. Ότι δεν θα μπορούσε να μας εγκαταλείψει έτσι.»

Ο Ντάνιελ θυμήθηκε την εικόνα της έξω από το νοσοκομείο: τα δύο μωρά στην αγκαλιά της, το πρόσωπό της γεμάτο φόβο και τα χέρια της να τρέμουν.

«Έμιλι, δεν έφταιγες εσύ για αυτό που συνέβη.»

«Το ξέρω ότι πρέπει να το πιστέψω», απάντησε εκείνη. «Αλλά όταν κάποιος που αγαπάς σε κάνει συνεχώς να αισθάνεσαι ότι είσαι το πρόβλημα, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν έχει δίκιο.»

Ο Ντάνιελ δεν προσπάθησε να της δώσει εύκολες απαντήσεις.

«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τα πάντα σήμερα. Έχεις το δικαίωμα να πάρεις τον χρόνο σου και να σκεφτείς τι είναι ασφαλές για εσένα και τα παιδιά.»

Η Έμιλι τον ευχαρίστησε και έκλεισε το τηλέφωνο.

Ο Ντάνιελ έμεινε για αρκετή ώρα καθισμένος στον καναπέ του.

Τώρα καταλάβαινε ότι η εγκατάλειψη έξω από το νοσοκομείο δεν ήταν απλώς ένας καβγάς ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι. Η Έμιλι είχε αρχίσει να χάνει την εμπιστοσύνη της στον ίδιο της τον εαυτό, ενώ προσπαθούσε να φροντίσει δύο νεογέννητα.

Και ο Νέιθαν, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του, είχε επιλέξει να κατηγορήσει τον άνθρωπο που τη βοήθησε.

---

Το επόμενο πρωί, ο Ντάνιελ επέστρεψε στο νοσοκομείο για να καταθέσει την επίσημη δήλωσή του σχετικά με την καταγγελία.

Ο Ρίτσαρντ τον περίμενε στο γραφείο του.

«Κάθισε, Ντάνιελ.»

Αυτή τη φορά, ο τόνος του ήταν λιγότερο ψυχρός.

Ο Ντάνιελ περιέγραψε με ακρίβεια όσα είχαν συμβεί: πού είχε βρει την Έμιλι, σε ποια κατάσταση βρισκόταν, πώς προσπάθησε να επικοινωνήσει με την αδελφή της και πώς την οδήγησε σε ένα ασφαλές μέρος.

Δεν υπερέβαλε. Δεν προσπάθησε να παρουσιάσει τον Νέιθαν ως τέρας. Περιορίστηκε στα γεγονότα.

Όταν τελείωσε, ο Ρίτσαρντ ξεφύλλισε τις σημειώσεις του.

«Έχεις κάνει κάποια προσωπική επικοινωνία με τον σύζυγό της;»

«Όχι. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ εκείνη τη νύχτα. Τον γνώρισα μόνο όταν έμαθα ότι ήταν ο αδελφός μου.»

Ο Ρίτσαρντ σήκωσε το βλέμμα.

«Ο αδελφός σου;»

«Ναι. Δεν μιλάμε εδώ και δέκα χρόνια.»

Ο προϊστάμενος έμεινε για λίγο σιωπηλός.

«Αυτό περιπλέκει τα πράγματα, αλλά δεν αλλάζει το βασικό ερώτημα. Πρέπει να διαπιστώσουμε αν η καταγγελία έχει πραγματική βάση.»

«Το καταλαβαίνω», απάντησε ο Ντάνιελ. «Θέλω μόνο να εξεταστούν τα γεγονότα. Δεν ζήτησα ποτέ από την Έμιλι να εγκαταλείψει τον γάμο της. Τη βοήθησα επειδή δεν μπορούσα να την αφήσω εκεί.»

Ο Ρίτσαρντ έγνεψε.

«Θα εξετάσουμε τη δήλωσή σου και τις διαθέσιμες πληροφορίες. Προς το παρόν, συνέχισε τη δουλειά σου κανονικά.»

Για πρώτη φορά μετά την καταγγελία, ο Ντάνιελ ένιωσε ότι κάποιος ήταν διατεθειμένος να ακούσει τη δική του πλευρά.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είχε λυθεί.

Ο Νέιθαν εξακολουθούσε να αρνείται να αναλάβει την ευθύνη για όσα είχε κάνει. Και η Μπάρμπαρα δεν είχε ακόμη καταφέρει να μάθει πού κατέληξαν τα χρήματα που έστελνε για την οικογένειά του.

---

Εκείνο το απόγευμα, η Μπάρμπαρα επισκέφθηκε την Έμιλι στο σπίτι της Σόφι.

Δεν πήγε για να την ανακρίνει ούτε για να της ζητήσει να επιστρέψει στον γιο της. Πήγε επειδή ήθελε να τη δει με τα μάτια της και να ζητήσει συγγνώμη για όσα δεν είχε καταλάβει.

Όταν η Έμιλι άνοιξε την πόρτα, η Μπάρμπαρα την αγκάλιασε προσεκτικά.

«Λυπάμαι», της είπε. «Πίστευα ότι ο Νέιθαν φρόντιζε εσένα και τα παιδιά. Δεν είχα καταλάβει τι πραγματικά συνέβαινε.»

Η Έμιλι δάκρυσε.

«Δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω. Δεν ήθελα να σας κάνω να διαλέξετε ανάμεσα στα παιδιά σας.»

Η Μπάρμπαρα κούνησε το κεφάλι.

«Δεν χρειάζεται να διαλέξω ανάμεσα στους γιους μου για να αναγνωρίσω ότι κάποιος έκανε λάθος. Και δεν θέλω τα εγγόνια μου να στερηθούν όσα χρειάζονται εξαιτίας των προβλημάτων των ενηλίκων.»

Έπειτα, κοίταξε τα δύο μωρά που κοιμούνταν στην κούνια.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Από εδώ και πέρα, αν χρειάζεσαι βοήθεια, θα μιλάς απευθείας μαζί μου. Δεν θα χρειάζεται να περνούν όλα μέσα από τον Νέιθαν.»

Η Έμιλι δεν ήξερε τι να πει.

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσε ότι κάποιος την άκουγε χωρίς να της ζητά να δικαιολογήσει τον πόνο της.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο της Μπάρμπαρα χτύπησε.

Στην οθόνη εμφανίστηκε το όνομα του Νέιθαν.

Η Μπάρμπαρα κοίταξε την Έμιλι και ύστερα απάντησε.

«Ναι;»

Η φωνή του Νέιθαν ακούστηκε εκνευρισμένη.

«Μαμά, έμαθα ότι πήγες να δεις την Έμιλι.»

«Ναι. Και έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα.»

«Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει μεταξύ μας!»

Η Μπάρμπαρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τότε εξήγησέ μου γιατί σου έστελνα χρήματα για τα παιδιά σου και η γυναίκα σου δεν είχε ούτε τα απαραίτητα.»

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.

Και ύστερα, ο Νέιθαν είπε κάτι που έκανε τη μητέρα του να παγώσει.

«Αν συνεχίσεις να ανακατεύεσαι, θα αναγκαστώ να σας πω όλους την αλήθεια για τον Ντάνιελ.»

Η Μπάρμπαρα έμεινε ακίνητη.

«Τι εννοείς;»

Ο Νέιθαν έκλεισε το τηλέφωνο χωρίς να απαντήσει.

Η Μπάρμπαρα κοίταξε την οθόνη, νιώθοντας ότι μια καινούργια απειλή είχε μόλις εμφανιστεί.

Τι γνώριζε ο Νέιθαν για τον αδελφό του;

Και γιατί περίμενε δέκα χρόνια για να το χρησιμοποιήσει;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ  6    ➡️