ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΗΤΑΝ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΔΩ!

Η πόρτα άνοιξε αργά.

Η μητέρα μου στεκόταν ακίνητη, με το ένα χέρι στο στόμα της. Ο Στέφανος είχε σφίξει τον φάκελο στο στήθος του, ενώ εγώ κρατούσα ακόμη το μικρό κλειδί που μου είχε δώσει.

Και τότε τον είδα.

Ήταν ο Αλέξανδρος.

Ο ίδιος άντρας που είχε εμφανιστεί στο αεροδρόμιο, που μου είχε δείξει τις φωτογραφίες του Ντέρεκ και που ισχυριζόταν ότι ήθελε να με βοηθήσει να ανακαλύψω την αλήθεια.

«Εσύ;» ψιθύρισα.

Ο Αλέξανδρος μπήκε στο σπίτι χωρίς να περιμένει πρόσκληση.

«Ξέρω ότι έχετε πολλές ερωτήσεις», είπε. «Αλλά πρέπει να φύγουμε από εδώ αμέσως».

«Δεν πρόκειται να πάω πουθενά μαζί σου!» φώναξα. «Μας παρακολουθείς; Μας έστειλες το μήνυμα; Τι θέλεις από εμένα;»

Με κοίταξε σοβαρά.

«Το μήνυμα δεν το έστειλα εγώ».

«Τότε πώς ήξερες ότι βρισκόμαστε εδώ;»

Έβγαλε το κινητό του και μου έδειξε μια φωτογραφία του αυτοκινήτου που ήταν παρκαρισμένο έξω από το σπίτι.

«Σε παρακολουθούσε κάποιος από τη στιγμή που έφυγες από το αεροδρόμιο. Δεν ήξερα πού θα ερχόσουν. Όταν κατάλαβα ότι κατευθυνόσουν προς αυτή την περιοχή, έψαξα να σε βρω».

Ο Στέφανος γέλασε πικρά.

«Πάντα έχεις μια εξήγηση, Αλέξανδρε».

Ο Αλέξανδρος γύρισε απότομα προς το μέρος του.

«Κι εσύ πάντα κρύβεσαι πίσω από τα λάθη των άλλων».

Οι δυο τους κοιτάχτηκαν σαν να κουβαλούσαν χρόνια μίσους.

«Ποιος είσαι πραγματικά;» ρώτησα τον Αλέξανδρο. «Και γιατί γνωρίζεις τόσα πολλά για την οικογένειά μου;»

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Πριν από έξι χρόνια εργαζόμουν στο οικονομικό τμήμα της εταιρείας του πατέρα σου. Όταν πέθανε, ανακάλυψα ότι κάποια έγγραφα είχαν εξαφανιστεί και ότι οι λογαριασμοί είχαν χρησιμοποιηθεί χωρίς την άδεια των πραγματικών δικαιούχων».

«Και γιατί δεν πήγες στην αστυνομία;»

«Πήγα».

Έμεινα έκπληκτη.

«Τι;»

«Παρέδωσα στοιχεία. Αλλά η υπόθεση έκλεισε πριν προλάβει να εξεταστεί πλήρως. Ένας βασικός μάρτυρας εξαφανίστηκε και τα περισσότερα έγγραφα που είχα συγκεντρώσει χάθηκαν».

Κοίταξα τον Στέφανο.

Εκείνος δεν μιλούσε.

«Ποιος ήταν ο μάρτυρας;» ρώτησα.

Ο Αλέξανδρος έδειξε τον άντρα που στεκόταν δίπλα μου.

«Ο Στέφανος».

Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει ξανά.

«Αρκετά! Δεν αντέχω άλλο!» φώναξε. «Όλοι λέτε ότι θέλετε να προστατεύσετε την κόρη μου, αλλά κανείς δεν της λέει όλη την αλήθεια!»

Την πλησίασα.

«Τότε πες την εσύ, μαμά».

Με κοίταξε στα μάτια.

«Ο Αλέξανδρος δεν είναι ο άνθρωπος που νομίζεις ότι είναι».

Ο Αλέξανδρος δεν αντέδρασε.

Αντίθετα, έσκυψε το κεφάλι του σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή εδώ και πολύ καιρό.

Η μητέρα μου συνέχισε:

«Τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας σου, ο Αλέξανδρος ήταν ένας από τους τελευταίους ανθρώπους που τον είδαν ζωντανό».

Ένιωσα το σώμα μου να παγώνει.

«Μου είπες ότι δεν τον γνώριζες προσωπικά», ψιθύρισα.

Ο Αλέξανδρος σήκωσε το βλέμμα.

«Σου είπα ότι εργαζόμουν στην εταιρεία. Δεν σου είπα ότι δεν τον γνώριζα».

«Γιατί μου το έκρυψες;»

«Επειδή ήξερα ότι θα με κατηγορούσες πριν ακούσεις οτιδήποτε άλλο».

«Και τώρα πρέπει να σε εμπιστευτώ;»

«Όχι», απάντησε. «Πρέπει να εμπιστευτείς τα στοιχεία».

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να με πείσει με λόγια.

Έβγαλε έναν μικρό φάκελο από το σακάκι του και τον άφησε πάνω στο τραπέζι.

Μέσα υπήρχε ένα αντίγραφο από το αρχείο εισόδου μιας ιδιωτικής κλινικής. Η ημερομηνία ήταν η ίδια με εκείνη του θανάτου του πατέρα μου.

Στην τελευταία γραμμή υπήρχε το όνομα του πατέρα μου.

Ακριβώς από κάτω, όμως, υπήρχε ένα δεύτερο όνομα.

Ντέρεκ Μόργκαν.

Ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

«Τι έκανε ο Ντέρεκ σε εκείνη την κλινική;» ρώτησα.

Ο Αλέξανδρος με κοίταξε.

«Αυτό προσπαθώ να ανακαλύψω εδώ και χρόνια. Το αρχείο δείχνει ότι ο Ντέρεκ βρισκόταν εκεί το ίδιο βράδυ που πέθανε ο πατέρας σου».

«Αυτό είναι αδύνατον!» φώναξα. «Εγώ γνώρισα τον Ντέρεκ χρόνια αργότερα!»

«Ακριβώς», απάντησε.

Κανείς δεν μίλησε.

Η σκέψη που σχηματιζόταν στο μυαλό μου ήταν τόσο παράλογη, που αρνιόμουν να την αποδεχτώ.

Πώς μπορούσε ο άντρας που παντρεύτηκα να συνδέεται με τον θάνατο του πατέρα μου, έξι χρόνια πριν γνωριστούμε;

Ο Στέφανος έσπρωξε μια καρέκλα προς το μέρος μου.

«Κάθισε», είπε απαλά. «Υπάρχει κάτι που πρέπει να καταλάβεις για το όνομα Ντέρεκ Μόργκαν».

Δεν κάθισα.

«Τι πράγμα;»

«Δεν είμαστε βέβαιοι ότι ο άντρας που παντρεύτηκες χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα».

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Τι εννοείς;»

Ο Στέφανος άνοιξε τον φάκελο που κρατούσε και έβγαλε μια παλιά φωτογραφία.

Έδειχνε δύο νεαρούς άντρες να στέκονται μπροστά από ένα κτίριο. Ο ένας ήταν ο Αλέξανδρος. Ο άλλος έμοιαζε εκπληκτικά με τον Ντέρεκ, αλλά ήταν νεότερος και είχε διαφορετικό χτένισμα.

Στην πίσω πλευρά υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση:

«Για τον Ντέρεκ και τον αδελφό του. Μην αφήσετε ποτέ την υπόθεση να φτάσει στην κόρη μου».

Κοίταξα τη μητέρα μου.

«Ο Ντέρεκ έχει αδελφό;»

Η μητέρα μου έκλεισε τα μάτια.

«Ναι».

«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»

«Επειδή ο αδελφός του εξαφανίστηκε λίγο πριν από τον θάνατο του πατέρα σου. Και ο πατέρας σου είχε ορκιστεί ότι δεν θα άφηνε ποτέ αυτό που συνέβη να αγγίξει τη ζωή σου».

«Ποιος από τους δύο παντρεύτηκε εμένα;» ρώτησα με τρεμάμενη φωνή.

Κανείς δεν απάντησε.

Ο Αλέξανδρος πήρε τη φωτογραφία και την έβαλε δίπλα στο αντίγραφο του αρχείου της κλινικής.

«Υπάρχει τρόπος να το μάθουμε», είπε. «Η τραπεζική θυρίδα που άφησε ο πατέρας σου περιέχει ένα έγγραφο με τα πραγματικά στοιχεία και των δύο αδελφών».

Έσφιξα το κλειδί στην παλάμη μου.

«Τότε θα πάμε να την ανοίξουμε».

«Όχι απόψε», είπε ο Αλέξανδρος. «Πρέπει πρώτα να βεβαιωθούμε ότι δεν μας ακολουθούν».

Εκείνη τη στιγμή, το κινητό μου άρχισε να χτυπά.

Ήταν ο Ντέρεκ.

Απάντησα.

«Πού είσαι;» με ρώτησε.

«Γιατί;»

«Επειδή ο Αλέξανδρος δεν είναι αυτός που σου λέει ότι είναι».

Κοίταξα τον Αλέξανδρο, ο οποίος με παρακολουθούσε σιωπηλός.

«Και εσύ ποιος είσαι, Ντέρεκ;»

Ακούστηκε ένας αναστεναγμός.

Ύστερα ο Ντέρεκ είπε:

«Θυμάσαι που σου είπα ότι ανακάλυψα κάτι για τον πατέρα σου πριν από τον γάμο μας;»

«Ναι».

«Δεν ήταν ο μόνος που πέθανε εκείνη τη νύχτα».

Ένιωσα το κινητό να γλιστρά από το χέρι μου.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Η φωνή του χαμήλωσε.

«Ο αδελφός μου εξαφανίστηκε την ίδια νύχτα. Και μέχρι σήμερα δεν ξέρω αν είναι ζωντανός ή νεκρός».

Πριν προλάβω να μιλήσω, η κλήση διακόπηκε.

Κοίταξα τους τρεις ανθρώπους γύρω μου.

Τη μητέρα μου, που έκρυβε ένα μυστικό έξι χρόνων.

Τον Στέφανο, που είχε εξαφανιστεί μετά τον θάνατο του πατέρα μου.

Και τον Αλέξανδρο, που γνώριζε περισσότερα απ’ όσα είχε αποκαλύψει.

Τότε κατάλαβα ότι δεν έψαχνα πια μόνο την αλήθεια για τον άντρα μου.

Έψαχνα την αλήθεια για έναν ολόκληρο κόσμο που είχε χτιστεί πάνω σε ψέματα.

Και το επόμενο πρωί θα άνοιγα τη θυρίδα του πατέρα μου.

Ό,τι κι αν υπήρχε μέσα, ήξερα ότι θα άλλαζε τα πάντα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7   ➡️