ΜΕΡΟΣ 7 — Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ΚΡΥΦΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ… ΚΑΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ!

Η Βίβιαν Γουίτμορ είχε περάσει πέντε χρόνια πιστεύοντας ότι γνώριζε ολόκληρη την αλήθεια για τη νύχτα που άλλαξε τη ζωή της.

Πίστευε ότι είχε σώσει τον άντρα της από μια φονική πυρκαγιά. Πίστευε ότι οι ουλές στην πλάτη της ήταν το τίμημα μιας πράξης αγάπης. Και, παρά τις προσβολές, την ψυχρότητα και την προδοσία του Πρέστον, εξακολουθούσε να πιστεύει πως τουλάχιστον εκείνη η νύχτα ήταν αληθινή.

Τώρα, όμως, κάθε στοιχείο που ανακάλυπτε άνοιγε μια καινούργια πληγή.

Η δεύτερη έκθεση για την πυρκαγιά. Το έγγραφο με την υπογραφή που ο Πρέστον αρνιόταν ότι είχε βάλει. Η Κάσιντι έξω από το κτίριο. Ο γιατρός που την είχε θεραπεύσει και, σύμφωνα με το ανώνυμο μήνυμα, είχε απαιτήσει να μη μάθει ποτέ το όνομα μιας γυναίκας που την είχε επισκεφθεί στο νοσοκομείο.

Και εκείνη η φωνή…

«Αν θέλεις να ζήσεις, μην εμπιστεύεσαι τον άντρα σου».

Η Βίβιαν έκλεισε τα μάτια της.

Ξαφνικά, δεν βρισκόταν πια στο γραφείο του Γκίντεον Άσφορντ. Βρισκόταν ξανά σε εκείνο το λευκό δωμάτιο του νοσοκομείου, με το σώμα της δεμένο με επιδέσμους και τον πόνο να την κρατάει ανάμεσα στον ύπνο και την πραγματικότητα.

Θυμήθηκε έναν αχνό ήχο από την πόρτα.

Θυμήθηκε μια σκιά δίπλα στο κρεβάτι.

Και θυμήθηκε ένα χέρι που γλίστρησε κάτι κάτω από το μαξιλάρι της.

Τότε, είχε θεωρήσει πως όλα ήταν παραισθήσεις από τα φάρμακα.

Τώρα δεν ήταν πια τόσο σίγουρη.

«Γκίντεον», είπε με φωνή που μόλις ακουγόταν. «Πρέπει να μάθω ποιος ήταν εκείνο το βράδυ στο δωμάτιό μου».

Ο Γκίντεον δεν προσπάθησε να την καθησυχάσει με εύκολες υποσχέσεις.

«Τότε θα το κάνουμε σωστά. Χωρίς να κατηγορήσουμε κανέναν πριν έχουμε αποδείξεις. Και χωρίς να δώσουμε σε κανέναν την ευκαιρία να καταστρέψει ό,τι βρούμε».

Η Βίβιαν έγνεψε.

Για πρώτη φορά, δεν ήθελε εκδίκηση.

Ήθελε την αλήθεια.

Και θα την αναζητούσε ακόμη κι αν αυτή κατέστρεφε την τελευταία ανάμνηση που είχε για τον άντρα που κάποτε αγαπούσε.

Το κλειδί που έκρυβε ο Πρέστον

Το επόμενο πρωί, η Βίβιαν συναντήθηκε με τη δικηγόρο της, την Έβελιν Χαρτ, σε ένα μικρό γραφείο στο κέντρο της πόλης.

Τοποθέτησε μπροστά της το ανώνυμο μήνυμα, τη φωτογραφία με τον Πρέστον, την Κάσιντι και τον γιατρό, καθώς και το κλειδί που είχε λάβει από τον σύζυγό της.

Η Έβελιν εξέτασε τα πάντα χωρίς να μιλήσει για αρκετά λεπτά.

«Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτή η φωτογραφία αποδεικνύει πως οι τρεις τους συνωμότησαν», είπε τελικά. «Ούτε ότι η επίσκεψη στο νοσοκομείο συνδέεται απαραίτητα με την πυρκαγιά. Αλλά έχουμε αρκετούς λόγους για να ζητήσουμε νόμιμα τα σχετικά αρχεία και να εξακριβώσουμε την προέλευση αυτών των εγγράφων».

«Και το κλειδί;» ρώτησε η Βίβιαν.

Η δικηγόρος το σήκωσε προσεκτικά.

«Ο Πρέστον σου είπε ότι ανοίγει μια παλιά αποθήκη της εταιρείας. Έχεις γραπτή άδεια να μπεις;»

Η Βίβιαν δίστασε.

«Μου το έδωσε ο ίδιος. Μου είπε να εξετάσω τα αρχεία».

«Τότε θα του ζητήσουμε να το επιβεβαιώσει γραπτώς. Δεν θα μπούμε σε χώρο όπου μπορεί να αμφισβητηθεί το δικαίωμά σου να βρίσκεσαι. Και δεν θα αφαιρέσουμε κανένα πρωτότυπο έγγραφο χωρίς να καταγραφεί».

Η Βίβιαν ένιωσε την ανυπομονησία της να συγκρούεται με τη λογική.

Ήθελε να τρέξει εκείνη τη στιγμή στην αποθήκη. Να ανοίξει κάθε συρτάρι, να ψάξει κάθε φάκελο, να βρει το κομμάτι που έλειπε από την ιστορία της.

Όμως είχε μάθει πια ότι η βιασύνη μπορούσε να γίνει όπλο στα χέρια κάποιου άλλου.

Λίγο αργότερα, ο Πρέστον απάντησε στο μήνυμα της δικηγόρου με μια σύντομη επιβεβαίωση της άδειας πρόσβασης.

Δεν εξήγησε τίποτε άλλο.

Η Βίβιαν κοίταξε την οθόνη.

Ο άντρας που κάποτε της έλεγε πως δεν θα της έκρυβε ποτέ τίποτα, τώρα της έδινε πρόσβαση σε μια αποθήκη γεμάτη μυστικά, χωρίς να της εξηγεί γιατί.

Και αυτό ήταν ίσως πιο τρομακτικό από ένα ξεκάθαρο ψέμα.

Η επίσκεψη στον γιατρό

Η Έβελιν κατάφερε, μέσω των νόμιμων διαδικασιών, να επικοινωνήσει με τον γιατρό που εμφανιζόταν στη φωτογραφία.

Το όνομά του ήταν δρ. Νάθαν Κόουλ.

Ήταν ο χειρουργός που είχε αναλάβει μέρος της αποκατάστασης της Βίβιαν μετά την πυρκαγιά. Στα πέντε χρόνια που είχαν περάσει, εκείνος είχε απομακρυνθεί από την καθημερινή ιατρική πρακτική και είχε περιορίσει σημαντικά τις δημόσιες εμφανίσεις του.

Η πρώτη απάντηση που έδωσε στο αίτημα της δικηγόρου ήταν αρνητική.

Δεν μπορούσε, έγραψε, να συζητήσει λεπτομέρειες για την ασθενή του χωρίς να ακολουθηθούν οι κατάλληλες διαδικασίες.

Η Έβελιν δεν τον πίεσε να αποκαλύψει εμπιστευτικές πληροφορίες. Του ζήτησε απλώς να δεχτεί μια συνάντηση με τη Βίβιαν, ώστε εκείνη να θέσει ερωτήματα για τη δική της νοσηλεία και να ζητήσει πρόσβαση στα ιατρικά της αρχεία.

Δύο ώρες αργότερα, ήρθε η απάντηση.

Ο γιατρός δεχόταν να τη συναντήσει.

Όχι στο νοσοκομείο.

Στο ιδιωτικό του ιατρείο, το επόμενο πρωί.

Όταν η Βίβιαν διάβασε το μήνυμα, ένιωσε έναν παγωμένο κόμπο στο στομάχι της.

«Γιατί να δεχτεί τώρα;» αναρωτήθηκε.

Ο Γκίντεον, που βρισκόταν μαζί της, κοίταξε την ώρα της συνάντησης.

«Ίσως επειδή θέλει να εξηγήσει κάτι. Ίσως επειδή δεν θυμάται όσα νομίζεις. Δεν θα το ξέρουμε μέχρι να τον ακούσουμε».

«Κι αν πει ψέματα;»

«Τότε θα ζητήσουμε να ελεγχθούν όσα μπορεί να ελεγχθούν».

Η Βίβιαν κοίταξε τις ουλές της μέσα από τον καθρέφτη.

Για χρόνια, κάθε φορά που τις έβλεπε, θυμόταν τη φωτιά και την απόφαση που είχε πάρει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τώρα αναρωτιόταν αν κάποιος άλλος είχε αποφασίσει για τη ζωή της πριν καν εκείνη ανοίξει τα μάτια της.

«Δεν έπρεπε να θυμηθείς αυτή τη γυναίκα»

Το ιατρείο του δρος Κόουλ βρισκόταν σε ένα ήσυχο κτίριο, μακριά από το κέντρο.

Ο γιατρός την περίμενε όρθιος κοντά στο παράθυρο.

Ήταν μεγαλύτερος απ’ όσο τον θυμόταν η Βίβιαν. Τα μαλλιά του είχαν ασπρίσει στους κροτάφους, ενώ τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά όταν της έδειξε την καρέκλα.

«Κυρία Γουίτμορ», είπε. «Δεν περίμενα να με αναζητήσετε ύστερα από τόσα χρόνια».

«Ούτε εγώ περίμενα να ανακαλύψω ότι μια γυναίκα μπήκε στο δωμάτιό μου τη δεύτερη νύχτα της νοσηλείας μου».

Ο γιατρός δεν απάντησε αμέσως.

Η Βίβιαν έβγαλε τη φωτογραφία και την ακούμπησε στο τραπέζι.

«Ήσασταν μαζί με τον Πρέστον και την Κάσιντι πριν από την πυρκαγιά;»

Ο δρ. Κόουλ κοίταξε τη φωτογραφία.

Για μια στιγμή, το πρόσωπό του έχασε το χρώμα του.

«Πού τη βρήκατε;»

«Αυτό δεν έχει σημασία. Θέλω να ξέρω τι συνέβαινε».

Ο γιατρός κάθισε αργά.

«Υπάρχουν πράγματα που δεν είναι όπως φαίνονται σε μια φωτογραφία».

«Τότε εξηγήστε μου τι φαίνεται λάθος».

Εκείνος έτριψε το μέτωπό του.

«Τη νύχτα που σας έφεραν στο νοσοκομείο, ήσασταν σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Οι πρώτες ώρες ήταν κρίσιμες. Δεν μπορούσατε να μιλήσετε καθαρά και δεν θυμόσασταν πάντα πού βρισκόσασταν».

«Αυτό το ξέρω».

«Τότε πρέπει να ξέρετε και ότι η μνήμη μετά από ένα σοβαρό τραυματικό γεγονός μπορεί να είναι αποσπασματική. Δεν πρέπει να θεωρούμε κάθε εικόνα που επιστρέφει ως βέβαιη ανάμνηση».

Η Βίβιαν έσφιξε τα δάχτυλά της.

«Δεν σας ζήτησα να ερμηνεύσετε τη μνήμη μου. Σας ρωτάω αν κάποια γυναίκα επισκέφθηκε το δωμάτιό μου».

Ο γιατρός έμεινε σιωπηλός.

Έπειτα είπε κάτι που έκανε την καρδιά της να χτυπήσει πιο δυνατά.

«Ναι. Υπήρξε μια επίσκεψη που προκάλεσε ανησυχία στο προσωπικό».

Η Βίβιαν έσκυψε προς το μέρος του.

«Ποια ήταν;»

Ο δρ. Κόουλ έκλεισε τα μάτια.

«Δεν μπορώ να σας δώσω όνομα χωρίς να ελέγξω πρώτα τα αρχεία και τις υποχρεώσεις μου απέναντι στους ασθενείς και τους επισκέπτες. Αλλά θυμάμαι ότι εκείνη η γυναίκα δεν ήθελε να τη δει κανείς».

«Και εσείς τι κάνατε;»

«Προσπάθησα να μάθω γιατί βρισκόταν εκεί».

«Και;»

Ο γιατρός άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε κατευθείαν.

«Μου είπε ότι ήρθε για να σας προστατεύσει».

Η Βίβιαν ένιωσε το δωμάτιο να μικραίνει γύρω της.

«Από ποιον;»

Ο δρ. Κόουλ δεν απάντησε.

«Από τον Πρέστον;» επέμεινε εκείνη.

«Δεν μπορώ να σας πω ότι αυτό αποδείχθηκε. Δεν έχω τέτοια απόδειξη».

«Τότε γιατί δεν μου το είπατε όταν ξύπνησα;»

Ο γιατρός χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή μου ζητήθηκε να μην αναφερθώ στην επίσκεψη μέχρι να ξεκαθαριστεί η κατάσταση. Και επειδή φοβήθηκα ότι θα έκανα τα πράγματα χειρότερα χωρίς να γνωρίζω τι πραγματικά είχε συμβεί».

«Από ποιον σας ζητήθηκε;»

Ο δρ. Κόουλ άνοιξε το στόμα του, αλλά πριν προλάβει να μιλήσει, το τηλέφωνό του δονήθηκε πάνω στο γραφείο.

Κοίταξε την οθόνη.

Η έκφρασή του άλλαξε αμέσως.

Η Βίβιαν πρόλαβε να δει μόνο δύο λέξεις στο μήνυμα:

«Μην της πεις.»

Ο γιατρός γύρισε το τηλέφωνο ανάποδα.

«Πρέπει να φύγετε», είπε απότομα.

«Τι;»

«Σας παρακαλώ. Δεν είναι ασφαλές να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση εδώ».

Η Βίβιαν σηκώθηκε αργά.

«Πριν από πέντε χρόνια έμεινα με ουλές για το υπόλοιπο της ζωής μου. Δεν μπορείτε να μου ζητάτε να φύγω επειδή κάποιος σας έστειλε ένα μήνυμα».

Ο γιατρός την κοίταξε με μια έκφραση που έμοιαζε περισσότερο με ενοχή παρά με φόβο.

«Δεν καταλαβαίνετε. Η γυναίκα που ήρθε στο δωμάτιό σας δεν ήταν το μόνο άτομο που φοβόταν εκείνη τη νύχτα».

Η Βίβιαν πάγωσε.

«Ποιος άλλος;»

Ο δρ. Κόουλ σηκώθηκε, πήγε προς την πόρτα και την άνοιξε.

«Πρέπει να φύγετε τώρα».

Η Βίβιαν δεν κινήθηκε.

«Γιατρέ, ποιος άλλος;»

Εκείνος έσκυψε ελαφρά προς το μέρος της και ψιθύρισε:

«Ο άνθρωπος που σας έσωσε δεν ήταν ο μόνος που βρισκόταν μέσα στο κτίριο».

Η Βίβιαν ένιωσε το αίμα να παγώνει στις φλέβες της.

Πριν προλάβει να ρωτήσει οτιδήποτε άλλο, ο γιατρός απομακρύνθηκε και έκλεισε την πόρτα πίσω της.

Το μυστικό κάτω από το μαξιλάρι

Εκείνο το βράδυ, η Βίβιαν δεν μπορούσε να ηρεμήσει.

Η φράση του γιατρού επαναλαμβανόταν στο μυαλό της.

«Ο άνθρωπος που σας έσωσε δεν ήταν ο μόνος που βρισκόταν μέσα στο κτίριο».

Ποιος άλλος ήταν εκεί;

Και γιατί η γυναίκα που επισκέφθηκε το δωμάτιό της είχε πει πως ήθελε να την προστατεύσει;

Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, άνοιξε το παλιό κουτί με τα προσωπικά της αντικείμενα από το νοσοκομείο. Τα περισσότερα είχαν ξεθωριάσει με τα χρόνια: μια κάρτα από μια νοσηλεύτρια, μερικές φωτογραφίες, μια απόδειξη για τα πρώτα φάρμακα.

Τότε θυμήθηκε κάτι.

Όταν είχε επιστρέψει στο σπίτι μετά την πρώτη περίοδο νοσηλείας της, είχε ζητήσει από τον Πρέστον να της φέρει το μαξιλάρι που χρησιμοποιούσε στο νοσοκομείο. Εκείνος της είχε πει ότι τα προσωπικά αντικείμενα είχαν πεταχτεί κατά την απολύμανση.

Δεν είχε αμφισβητήσει την απάντησή του.

Γιατί να το έκανε;

Τότε τον εμπιστευόταν ακόμη.

Η Βίβιαν πήρε το τηλέφωνό της και κάλεσε την Έβελιν.

«Θέλω να ζητήσουμε το αρχείο της νοσηλείας μου. Όχι μόνο τις χειρουργικές αναφορές. Θέλω το ημερολόγιο επισκεπτών, τις καταγραφές του θαλάμου και οποιαδήποτε σημείωση υπάρχει για ένα αντικείμενο που μπορεί να βρέθηκε στο δωμάτιό μου».

«Θα ξεκινήσουμε αύριο», απάντησε η δικηγόρος. «Και δεν θα κάνεις τίποτα μόνη σου απόψε».

Η Βίβιαν έκλεισε το τηλέφωνο.

Ήξερε ότι η Έβελιν είχε δίκιο.

Αλλά υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να αγνοήσει: η αίσθηση ότι η αλήθεια δεν είχε εξαφανιστεί. Κάποιος απλώς είχε φροντίσει να την κρύψει αρκετά καλά.

Τότε ακούστηκε ένας ήχος από την είσοδο.

Ένας φάκελος είχε περάσει κάτω από την πόρτα.

Η Βίβιαν πλησίασε προσεκτικά και τον σήκωσε.

Δεν υπήρχε όνομα αποστολέα.

Μέσα βρισκόταν ένα μικρό, κιτρινισμένο χαρτί, διπλωμένο στα τέσσερα.

Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν όταν διάβασε τις λέξεις:

«Βίβιαν, αν αυτό έφτασε στα χέρια σου, σημαίνει ότι ο γιατρός τελικά μίλησε. Μην ψάξεις μόνο την αποθήκη της εταιρείας. Ψάξε το παλιό αρχείο των ασθενών. Εκεί βρίσκεται το όνομα που σου έκρυψαν».

Κάτω από το μήνυμα υπήρχε ένας αριθμός φακέλου.

Και δίπλα του, γραμμένο με κόκκινο μελάνι, ένα όνομα που η Βίβιαν δεν είχε δει ποτέ στα έγγραφα της πυρκαγιάς.

ΛΙΛΙΑΝ ΒΟΣ.

Η Βίβιαν επανέλαβε το όνομα ψιθυριστά.

Δεν της έλεγε τίποτα.

Όμως στο πίσω μέρος του χαρτιού υπήρχε ακόμη μία πρόταση:

«Ρώτησε ποια ήταν η γυναίκα που πέθανε εκείνο το βράδυ — και γιατί το όνομά της δεν εμφανίζεται στην επίσημη έκθεση».

Η Βίβιαν κάθισε αργά στην άκρη του κρεβατιού.

Για πέντε χρόνια, όλοι της έλεγαν ότι η πυρκαγιά είχε αφήσει πίσω της έναν τραυματισμένο άντρα και μια γυναίκα που είχε θυσιάσει το σώμα της για να τον σώσει.

Τώρα κάποιος ισχυριζόταν ότι υπήρχε και μια νεκρή γυναίκα, της οποίας το όνομα είχε εξαφανιστεί από την έκθεση.

Δεν ήξερε ακόμη αν το μήνυμα ήταν αληθινό ή αν κάποιος προσπαθούσε να την παρασύρει σε μια παγίδα.

Αλλά ένα πράγμα ήταν πλέον βέβαιο.

Η ιστορία που της είχαν διηγηθεί για εκείνη τη νύχτα ήταν ελλιπής.

Και ίσως η γυναίκα που είχε σκύψει πάνω από το κρεβάτι της να μην είχε έρθει για να την απειλήσει.

Ίσως να είχε προσπαθήσει να της αφήσει τη μοναδική απόδειξη που θα μπορούσε να αποκαλύψει όσα συνέβησαν πραγματικά.

Η Βίβιαν πήρε το τηλέφωνο και φωτογράφισε το χαρτί.

Ύστερα έστειλε το μήνυμα στην Έβελιν, χωρίς να προσθέσει ούτε μία λέξη.

Μόλις το έστειλε, το τηλέφωνό της χτύπησε.

Άγνωστος αριθμός.

Απάντησε χωρίς να μιλήσει.

Στην άλλη άκρη ακούστηκε μια γυναικεία φωνή, χαμηλή και βιαστική.

«Βίβιαν; Άκουσέ με προσεκτικά. Μην πας στην αποθήκη. Μην εμπιστευτείς ούτε τον Πρέστον ούτε τον γιατρό. Και, για όνομα του Θεού, μην πεις στον Γκίντεον τι βρήκες».

Η Βίβιαν σηκώθηκε όρθια.

«Ποια είσαι;»

Η γυναίκα σώπασε για μια στιγμή.

Ύστερα ψιθύρισε:

«Είμαι η γυναίκα που ήταν δίπλα στο κρεβάτι σου εκείνο το βράδυ».

Η Βίβιαν ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.

«Εσύ είσαι η Λίλιαν;»

Ακούστηκε μια κοφτή ανάσα.

Και τότε η γυναίκα είπε κάτι που έκανε τη Βίβιαν να χάσει τη φωνή της.

«Όχι. Η Λίλιαν ήταν η γυναίκα που όλοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ χειρότερη… γιατί η γυναίκα που έθαψαν στο όνομά της δεν ήταν εκείνη».

Η γραμμή κόπηκε.

Η Βίβιαν έμεινε ακίνητη, κοιτάζοντας το τηλέφωνο.

Για πρώτη φορά, δεν φοβόταν μόνο όσα μπορεί να είχαν κάνει οι άνθρωποι γύρω της.

Φοβόταν ότι κάποιος είχε κατασκευάσει μια ολόκληρη ιστορία θανάτου — και ότι η ίδια, χωρίς να το γνωρίζει, ήταν το σημαντικότερο κομμάτι της.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…

ΜΕΡΟΣ 8 ➡️